En büyük hasar binaların içinde

Van'a gitmek için yola çıktığımda depremin ilk etkisini havaalanının önünde gördüm. Gözü yaşlı bir baba depremde yaralı kurtulan oğlunu kaybetmiş. Van'a gitmek üzere havaalanına gelmiş. Onu teselli edenler de gözyaşlarını tutmakta zorlanıyorlar. Van'daki yoğun hava trafiği yüzünden THY'nın tarifeli uçağı, yaklaşık 1 saat rötar ile kalktı. Uçak, Ferit Melen Havaalanı'nın üzerindeyken depremin vurduğu değil de bambaşka bir şehir gibi görünüyor Van. Van Gölü'nün üzerinde süzülerek indiğinizde havaalanındaki yoğun trafik uçak trafiği size umut veriyor. Farklı ülkelerden gelen ve yardım taşıyan uçaklar yüklerini boşaltıyor. Havaalanından çıkıp önce 2 Nisan Caddesi sonra Maraş Caddesi'ni takip ettiğimizde gördüklerimiz gerçekten dehşet verici. Çünkü yeni görünen bütün binalar ve inşaatı devam eden binaların neredeyse hepsi çatlak ve hasarlı. Van merkezde yıkılan 10 binada 100'ün üzerinde ölü var. En çok ölüm ise Maraş Caddesi'ndeki altı eskiden oto servisi bulunan binada olmuş. Servis için binanın kolanları kesilmiş. Bu binadan 40'a yakın cenaze çıkmış. Binaların yüzde 50'den fazlası denetimsiz. Arada duyduğumuz ambulans sesi bize umut veriyor ve mucize beklentimizi arttırıyor. Zaten depremin ilk gününden bu yana sürekli mucize bekliyoruz.

Maraş Caddesi'ni geçip Et ve Balık Kurumu'nun bahçesinde kurulan çadırkente gidiyoruz. Çadırkentin sakinlerinde Suzan Demire ve oğlu Erkan Demir ile konuşuyoruz. 8 kişi aynı çadırda kalıyor. Çadırlardaki tek sıkıntı soğuk. Çadırların bir çoğunda elektrik yok. Suzan teyze şöyle diyor: "Açlık sıkıntımız yok ama insan açlığa dayanabiliyor ama soğuğa değil..." Soğuktan en çok etkilenenler hiç şüphesiz çocuklar. Azra Yılmaz, Hafize Avcı bunlardan sadece ikisi. Birisi 4 yaşında diğeri 8. Hafize okula ne zaman gideceğini soruyor ve şikayet ediyor: "Babamın çoraplarını giyiyorum, elbiselerim yok." Van merkezde dolaştıkça çöken 10 binanın dışında çok hasarlı bina olduğunu görüyoruz. Ama evleri hasar görenlerin söylediği şu gerçek çok az dile getiriliyor: "Dışarıdan az hasarlı görülen binaların içlerinde hasar çok büyük" Çoğu depremzede depreme yakalandıkları elbiseyle... "Neden?" diye sorduğumuzda ortak cevap "Evlere giremiyoruz, çünkü hasar çok ve korkuyoruz." Deprem en çok çocukları vurdu. Çadırkente en mutlu sakinleri çocuklar. Telaş içinde koşturuyorlar. Bir grup bisiklet sürenin peşinden koşuyor, bir grup kendi arasında ebecilik. En olmadık ortamda bile oyun üretiyorlar kendilerine...