'Türkçe için 1'e, Kürtçe için 2'ye basın!' Türkiye'yi bölmez

Türkiye'den binlerce kilometre uzakta, bu hafta sonu yapılacak seçimleri düşünüyorum. Sonuçları üç aşağı beş yukarı belli olan 12 Haziran seçimlerini.

Aylar öncesinden Türkiye tarihinin “en önemli seçimleri”, “kader seçimi” olarak addedilen seçimleri.

Günlerdir klavyenin tuşları etrafında dolaşıp duruyorum. Soğuk, ruhsuz bir seçim öncesi analiz mi yapmaya çalışsam, yoksa içimden geçenleri yazıya mı döksem?..

Kaç haftadan beri liderler meydanda vatandaşlara sesleniyor. AK Parti lideri Tayyip Erdoğan, CHP lideri Kemal Kılıçdaroğlu, MHP lideri Devlet Bahçeli… Ve seçimlerden sonra Meclis'te BDP çatısı altında grup kuracak olan bağımsız milletvekili adayları…

Başbakan Erdoğan'ın dilinde yeni anayasa, AK Parti'nin bugüne kadarki başarılı ekonomik icraatları, ileriyle yönelik projeler, özellikle BDP'ye karşı ağır bir dini söylem ve BDP'yi gayrı meşrulaştırma çabası…

Başbakan Erdoğan'ın Siirt'ten Sivas'a, Hakkari'den Konya'ya, Diyarbakır'dan Edirne'ye, “Kürtlerin dini Zerdüşlüktür, diyorlar… 'Apo peygamberdir' diyorlar…” cümleleri, Kürt sorunu çerçevesinde, sadece 12 Haziran öncesi seçim söyleminden mi ibaret, yoksa seçimler sonrasında da sürecek olan ideolojik bir cephe alma mı?

Selahattin Demirtaş, Şerafettin Elçi, Altan Tan gibi milletvekili adayları ile Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanı Osman Baydemir'in karşı cevapları bu söylemin sadece seçim öncesi “oy kapma” söyleminden daha derin olduğuna işaret ediyor…

Abdullah Öcalan'ın avukatlarıyla yaptığı son görüşme notlarının, 12 Haziran sonrası ortaya çıkabilecek üç öngörüsü daha çok yer aldı medyada. Başbakan Erdoğan'ın dini söylemine karşı din söylemi daha çok ıskalandı. AK Parti hükümetinin “ABD kapitalizmiyle tam bir uyum içinde” olduğu savını ileri sürerek “İktidar İslamı, Saltanat İslamı anlayaşını temsil etmektedir” diyerek, “Gerçek İslam, Medine İslamıdır” diye süren uzun açıklamaları, Kürt sorununda yeni bir tehlikeye işaret ediyor, kaygılandırıyor.

Alnı secdeye giden namazlı niyazlı Tayyip Erdoğan'ın söylemi ile Marks ve Lenin'i aşarak Sosyalizme yeni bir boyut kazandırdığını söyleyen Abdullah Öcalan'ın söylemini mukayese edip, kimin daha Müslüman veya kimin daha samimi olduğunu ölçmek değil niyetim. İşin kaygı veren, ürküten boyutu da bu değil zaten.

Bugüne kadar Türklerle Kürtler ciddi bir şekilde karşı karşıya gelmediyse, kuşkusuz bunun en önemli sebebi aynı dine mensup olmaları, aynı Allah'a inanmaları, aynı kıbleye yönelmeleri. Yani Türklerin ve Kürtlerin Müslüman olmaları…

BDP'liler, Kürtlerin oylarından yarısını bile alamıyorsa hala, bunun en önemli sebebi bu halkın muhafazakar yapısı. İşin daha başka bir boyutu da var: BDP'ye oy verenlerin tamamı, PKK-BDP ideolojisini benimsediği, Karl Marks'ın kitaplarını yuttuğu, Lenin'i ezberlediği için bu siyasete oy veriyor değil.

Kaygı veren, tehlikeli olan Kürt sorununda yeni bir cephenin açılıyor olmasının işaretlerinin verilmesi. Erdoğan'ın ağır dini söylemine, Öcalan'ın yoğun bir dille “Medine İslamı” ile cevap veriyor olması, kimilerine yeni bir şey gibi görünmeyebilir. PKK, kurulduğu ilk yıllardan itibaren Kürdistan Dindarlar Birliği oluşumuyla, Kürtlerin İslami yönüne hitap etmeye çalıştı. İstediği başarıyı tam olarak hiçbir zaman elde edemediyse de, en azından kendisine destek veren tabanı, bu konuda iyi kötü bir şekilde hitap etmeyi başardı.

PKK baskısının yanı sıra, İlim-Menzil çatışmasına taraf olmak istemeyen onlarca Kürt mollası, medrese alimi başta İstanbul olmak üzere batı kentlerine göç etmek zorunda kaldı bir dönem. Bu mollaların, ne PKK ile ne de Türk devleti ile yıldızları hiçbir zaman barışmadı, bugün için de barıştığını söylemek zor. Diyarbakır'da sivil itaatsızlığın bir örneği olarak cuma namazlarının cami yerine sokakta kılınması bir yere tekabül etmeyebilir. Ancak 90'ların ortasından bu yana, İstanbul'un İkitellisi'nde, Gebzesi'nde, İzmir'in Menemen mahallelerinde, Manisa'nın Horozköyü'nde, apartmanların altında cuma namazlarının hala kılınıyor olması çok şey ifade eder.

Kürt sorununun çözümünde dini söylemin tehlikesini dile getirdiğim insanlar, “başka ne var ki” tepkisi veriyorlar. Sorun da tam burada işte. İki halkı bir arada tutan değerler 30 yılı aşkın bir süredir neredeyse kalmadı…

Kürt sorunu, Kürtler başka bir dinden veya Müslüman oldukları için ortaya çıkmış bir sorun değil.

Kürt sorununda bir de ideolojik cephe açılır da Kürtler, “Ya biz gerçekten aynı Allah'a mı inanıyoruz” duygusuna kapılırlarsa, o zaman bizi bir arada tutan hangi değere sarılırız diye merak ediyorum.

BDP'lilerin, Başbakan Tayyip Erdoğan'a “düşmanlık” derecesine varan ideolojik bakışları Kürt sorununun aşılmasına katkı sunmayacağı gibi, umutların bağlandığı Erdoğan'ın BDP'lileri gayrı meşrulaştıran söylemi de sorunun çözümüne katkı sunmayacağı açık.

Sorunun çözümüne yönelik adım atmanın yolu “hep tepemizin üzerinde duran o ağ”ın üzerine çıkmaktan geçiyor. Vedat Türkali'nin, bundan birkaç yıl önce Esmer Dergisi'nde bir paragrafla anlattığı, “o ağ”ın üzerine çıkmaktan. Şöyle diyordu, Türkali:

“Bir günler, bey takımı arasında avcılık tutkusu pek yaygınmış Fransa'da. Attığını vurmak kolay değil, boşa atmak da heves kırıcı ya; ormanlarda, daha kuşlar yumurtadayken, geniş alanlar üzerine ağ gererlermiş. Uçuş denemelerine başlayıp da yükselince ağlara çarpıp düşe havalana büyüyen kuşlar öylesine koşullanırlarmış ki, av mevsimi gelip de ağlar kaldırılınca belirli yüksekliğin üstüne uçamazlar, kolayca vurulurlarmış.

Olayı niye anlattığımı umarım anladınız. Yetmiş yıllık baskılı eğitim, özellikle Kürt sorununda, insanımızın beyin çatısına, hem de paslı tellerden örülü öyle bir ağ gerdi ki, kaldırılmış da olsa, yukarılara uçup olaylara biraz yükseklerden bakmaya en yeteneklilerimizin bile gücü yetmiyor. Kaldı ki, hep tepemizde o ağ.”

Diyarbakır'da, 2005'teki konuşmasının çok gerisinde de olsa sözlerinin arkasında oldu Başbakan Erdoğan. Herkesin umudu, Türkiye'nin sorunlarına çözüm getirebilecek, tüm kesimlerin katılımıyla yazılacak olan yeni ve sivil bir anayasa.

Tepemizde ki, o paslı tellerden örülü ağı söküp atacak, Kürt sorununun çözümünü de kapsayacak bir anayasa. MHP lideri Bahçeli'nin Diyarbakır'da “Anadil karnınızı mı doyuracak” sözlerine bakmayın siz. Bir gün telefonun ucundayken, telesekreter devreye girdiğinde:

“Türkçe için 1, Kürtçe için 2'ye basın” sözlerini işittiğimiz gün, gerçek bir demokrasiye kavuşmuş olacağız.

Korkmayın! Bu sözler Türkiye'yi bölmez, aksine, birlikteliğini daha güçlendirir.