Gezi ''şiddetin siyasetine'' teslim olmasın

Siyasi hiçbir amaç gütmeden gayet masumane duygularla ''Gezi Parkı''nda doğa kıyımına karşı direniş gayet sempatik ve bir o kadar da ilgi çekiciydi. Bu duygularla alanlara çıkanların ve onların bu tutumuna demokratik olgunlukla karşılık veremeyenlerin hesaba katmadıkları mihraklar bu iyi niyetli eylemi sabote etmiş adeta anarşizm-vandalizm ekseninde bir yere konumlandırmıştır. Bunu gerçekleştiren nedenler şüphesiz toplumsal barışa dinamit koyan diğer saiklerden farklı sebepler değildir.

Muhalifi olmayanın vicdanı yoktur. Zira içimizdeki muhalifi yani vicdanı sürekli okşayan eğri ile doğrunun farkını görmeye engel olan, herkes suçlu olduğu gibi muhalefet etme becerisini sadece Ergenekon ve yakıp yıkma eylemleriyle takdim eden bir zihnin vicdanları harekete geçirebilme ihtimali yoktur. Rezervlerinde yoğun anarşist eylemler ihtiva edenlerin ileri demokrasi envanteri boş olduğundan talepleri de samimiyetten uzak kalmaktadır. Huzur bozucu boyuta ulaşan eylemin taraftarları, kulvarlarını genişlettikçe genişletmekte, yüksek perdeden gelen haddini bilme uyarılarına adeta kulaklarını tıkamaktadırlar. Bu tutumları, kendileriyle empatik yakınlık kurma çabasında olanları bile çileden çıkarmaya yetmektedir. Güvenlik güçlerinin orantısız şiddet ve vicdanları yaralayan tutumları sağduyuyla soruşturulmakta bu birileri için tatmin edici olmamaktadır.

Toplumun sabır eşiği aşılmakta adeta huzur koordinatları parçalanmaya çalışılmaktadır. Daha fazla demokrasi talebine giydirilen sözüm ona çevre hassasiyeti kılıfı inandırıcılıktan uzak bir görünüm arz etmektedir. Demokrasi anlayışı da şiddet kavramıyla aynı seviyeye indirgenmiş olan, figüranlıktan öte bir payeleri kalmamış bir anlayışın yaptığı iş ''Şiddetin Siyaseti'' dışında bir kavramla ifade edilebilir mi? Neden şiddetin siyaseti kavramını kullanıyorum? Siyaseten biten siyasetçinin başvuracağı en önemli direnç yöntemi şüphesiz şiddettir. Bunun en şahsiyetsiz hali ise Şiddetin siyasetini yapmak şeklinde tezahür eden halidir. Sırrı Süreyya Önder''in ironik bir dille ''ambulansın arkasına takılan ''fırsatçı taksici'' tiplemesi aslında durumu özetlemektedir.

Öncelikle şunu ifade edeyim ki, kafalarımızın yeterince karışık, zihinlerimizin bulanık, kalplerimizin ise yeterince kırık olduğu bir zamanda kavram dünyamıza yeni bir kavram katma kaygısında değilim. Lakin öyle durumlar vardır ki, o duruma isim koyamaz, tanımlayamaz ifade etmekte zorlanırsınız. Daha önce kullanılmış hiçbir kavram tatmin etmez ve hiçbirisinin üzerine tam olarak oturtamazsınız. İşte bu yüzden büyük saygı duyduğum değerli bilim adamı hukukçu Osman Can''ın ifadesiyle ''kimileri için zamanla meşru siyasi amaç, yöntemin yerini alır. Yöntem, yani terör bizatihi amacın yerine geçer.'' Hukukun, sabrın, dayanabilme iradesinin sınırlandığı noktalarda görmeye alıştığımız terör üzerine düşeni ziyadesiyle yapmaktadır. Elbette, terörist teröristliğini yapacaktır ve başkaca bir davranış da beklenmemelidir. Ancak buna alet olanların toplum vicdanında verecek hesapları olduğu unutulmamalıdır.

Devletler düzeyinde gelen tepkilere de yer vermek gerektiği kanaatindeyim. Büyük bir organizasyonun küçük çaplı ve sığ bir uygulaması olarak tezahür eden eylem süreci yeniden gösterdi ki düşenin dostu olmayacaktır. Akıllı olan düşmemeye gayret gösterendir. Arakan''da, Filistin''de hatta bazı Avrupa ülkelerinde bile insanların diri diri yakıldığı bir zamanda varoluş gayelerinden habersiz olan uluslar arası örgütler mal bulmuş mağribi cehaletiyle olayı diplomatik krizlere yol açacak boyutlara ulaştırmışlardır. ABD''nin Irak saldırısında küçük bir tenkit bildirisi yayınlayan Birleşmiş Milletler için ABD''nin kullandığı ifade şu olmuştu: Birleşmiş Milletlerin gerekliliğini tartışmak zamanı gelmiştir.

Varlığını tartışma konusu yapan ABD''ye ya da dünyanın gözü önünde Filistin''e kimyasal silah kullanan İsrail''e karşı dut yemiş bülbül edasında olanlar iç meselemizde akil adam rollerine soyunmuşlardır. AB ülkelerine gelince, onlar da içlerindeki bütün cerahatı akıtma fırsatı bulduklarını düşünerek saldırdıkça saldırdılar. Özetlemek gerekirse, siz kendinizi eleştirmez, eleştirenleri önemsemezseniz; yanardağın biriken enerjiyi dışarı attığı gibi küçücük bir meselede lavlar arasında kalabilirsiniz. O halde bu hadiseyle beraber dost ve düşman ikileminden çok evrensel reel-politiği görme şansı bulduk. Krizler fırsatlara gebe olarak ortaya çıkarlar. Buyrun arınmaya, durulmaya kendi insanımızı tanımlamaktan öte tanımaya; kendimizi sahici ifadelerle anlatmaya ve yeryüzüne nizam vermek hayalinden gerçek dünyamıza dönmeye…