Mısır halkına destek vermeyen utanmalı

Mısır meydanlarında vurulmayı göze alarak toplananlara uzaktan destek vermek adına, Saraçhane Parkında toplananlara selâm olsun.

İşte bu şekilde yeni bir kavram oluşuyor:

Meydan kardeşliği.

Ve bir teklif:

Saraçhane Parkının adı ''Mısır Parkı'' olarak değiştirilmeli.

Gelecek nesillerin de bugünleri hatırlaması için.

Tarihe anlamlı bir not düşmek için.

*

Aynı destek gösterilerinin bütün ülkelerde görülmesi gerekirdi.

Ne yazık ki başka Türkiye yok.

Şu yaşananları görüp de Mısır halkına destek vermeyen kim varsa, yarını beklemeden şimdiden utansın.

Yarın geç olabilir.

Bırakın deste olmayı, utanmak için bile.

*

Mısır''daki darbe yönetimi daha ne kadar ileri gidebilir?

Maalesef bu konudaki tahminlerimiz yetersiz kalacaktır.

Bütün tahminleri aşacak ölçüde ileri gidebilir, vahşetin dozunu artırabilirler.

Belki yolun bir yerinde, Bosna savaşında olduğu gibi, uluslar arası güçler lütfedip harekete geçme gereği duyar.

O güçlerin müdahale etmek için daha kaç kişinin can vermesi gerektiği meçhul.

İnsaf kriterleri standart değil.

Modern toplumlarda insanlar sürekli takip altında.

Bilgisayarda yazıp çizdiklerimiz kayıt altına alınıyor.

Hangi adreslere girdiğimiz, neleri okuduğumuz, yıllar geçse bile gün gün, dakika dakika ortaya serilebilir.

Kredi kartı ile yaptığımız harcamalar…

Telefonla yaptığımız görüşmeler…

Geçtiğimiz yollar ve köprüler…

Hepsi kayıt altında.

*

Mobese kameraları ve işyerlerine ait güvenlik kameraları her adımı kontrol edebiliyor.

Televizyonda izlediğimiz kanallar ve düzenli düzensiz takip ettiğimiz bütün programların dökümünü yapmak mümkün.

İsteseler, hangi reklâmı kaç kere gördüğümüz bile ortaya serilebilir.

Hastane kayıtlarından, eczane kayıtlarından sağlık durumumuz, ciğer filmimiz, bütün röntgenlerimiz çıkartılabilir.

Ağzımızdaki dişlerin durumuna kadar hepsi kayıtlı.

Aldığımız maaşlar, yaptığımız harcamalar, nereye ne kadar ödediğimiz belli.

Banka hesabımızı bizden daha iyi tutanlar var.

*

Eskiden sadece konu komşu ve yakınlarımız ile ilişki içindeyken, yalnızca yakın çevremizin ne durumda olduğunu, nereye gidip ne yaptığını bilirken, şimdi bütün faaliyetlerimiz adeta büyük bir göz tarafından izleniyor.

1984 romanı gibi bir durumun içindeyiz.

Marketten ne zaman ne aldık…

Kiminle ne konuştuk…

Ne kadar kira verdik…

Ne kadar yakıt tüketmekteyiz…

Okul kayıtları, askerlik kayıtlarını da unutmayalım.

Bindiğimiz uçaklar, gemiler, otobüsler, trenler…

Kaldığımız oteller…

Fotoğraflarımız, gönderdiğimiz mesajlar…

*

Adeta aldığımız nefes dışında her şey kontrol altında.

Kısacası, hayatımızın her alanı kayıtlı.

Hepimiz Truman şov''un başrolündeyiz sanki.

Neredeyse hangi durumda ne düşüneceğimizi dahi bilecekler.

Çok mu abarttım?

Paranoyaya mı kapıldım?

Olabilir.

Peki yukarıda saydıklarımdan hangisine itiraz edebilirsiniz?