Acının dili yok

Van'daki deprem anında ve sonrasında yaşananlar dili, dini, ırkı ne olursa olsun acının dilinin ortak olduğunu gözler önüne serdi. Erciş'teki evlerinin enkazından yaralı olarak kurtarılan Trabzonlu Berat Ay'ın sözleri de bu gerçeği ortaya koyuyor. Berat Ay, “Ben enkaz altındayken babam Rumca, komşularımız Kürtçe ağıtlar yakıyordu” dedi. Trabzon'dan 8 yıl önce Van'a yerleşen ve Erciş Şeker Fabrikası'nda çalışmaya başlayan Yılmaz Ay'ın oturduğu 5 katlı bina da yerle bir oldu.

Binanın en üst katında oturan Ay ailesinden anne Asiye ile çocuklardan Kadir (8) ve Berat (13) göçük altında kaldı. Berat, olaydan birkaç saat sonra yaralı kurtarılırken, anne Asiye Ay ve küçük oğlu Kadir hayatını kaybetti. Annesi ve kardeşinin öldüğünden habersiz Trabzon Yavuz Selim Kemik Hastalıkları Hastanesi'nde tedavisi süren Berat, “Bağırmaya başladım ama enkazın üzerinde yürüyen insanlar beni duymuyordu” dedi. Bir süre sonra babasının ve insanların feryatlarını duymaya başladığını kaydeden Berat, “Babam benim ve annemin adını bağırıyordu.

Babamın Rumca ağıtlar yaktığını duyuyordum. Komşularımız da Kürtçe ağıtlar yakıyordu” ifadelerini kullandı. O karmaşanın içinde küçük bir delikten ışığı fark edince 'buradayım' diye var gücüyle bağırmaya başladığını söyleyen Berat, “Çatıda olan bir abi beni duydu. Sonra babam geldi. Babamın yardım çağrısına koştular ve beni çıkardılar” diye konuştu.