Afrika için ekmek kuyruğundayım

Baharın geleceği yok, yüreğimdeki yangınların da biteceği. Ölümsüz aşkların rüyasında değilim lakin medfun aşklar kabristanı da olmasın kalbim. Belki yeşerir boy verir diye gökyüzüne serptiğim umuttan tohumlar, üzerimize ölümler yağdırmaya başladı. Dostlarım yaşamak, yaşatmak için çırpınmakta. Dualar beklemekte, gözyaşı dökmekte. Kulaklarımda ağlayan bebeklerin uğultusu, bedenimde bilmem hangi yürek depreminden artakalın aşkın tozu dumanı duruyor. Ellerimde çıkmaz sokakların böğürtlen dikenlerinden hatıra yaralar. Gözlerimde bir ananın kristalleşmiş gözyaşlarından süzülen bir ıslaklık, burnumda bir babanın tütün ağırlığında hasretlik kokan dokunuşları ve de özlemi…

İnsanların umudunun bir ekmek olduğu ve o ekmeğin kuyruğundayken bombalarla can verdiği bir çağda umuttan bahsetmek en büyük talihsizlik olsa gerek. Umut öldüğünde, yaşayan şeyin ne olduğu önemli değildir. Umut öldürüldüğünde insanlık adına yaşamak hükmünü yitirmiş bir kanun kitabından öte bir anlama sahip değildir.

Umudumu kaybettim demiyorum, umut büyütemiyorum anlıyor musunuz? Kendime ya da bir başkasına ceza vermiyorum, bu haddim de değil. Fakat koynunda umut taşımayanın başka bahçelere umut ekmesi saçmalık değil midir? Ekse bile oradan umut yeşerir mi hiç?

Umudun kucaktaki bir parça ekmek üzerine sıçrayan kan damlalarına şahitlik ettiği bir dünyada umutla beraber yaşamak mümkün değildir. Kimse kendini kandırmasın. Yanı başımda dizimin dibinde elimi uzatsam uzanacağım komşum Suriye''de yaşananlara tanıklık etmek de şahitlik etmek de buğzetmek de acının farklı renklerinden öte bir şey değildir.

En delişmen zamanlarımızı, en biteviye gençlik çağlarımızı Afrika''da açlıktan ölen insanların suçunu üstlenerek, sorumluluğunu insanlığa paylaştırarak acıları anlamaya hafifletmeye karanlığa küfretmeye ışık olmak için var gücüyle çalışmaya adamışken ekmek kuyruğunda bombalamaya karşı ''yeter alçaklığınız'' demek en hafif tepki olsa gerek.

Baharın geleceği yok, zulmün de biteceği. Hem bu kadar zalimin büyüdüğü, zalimliğin büyüdüğü, büyüklerin zalimlerden olduğu bir zamanda zulmün bitmesini beklemek ne kadar safça. Zulmün bitmesi için zalimlerin ya bitmesi ya da güçlerini yitirmesi gerekir. En büyük zalimin hala en güçlü olduğu bir zamanda bu zulüm bitecek demek, zulmü ve zalimi tanımamakla alakalıdır. Yakınlık bekleyenler yakınlaşmaya ne kadar uzak olduğumu bilmiyorlar. Yanlarında olmamı isteyenler nasıl bir yalnızlık yaşadığımın farkında değiller. Onlara yaşamdan bir buket sunmamı bekleyenler, ruhumun her gece kaç kez intihara meylettiğinin farkında değiller. Ben her gece intiharın eşiğinden dönerken yaşamdan bu denli uzaklaşıyorken, etrafım ölümden dikenlerle çevriliyken ve ben ayrılığa bu kadar alışmış, hazır hatta tutkuluyken kimse bana ümit vermesin artık.

Platonik bir ölüm trenindeyim. Kompartımanlar sevgililere sunulmuş güllerle dolu lakin ortalık leş kokuyor. Vagonlarla taşınan ölü ruhların hangi güzergahı izleyeceği belli değil. O yüzden solgun güllerle, kırgın gönüllerle, umut nağmeleriyle kimse karşılamaya gelmesin, kimse yola çıkmasın. Bu trendekilere el sallamasın. Zira bunlardan cevap alamayacaklar.

Sözlerim içimde kalsın. Dudaklarım kelimelerin ağırlığı altında çözülmesin. Harfler ağırlık yapmasın omuzlarımda. Sözün membaı burası değil. Hislerin olmadığı yerde söz de lazım değil kelam da. Umudun bittiği yerde söze hacet yoktur.

Evet dostlar ölümlerden ölüm beğenme hakkımız yok. Yaşamak ya da yaşamamak tercihimiz olmadığı gibi. Kalbim ekmek kuyruğunda. Yavrularıma bir öğün daha babalık yapma telaşında. Yanı başımdaki en küçük çocuğum kızım Zeynep. Onunla bir ekmeği bir umudu taşımaya onu paylaşmaya geldik. Ve kalplerimizi sıraya koyduk ekmek kuyruğunda. Kalplerimiz kuyrukta ekmeğimiz yerde bedenimiz kanlar içinde… Yaşasın insanlık…