Arjantin yaptı biz de yapmalıyız!

A Milli Takımımız, UEFA Uluslar Ligi'ndeki beşinci maçında Belçika'ya 2-1 mağlup oldu. Geriye Arda Güler'in attığı muhteşem gol ve üzerinde uzun uzun düşünmemiz gereken bazı gerçekler kaldı.

Karşılaşmanın ardından Kevin De Bruyne'nin yaptığı açıklamalar, aslında Türk futbolunun üzerinde durması gereken en önemli meseleyi ortaya koydu. Belçikalı yıldız, Türkiye adına neredeyse her şeyi Arda Güler'in yaptığını söylerken diğer oyuncuların da sorumluluk alması gerektiğine dikkat çekti.

Bence maçın en doğru analizlerinden biri buydu.

Arda Güler'in yeteneğini artık tartışmaya gerek yok. Dünyanın en büyük kulüplerinden birinde forma giyen, oyunun kaderini tek bir dokunuşla değiştirebilen özel bir futbolcudan bahsediyoruz. Ancak burada cevaplamamız gereken başka bir soru var: Biz Arda'nın yeteneklerinden ne kadar faydalanabiliyoruz?

Genç yıldızın her maçta olağanüstü işler yapmasını beklemek, onu takımın en büyük gücü haline getirmekten çok bütün yükü omuzlarına bırakmak anlamına geliyor. Arda bireysel olarak harika istatistiklere ulaşabilir, birbirinden güzel goller atabilir. Fakat çevresindeki oyuncular ona yeterli desteği veremediği sürece bu performansların skora ve puana yansıması sınırlı kalacaktır.

Futbol, bireysel yeteneklerin fark yarattığı ama 11 kişiyle oynanan bir oyun. Dolayısıyla bizim önceliğimiz Arda'dan sürekli mucize beklemek değil, onun etkisini artıracak bir takım düzeni oluşturmak olmalı.

Bunun dünyadaki en güzel örneklerinden biri Arjantin.

Yıllarca Lionel Messi'nin bireysel performansları üzerinden sonuç almaya çalışan Arjantin, zaman içerisinde yıldızını tamamlayan, onun eksiklerini kapatan ve sahadaki sorumluluğu paylaşan bir takım kimliği oluşturdu. Messi'nin yetenekleri değişmedi ama etrafındaki futbol organizasyonu değişti. Sonrasında da kupalar gelmeye başladı.

Elbette Arda Güler ile Messi'yi aynı noktada değerlendirmiyorum. Burada anlatmak istediğim, büyük yeteneklerin ancak doğru bir takım organizasyonuyla gerçek karşılığını bulabileceği.

Bizim de yapmamız gereken tam olarak bu.

Bir başka mesele ise Uluslar Ligi'ndeki geleceğimiz...

Son dönemde A Milli Takım'ın B Ligi'ne düşmesinin daha faydalı olacağını savunan görüşlerle karşılaşıyorum. Açıkçası bu düşünceye hiçbir zaman katılmadım, bundan sonra da katılacağımı sanmıyorum.

Neden düşmek isteyelim?

Belçika gibi güçlü rakiplerle karşılaşmak, onların karşısında eksiklerimizi görmek ve bu seviyede mücadele etmeye alışmak bizim için çok daha değerli. Daha kolay rakiplerle oynayıp galibiyet sayımızı artırmak, futbolumuzun geliştiği anlamına gelmez.

Üstelik bu seviyede kalabilmek yalnızca bir prestij meselesi de değil. Oyuncularımızın yüksek tempoya, baskıya ve kaliteli rakiplere karşı doğru karar verme alışkanlığına sahip olması açısından önemli bir fırsat.

Eğer Avrupa'nın güçlü milli takımları arasında yer almak istiyorsak, onlarla karşılaşmaktan kaçamayız. Yenilgilerden korkarak değil, bu maçlardan ders çıkararak ilerleyebiliriz.

Belçika karşısında yaşadığımız sıkıntılar, yarın çok daha büyük bir turnuvada karşımıza çıkabilir. Önemli olan bu sorunları daha düşük seviyedeki rakiplere karşı gizlemek değil, en üst düzeyde çözebilmeyi öğrenmek.

Bu nedenle A Ligi'nde geçirdiğimiz her dönemi bir kazanım olarak görüyorum. Ne kadar kalabiliyorsak kalmalı, her maçta bu seviyeyi hak ettiğimizi göstermeye çalışmalıyız.

Şimdi önümüzde son karşılaşmalar ve alınacak sonuçlara göre şekillenecek bir tablo var. Temennim, şartların bizi ligde kalma play-off'una taşıması ve oradan da istediğimiz sonucu alarak çıkmamız.

Sonuç olarak Belçika maçından geriye yalnızca bir mağlubiyet kalmamalı. Arda Güler'in attığı gol kadar, De Bruyne'nin yaptığı tespiti de hatırlamalıyız.

Çünkü mesele Arda'nın ne kadar iyi olduğu değil, bizim Arda'yla birlikte ne kadar iyi bir takım olabildiğimiz.

Ve bu sorunun cevabını ancak güçlü rakiplerle mücadele etmeye devam ederek bulabiliriz.