Dördüncü ittifak şansı ve Türk-Kürt geleceği

Yiğidi öldür AMA hakkını yeme/ver şeklinde ifadeye gelen bir halk vicdanı vardır. Özellikle sosyolojinin yapabilecekleri (sevabı) ve yapmadıkları (günahı) ile göz-göze geldikçe tekrarladığım bu ''vicdan'', yine nüksetti ruhumda... Suriye''deki PYD hareketliliğinin Türkiye kamuoyuna yansıyışı/yansıtılışı ve Öcalan''ın İmralı''da basın toplantısı ''seslendirme''si de bu ''nüks''ümü depreştirdi.

''Öldürme''den önce hakkını vereyim: başlığa taşıdığım ''tarihi yaşamak'' kavramının etrafındaki kelimeleri aşağıdaki şekilde dizen Öcalan''dır.

''Günümüzü anlamak için daha önceki çağlar kadar ortaçağ gerçekliğini binlerce yıldır egemenler tarafından takılan at gözlükleri ve teneke yüreklerle değil, bu tanımlamalar bağlamında anlamak ve duymak, özgürlük ruhu ve bilinci için büyük önem taşır. Ruhunda ve bilincinde tarihi doğru yaşamayanlar hiçbir özgürlük ve eşitlik iddiasında bulunamazlar. Demokrat olamazlar'' (italikler bize aittir, Bir Halkı Savunmak [2004], Çetin Yay. s.93,94)

Bu ve benzeri yüzlerce ''tarihi'' kavrayış ve analizin yer aldığı ve Örgüt''ün ''Uygarlık Manifestosu'' dediği Savunmalar''dan birindeki bu satırlarda ne demek istendiğine, ''tarihi yaşama''nın ne olduğunu anlatmaya yönelik PKK yayınlarında bir satıra rastlanmaz. Daha da kötüsü, Öcalan''ın kendisinin, bunları niye dedim/yazdım diyen ''açıcı'' bir paragrafına rastlamadım savunmalarında. (Gözümüzden kaçmışsa, tembelliğime, dikkatsizliğime vererek özür ve özeleştiride kendime acımam). Sekiz yıl önce kendisine (İmralı''ya) yazdığım ''Mektup''un başlarında sordum ve ''şunu mu demek istediniz'' diye sorunun devamına bir paragraf ekledim (Öcalan''a Mektup [2012], Orion Yay. s.52,53), hâlâ mektubun ulaşıp ulaşmadığını öğrenemedim.

Oysa tam bu günlerde, bu Suriye PKK''si ve Hewler''deki ''ulusal konferans'' heyecan ve hezeyanlarının tozu-dumanında ''tarihi yaşama'', elimizdeki tek ''sermaye''dir. Ortadoğu''nun ''kurtlar sofrası''naki içinden çıkılması güç görünen alt-üst oluşları arasında muazzam bir çıkış gücü verecek bir akıl ve ruhun kaynağıdır ''ruhunda ve bilincinde tarihi doğru yaşa''mak.

''Ulus, ... özünde sosyolojik olmaktan çok politik bir kavramdır. Politik amaçlı yaklaşılır. Daha sağlam sınırlar altında devlet olma talebini karşılar. Devletler için ulus, etnik temelinden ziyade politik temelinden ötürü önemlidir. Saf ulus arayışında bile politik gerekçeler belirleyicidir. Tabii bu politikanın altında da pazar sorunu belirleyicidir. Pazar ve politika ulusun rahmidir. Sosyolojik olarak değeri etnisite kadar güçlü değildir. Etnisite en güçlü sosyolojik olgulardan biridir.'' (B.H.S., Çetin Yay. s.164).

Hem bunları yüzlerce kez söyle, bir o kadar ''kendimi Kürt milliyetçiliğine kullandırtmam'' de, sonra ''ulus''un başına ''demokratik'' (demokratik ulus çözümü) koyarak adım başı joker gibi kullan... Milliyetçilik de tabiîdir ki; Diyarbakır''dakine ''Ulusal Kurtuluş Konferansı'' der, Hewler''dekine ''Ulusal Birlik'' der, ötekine ''Ulusal Devrim'' der. Der... Der ve yürür.

Oysa doğru bir ''tarihi yaşama'' ile ulusun ''rahim''inin Pazar (ulusal pazar) olduğunu demişti Öcalan?

PKK''de konumlanıp kurumlaşmış Milliyetçilik/Ulusalcılık da, bir nüfus cüzdanları bile olmayan Suriye Kürtleri''nin canhavliyle yürüttüğü onur ve hayat-memat mücadelesine ''Rojava Devrimi'' der. Ve zaten Kürt milliyetçiliğinin Öcalan''ı en iyi ''değer''lendirdiği bu ulusalcılık ve ulusal-kurtuluşculuk ''taktik''leridir.

Halbuki yukarıdakileri diyen, yine yüzlerce sayfa ile Lenin''in Ekim (Sovyet) Devrimi''nin bile nasıl ''bir Devrim'' olmadığını anlatan ve özetinde de ''bir devleti yıkıp yerine başka bir devlet kurma yoluyla sosyalizm hikaye'' diyen ve en özetinde ''devrimler dönemi kapandı, evrimsel dönüşüm esastır'' diyen Öcalan''ın bu ''Rojava Devrimi'' hezeyanlarını durdurması gerekmez mi?

PKK yönetici kadrosunun, ''kendilerini aldatıyorlar, aldatınca da örgüt tabanında ''tırşıkçılar'' olarak anılan ulusalcı/devletçi Kürt milliyetçiliği ile sım-sıkı bir zımnî birlik içinde olmaya özel ''emek'' veriyorlar'' dediğim için bana çok kızdıklarını duyuyorum. Ellerinden gelse Elazığ Tımarhanesi''ne (''fısıltı'' yöntemiyle en yaygınca işledikleri ''malzeme''leri ''bu adam delidir'' olduğuna göre) zaman kaybetmeden teslim edecekler bizi! Ama bir de benim ne kadar onlara kızdığımı bilseler... Benim de elimden gelse doğrusu, ilk fırsatta yönetimin ilk 10''unu minimum 6 ay –günde iki övün yemek diyeti eşliğinde Savunmalar''dan 100 sayfa, o sayfalarda geçen felsefi-tarihi-soyolojik argumanlarla alakalı kaynaklardan da 200 sayfa okumak üzere– tarihi yaşama ''uygulama''sına alırdım. (Örgüt partiğinde ''kendini çözme'' merkezli önemli bir ''ceza''dır ''uygulama'') İlk denemedeki sonuçlara göre ikinci 6 aya karar verirdim. PKK''ye de, Öcalan''a da, Türkiye''ye de, Dünya-âlem''e de söylerim ki, içimden gelen bu...

Kim ve ''Ne'' adına söylediğim sorusunun cevabı, ''Ankara Grubu'' adına Cemil Bayık''a yazdığım iki mektupta (30 Ekim 2005, 15 Şubat 2006) tekrarladığım ''his paragrafı''mız okunursa, bulunmakta güçlük çekilmez. (Öcalan''a Mektup, s.283,284,286)

ÇÜNKÜ; bu ''saat''ten sonra Kürt ''Ulusal Kurtuluş''çuluğuna, yani bir Kürt devletleşmesine –gelişme sansı yakalamış Dördüncü Türk-Kürt İttifakı''nın önüne geçmek üzere– sadece ''malum'' Küresel güçler ''destek'' verir. ''Tavşan-kaç, tazı-tut'' metoduna ''güncellenmiş'' bir dikkat ile tabi...

ÇÜNKÜ; Öcalan''ın İmralı Savunmaları''nın (Demokratik Ulus Çözümü hariç) en ruhsal ve bilimsel argumanı ''Kürt-Türk ilişkilerinin yeniden düzenlenmesi'' üzerinden Dördüncü İttifak''a kilitlidir.

ÇÜNKÜ; Türklerin geleceği Kürtlerde, Kürtlerin geleceği Türklerdedir. Tarihsel, kültürel ve sosyolojik nedenlerle bu böyledir: ''sentez bir millet'' olma evriminde yolun yarısını geçmiş durumdadır bu iki etnisite.

Halk deyişinde ''dananın kuyruğunun kopacağı yer'' denir bazı yaklaşan tehlikelere. Kürt meselesinde bu ''yer'' ''ulus/millet'' meselesidir, uluslaşma, yani devletleşme meselesidir. Geçenlerde Demirtaş A.Hakan''ın (Tarafsız Bölge), programının sonunda ''Türk halkının hassasiyetlerine yönelik mesajınız ne olur'' sorusuna verdiği kısa cevapta ''Türkiye''de bir Türk, bir de Kürt ulusu var'' diyerek Türk halkının hassasiyetine kendinden beklenen mesajı vermişti! 

Türkiye''nin, Yugoslavya, Irak ve Suriye ile karşılaştırılamaması gibi, İran-Mısır''a da benzetilmesi aklın/izan''ın kabul edeceği bir şey değildir. ''Ulus''un, ''ulusalcılık''ın (yani iktidar elitinin devletleşme mücadelesinin) akademik-pratik bir zeminde ama halkın günlük dili ve kavrayışının kelimeleriyle açılması, sarihleştirilmesi gerekir. Türkiye''de ''iki ulus'' varsa, 4 meclisli 5 bayraklı İngiltere''de (Britanya) kaç ulus var; 3 resmi dilli İsviçre''de 3 ulustan bahseden bir literatür babayiğidi var mı; ''72 millet''li 52 devletli Birleşik Amerika ''Devletleri''nde 52 ulus tanımı nasıl yapılıyor; etnisite ile ulus kavram ve olgularının bu kadar karıştırılması ''tesadüf'' veya ''safca'' mıdır?  Bu ''dana kuyruğu'' sorulara kırmadan-dökmeden usulca cevap aranmalı, bulunmalıdır.

 Türkiye farklı bir ülke, farklı bir devlet, farklı bir kültür, kendine has bir sentez... Bu ''doğa'' ile oynayıp uğraşan güçleri (yerel ve küresel) küçümsememek gerekir.    Tehlike hâlâ büyük, büyüyor, büyütülüyor diye düşünüyorum.  

Devlet/hükümet yetkilileri Suriye Kürtleri''nin ''can'' mücadelesinde, kendilerine en yakın dostun Türkiye olduğunu en dikkatli dil –ve girişimler– ile anlatacak adımlarını geciktirmemeye kilitlenmezse;

Suriye Kürtleri ve Konferans ''aklı'' da, bu en yakın dostun sosyolojik bir gerçeklik olarak hesaba katmak zorunda olduğu Türk milliyetçi dinamiğini kışkırtmayı ısrarla hedefleyen PKK ''yapı''sındaki Kürt milliyetçiliğinin (iç ve dış tırşıkçıların) ''gaz''ına gelmemeye dikkat ederek ''üzüm yeme''ye kilitlenmezse;

Dördüncü İttifak şansını öldürür ''Tavşan-Tazı''cılar...