Ortak geleceğimizi Türkiyelilik kurabilir mi

İnsanın gölgesine sığındığı en kıymetli şey; kelime, kelam ve sözdür. Sözü geçerli ve üretken kılmak için; iyi niyet, samimiyet, ilgi ve alakayı, söze yedirerek, ancak söze hayat ve pratik kazandırırız. “Zira çaba, ilgi, samimiyet ve iyi niyetin yanında kendiliğinden yeşerir.” (Beydeba)

Eğer bu ülkenin uzak ufuklara elini uzatmasını toplumsal sıkıntı ve sorunlarımızı çözmeyi istiyorsak ve çözümlerimizi “Türkiye'nin çözümleri” haline getirme niyetimiz varsa ; değiştirilmesi teklif dahi edilemez üst başlıklara usul ve yöntemlere ihtiyacımız var.

* Hakikat, ilim ve bilgi: ancak bildiklerimizi, iyi niyet, samimiyet, alaka ve ilgi üzerinden, ön yargı ve saplantılara girmeden, söz yangını çıkarmadan “pusu” edebiyatına ve numaralarına başvurmadan hayat kazandırır ve pratize edebiliriz.

* Bu ülkenin siyasetçileri, alimleri, aydın ve yazarları barış ve adalet adına dünya döndükçe, barışı ve adaleti mutlak amaç haline getirerek “kendileri adına kaydedilecek bir söz söylemelidirler.”

* Bölgesel, yerel, kavmiyetçi ve milliyetçi çözümler Türkiye'nin çözümleri olamaz, Türkiye'nin çözümleri; tüm Türkiye'nin sorunlarını, kuşatıcı bir dil, temiz bir üslup ve doğru usul ve yöntemler üzerinden çözerek, “Türkiye'nin çözümleri.” Üzerinden, saygın ve muhabbet dolu bir “Türkiyelilik” bilinci inşa ederek sorunlarımızı çözebiliriz.

* Bütün bağnazlıklar, barbarlığa yalnız bir adım mesafededir. Çünkü, “Bütün bağnazlar, yabancısı olduğu şeyi, veya aklına uyduramadığı şeyi barbar ve akıl dışı diye tanımlar ” (F. Nietzsehe)

Zira önyargılarla kapalı bir kafa, kapalı bir oda gibi çabuk havasızlaşır. Çoğu zaman akıl ve bilim bağnazlıktan kurtulmaya yetmez. Bundan kurtulmak için “Ahlakın vicdanın” derinliğine ve değerlerine sığınarak insani bir damar üzerinden ancak bağnazlıklarımızdan kurtulabiliriz. Türlü türlü bağnazlık vardır.

İnsanı çamura ve batağa doğru çeken bu bağnazlıkların tümünden kurtulmak için, insanın ötekiyle bağını kuran, tanışmasını sağlayan, empati ve diyalog yeteneği kazandıran çok derin, vicdani ve ahlaki bir damardan beslenmeyi gerekterir. Bunun üzerinden ancak kuşatıcı bir “Türkiye'lilik” bilinci ve şuuru inşa edebiliriz. Ve “Türkiye'lilik” çözümleri bizi ancak uzak ufuklara götürebilir.

* Türkiye'de bütün taraflar “Barışı ve Adaleti” yüksek gayelerinin gayesi ve “Tüm zorunlulukların zorunlu sonucu olarak görmek istiyorlarsa:

a) Sözün keminden sözün demine yol açarak kelamı, kelimeyi ve sözü, barışın, mutluluğun ve adaletin yegane aracı olarak kullanmaları gerekir.

Zira amaç ne kadar yüksek ve değerliyse araçlarında o kadar, “meşru” temiz yüksek ve değerli olması lazım. Tarihin hiçbir döneminde yüksek değerlere süfli araçlarla ulaşılmamıştır. Ulaşılmışsa dahi; mutluluğu, huzuru, kardeşliği, kuşatıcılığı ve adaleti getirmemiştir.

Türkiye'nin önünde, tek “meşru” ve geçerli yol, bütün tarafların sözün gücüne ve “meşruluğuna” inanarak, söz yangını çıkarmadan, barışın ve adaletin gelmesi için sözü aracı kılmaları gerekir.

Türkiye'de bütün tarafların “ila mala nihaye” devam etse dahi “şiddetin” hiçbir sorunu çözmediğini, çözemeyeceğini bilmeleri gerekir. Çünkü “şiddet” mahiyeti itibari ile firaseti, basireti, saf sezgiyi ve aklı düğümler ve körlüğe mahkum eder. Bu noktadan sonra mutlak bir fasit daire içine gireriz ki; buradan, ahlak adına, barış ve adalet adına tek bir çözüm çıkmaz. Onun için herkesin: Kürtlerin, Türklerin, Alevilerin, Dindarların vesair bütün kesimlerin, “Statükonun ve sistemin karanlığından beslenenlere karşı tek vücut olarak karşı çıkmak gerekir.

Tek şartla: “Kendimiz için istediğimizi başkaları için isteme” haysiyet ve erdemine ulaşmak.

Saydığımız veya sayamadığımız bu değerler üzerinden “Empati” yaparak uzak ufuklara elini uzatan bir “Türkiye” inşa edebiliriz.

Mesela: Türkler derin bir vicdan ve empatiyle Kürt çocuklarının kendi çocukları kadar değerli olduğunu, Kürt çocuklarının doğuştan getirdiği “dilin” Türkçe kadar değerli olduğunu ve mahiyet olarak bütün dillerin değerli olduğunu, bir bireyin veya bir topluluğun kendi dilinde eğitim ve öğrenim görmenin bir “ontolojik hak olduğunu devredilemez ve tartışılamaz” olduğunu empati yapamazlar mı?

Mesela: Kürtler, derin bir vicdan ve empatiyle, Türklerin, bölünme ve ayrılma gibi kaygı, korku ve endişelerini, yüksek ahlaki bir tatarlılık, güven verici bir usul ve uslubla, şiddetin karanlığından kendini tecrit ederek, bir ve beraber olmanın kardeş olmanın dayanılmaz büyüklüğünü sözün gücü üzerinden, tüm kaygılarını gidererek, şeffaflık ve sivillik üzerinden, güven sunma ve onların kaygılarını anlama erdemine zemin hazırlayamazlar mı?

Mesela: Aleviler, dindarların sorunlarına ve sıkıntılarına “Kemalizm'e” sığınmadan, ve istismar etmeden kendileri kalarak büyük bir ahlaki tutarlılık ve vicdanla “Empati” yaparak sistemin bekçiliğini yapmadan, sistemi ve statükoyu dindarlar üzerine bir baskı aracı olarak kullanmadan; “ki sistemin köküne benzin suyu döktüğü kesimlerden birisi aleviler olmasına” rağmen, dindarların haklarına ulaşmaları için, ”Empati” yapabilecekler mi? Herkesin kendi hakkına kavuştuğu yeni bir Türkiye'nin inşası için vicdanlarını yeniden inşa edebilecekler mi?

Mesela: Dindar Türkler ve dindar Kürtler el ele verip, 21. yüzyıl Türkiye'sinin inşası için, adaletin, erdemin, huzurun ve barışın kol gezdiği, bütün milliyetçiliklerden, bölgecilikten ve mezhepçilikten uzak ve arındırılmış saf bir “dindar vicdan” inşa edemezler mi? Alevileri ötekileştirmeyen, onları anlama noktasında derin gayretler içinde, onların “kendilerini tanımladıkları” gibi tanıyarak “Mezhebi ve kültürel” taleplerine geniş, rahat ve barışçıl bir zemin hazırlayamazlar mı?

Türkiye eğer normalleşecekse bazı şeylerden gözlerimizi kapatmak gerekmez mi?

Biz birbirimize pusu kurmamalıyız, Barışı yakalamak için bu geçiş dönemlerinde “Şiddet, şiddete davet ve terörün” tamamıyla dışında kalmış insanlara farklı yol ve yordamlar üzerinden ilişki kurulamaz mı? Bütün bunlar 21. yüzyıl Türkiye'sinin yeniden inşası için, Türkiye'nin uzak ufuklara elini uzatması için sorulması gereken sorular ve bu sorulara mutlaka cevap bulmamız lazım. Ve Beydaba'nın Muhalled hikmetinden bir bukle;

Çin, Hint, Fars ve Rum ülkelerinin hükümdarları bir araya gelmişti. “Dünya söz ve hikmet mirasına dünya döndükçe kendileri adına kaydedilmek üzere bir söz söylemek istemişler.”

Çin hükümdarı “Ben söylemediğim şeyi söylememeye, söylediğimi inkar etmekten daha kadirim” dedi.

Hint hükümdarı “Lehinde olup ta fayda vermeyen, aleyhinde olup kendisini mahveden bir sözü söyleyen kimseye şaşarım” dedi.

Fars hükümdarı “Ben bir sözü söyleyince o bana hakim olur, eğer söylemezsem ben ona hakim olurum” dedi.

Rum hükümdarı da “Söylemediğim bir sözden dolayı asla pişman olmadım, ama söylediğim bir söz sebebiyle birçok defa pişman olmuşumdur” dedi.

Evet! Türkler, Kürtler, Aleviler, dindarlar…

Yeniden pişmanlıklar yaşamadan ve pişmanlıklar yaşatmadan, birbirimizi anlamaya dönük engel teşkil eden bütün rezervleri kaldıramaz mıyız?, bütün reseptörlerimizi birbirimize karşı “Sıkıntı ve sorunlarımızı” çözmek için açık tutamaz mıyız?

Bu ülkenin seçkinleri, statükocuları, imtiyazlıları ve karanlık elleri, ve bu ülke için kalbi yanmayanlara bir daha fırsat vermek veya vermemek bizim elimizdedir.

Demokrasi, hürriyet ve adaleti; bütün tarafların birbiri için istediği yeni bir “Türkiye” ve yeni bir “Türkiye'lilik” bilinci ve muhabbeti inşa etmek. “Kendimiz için istediğimizi başkası için isteme büyüklüğüne ve erdemine ulaştığımız an gerçekleşir.” Bu bilinç üzerinden inşa edilen yeni Türkiye süper güç olmaya aday bir ülkedir. Bütün tarafların öncü isimlerinin, dünya döndükçe hürriyet, özgürlük, barış ve adaleti mutlak amaç haline getirerek; kendileri adına kaydedilecek yeni bir söz söylemeliler. Zira tüm bu değerler ancak sözün imparatorluğunda, sözün içini boşaltmadan, meşruluğu söz üzerinden inşa ederek gerçekleştirebiliriz.