İsrail''e karşı sivil itaatsizlik gerekiyor

Kısa bir süre önce Ariel Şaron''un oğlu Gilad Şaron, The Jarusalem Post''da hayli ilginç ve sert ifadelerin yer aldığı bir yazı kaleme aldı. Yazı, öylesine sert ve tahrik edici ifadelerle doluydu ki, gazetenin yorum sayfası editörleri bile yazının sonuna, "Yorum yazısındaki bu görüşler, The Jarusalem Post''un editoryal tutumunu yansıtmamaktadır" diye bir bilgi notu eklemişlerdi.

Şaron''un yazısında kullandığı ifadelerin bazıları ise şöyle: "[İsrail''in son saldırısını kastederek,] Güçlü bir başlangıç yeterli değildir. Nasıl bitirmeniz gerektiğini de bilmelisiniz – kesin bir sonuç gereklidir. Topun, gol çizgisini geçip geçmediğinden emin değilseniz, gol kesin değildir. Top, herkesin görebileceği şekilde ağlarla buluşmak zorundadır… Gazze''deki masum sivilleri koruma istediği, Güney İsrail''deki gerçek masumların zarar görmesine yol açacaktır. Gazze halkı masum değildir; çünkü Hamas''ı seçmiştir. Gazzeliler esir de değildir; bunu kendileri seçmişler ve sonuçlarıyla da yüzleşmek zorundadırlar… Biz ellerimiz bağlı bir şekilde mücadele etmeye çalışırken, vatandaşlarımız neden Gazze''den üzerlerine düşen füzelerle yaşamak zorunda bırakılıyor? Gazzeliler neden dokunulmaz? Suriyeliler kasabalarımıza ateş açsa, Şam''a saldırmayacak mıyız? Kübalılar, Miami''ye saldırsa, Havana bunun sonuçlarına katlanmayacak mı? Öyleyse, ''caydırıcılık'' nedir? Bana ateş edersen, ben de sana ateş ederim. Gazze''nin her şeyden muaf bir şekilde kasabalarımızı vurmasının hiçbir haklı yönü yoktur. Gazze''nin tüm mahallelerini yerle bir etmeliyiz. Tüm Gazze''yi yerle bir etmeliyiz. Amerikalılar, Hiroşima''yla durmadılar. Zira, Japonlar kısa zamanda teslim olmaya yanaşmıyorlardı ve Nagazaki''yi de vurdular… Gazze''de elektrik, akaryakıt ve hareket eden hiçbir araç olmamalıdır; hiçbir şey olmamalıdır. Sonrasında, ateşkese razı olacaklardır… Bu noktada bir orta yol yoktur. Bedel, ya Gazzeliler ve altyapısı tarafından ödenecek ya da tüm Gazze''yi yeniden işgal edeceğiz. Başka türlü kesin bir zafer olmaz. Ve zaman aleyhimize işlemektedir. Zafere kısa zamanda ulaşmalıyız…" (Gilad Şaron, "A Decisive Conclusion is Necessary," The Jarusalem Post, 18.11.2012.")

Görünen o ki, Şaron fikri ve ahlaki bir kısırlaştırmaya maruz kalmış. Fakat, meselenin asıl kötü yanı, bu fikri ve ahlaki erozyonun maalesef sadece Şaron''la sınırlı olmayışıdır. Bu tür sapkın düşünceler, sanki bazı İsrailli yöneticilerin doğasına kodlanmış ve tüm politikalarını bu kodlanmışlık duygusuna göre belirliyorlar. Pek tabii, bu sözlerimi masum ve vicdanı olan bazı İsraillileri tenzih ederek söylüyorum. Fakat, yine de konu hayli önemli… İtiraf etmeliyim ki, Şaron''un bu yazısını okuyana kadar İsrail''in son Gazze saldırısını bazı dış politika verilerine dayandırarak açıklamaya çalışacaktım. Fakat, Şaron''un yazısını okuyunca, meselenin ne 22 Ocak''taki seçim kampanyasıyla, ne Obama''nın bağlılığının test edilmesiyle, ne İsrail''in, ABD desteğiyle inşa ettiği "Demir Kubbe" füze savunma sisteminin denenmesiyle, ne de Gazze''nin doğalgaz yataklarını ele geçirmek niyetiyle yaptığını anladım. Galiba, bunlar hep tali sebeplerdi. Mesele, insanlık meselesiydi. Şimdi, Mavi Marmara olayını ve gencecik Furkan''ı ve diğer vatandaşlarımızı nasıl ve hangi duygularla katlettiklerini daha iyi anlıyorum.

Acaba, insanlar gerçekten de kendi çıkarlarını savunurken kaçınılmaz olarak saldırganlaşıyorlar mı? Ya da, bazı filozofların iddia ettiği gibi insan doğası özünde kötü mü? İnsanoğlu, sonlu, sınırlı, kusurlu, kötü niyetli, kibir ve günah dolu mu? Felsefi derinliklere çok fazla inmek istemiyorum. Ama Şaron''un, masum ve sivil demeden "yerle bir etmek" sözlerini ya da İsrail''in yıllardır sürdürdüğü kural tanımaz tutumunu başka türlü nasıl açıklayabiliriz?

Peki, Başkan Obama, son İsrail saldırılarında İsrail''e verdiği desteği yinelerken, danışmanları İsrail''in Gazze''de neler yaptığını kendisine anlatıyor muydu? Ya da kitap okumayı çok seven liberal Obama, bazı İsrail''li gazilerin itiraflarının yer aldığı Our Harsh Logic: Israili Soldiers'' Testimonies from the Occupied Territories, 2000-2010 kitabına şöyle bir göz atmış mıydı? Kendisi cılız sesimi duyar mı bilmem ama olur da duyarsa, kitabın içinde geçen Shoot to Kill, Rafah, 2006 ve Her Limbs Were Smeared on the Wall, Gaza Strip, 2008 bölümlerini okumasını tavsiye ederim. Ya da vakti olursa, elini vicdanına koyarak kitabın tamamını okuması belki de daha yararlı olur.

Öte yandan, Filistinlilerin onlarca yıldır çektikleri bunca zulüm ve acı karşısındaki direnme haklarını saygıyla karşılıyorum. Fakat, özgürlüğe giden bazı yolların seçilmesi konusunda kendileriyle görüş ayrılıklarım var. Örneğin, Yahudi yerleşim birimlerine düşen her bir füze, maalesef Filistin topraklarında misliyle karşılık bulmaktadır. Genetik olarak "yerle bir etmek" üzerine kodlanmış bazı İsrail''li karar vericiler ise, bu durumu fazlasıyla kendi lehlerine kullanmaktadırlar. Ayrıca, İsraillilerin sivil halkı vurması ne kadar yanlış ise, Müslümanların da sivillerin yaşadığı yerleri füzelerle vurmaları o denli yanlıştır. Müslüman dünyasının içine düştüğü parçalanmışlık göz önünde bulundurulursa, özgürlüğün sadece savaş yoluyla kazanılamayacağı da ortadadır.

Ben daha farklı şeylerin de yapılması gerektiğini düşünüyorum. Müslümanların, sivil toplum örgütleri nezdinde teşkilatlanıp gerçekleri dünyaya anlatması gibi… Korkmadan, yılmadan, feraset ve dirayetle gerçekleri anlatmak ve demokratik tepki ortaya koymak… Şiddetle anılmayan protesto gösterileri düzenlemek ve tüm dünyada sivil itaatsizlik eylemlerine başvurmak… Ta ki, gerçekler anlaşılana kadar, masum Filistin halkının onlarca yıldır çektiği zulüm Batı''da yankı bulana kadar… Sivil ve barışçıl tepki, Batı''nın en etkili ve caydırıcı silahlarından daha tesirli olacaktır. İnsanların, vicdanlarına füze gibi saplanacak, genetik kod ve önyargılarını darmadağın edecektir.

Dua etmek, gönüllere nüfuz etmek, kalpleri fethetmek ve gerçekleri dünyaya anlatmak….