---------------------------------- manset -------------------------------------------
Fabrikasyon mallar hayatımızın her alanına girmiş durumda. Giydiğimiz eşyadan, yemek yediğimiz tabağa kadar her şeyimiz, aynı maldan saatte onlarca üretebilen makinalar tarafından yapılıyor. Özellikle de konfeksiyon, dünyada oldukça gelişmiş bir sektör. İstediğimiz her kıyafeti rahatça bulabiliyoruz. Durum böyle olunca kıyafetler eski zamanlarda olduğu gibi değerli olmuyor. Çok değil, daha anneannelerimizin zamanında yırtılan, yıpranan kıyafetlere yama yapılırmış, olmadı örücülerin usta ellerine teslim edilirmiş ceketler, etekler. Artık herkes yırtılanın, eskiyenin yerine hemen yenisini alıyor, eskisini ise çöpe atıyor...
20 yıl öncesine kadar sayıları Beyoğlu'nda 13'ü, Kapalıçarşı'da 50'yi bulan örücüler de sadece özel müşterileri için çalışıyor artık. Yani zenginler için. Nasıl mı? Çok pahalıya aldığı ceketini veya pantolonunu yanlışlıkla, bir çiviye taktırıp yırtan bir zengin geliyor örücüye. Onca örücü ustasından İstanbul'da birkaç tane kalmış. Onlardan biri de 65 yaşındaki Ali Usta. Oğlu Bilal'le birlikte icra ediyor zanaatini. "Kıyafetlerle manevi bağ kuranların yeridir burası" diyen Ali Usta, üstündekini göstererek, "Ben bunu sevmesem giyer miyim hiç? Kıyafetini seven kimse gelir örücüye" diyor. Örme işini 3 milyon ila 15 milyon arasında yaptıklarını söyleyen ustalar, "Fakir buraya gelmez. Bize vereceği paraya gider yeni bir kıyafet alır" diyorlar.
Ustaların dediğine göre, kumaşın kendisinden aldıkları parçalarla önce atkı atıyorlarmış yırtılan yere. Sonra doku atıyorlarmış. Anlatması kolay ama yapması zor bir iş. Hatta sürekli eğilerek çalıştıklarından, omurlarından ve gözlerinden çok çekiyorlarmış.
----------------- imza------------------
----------------- imza------------------

Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.