Kızların hayali evlenmek erkeklerin atölye kurmak

Selma dört kardeşin en büyügü. Sabah erkenden yollara düşüyor. Aralıksız çalışıyor. Sabahtan akşama kadar havada uçuşan iplik ve kumaş parçacıklarının içinde gezinen dalgın gözlerinde düşleri saklı; haftalığın yarısını eve veriririm, diğer yarısıyla da çeyizime alacağım beyaz eşyanın taksitlerini toplarlarım...

Bu küçük öykü overlokçu, son ütücü, reçmeci, düğmeci kızların herbirinin birbirine benzeyen yaşamlarının özeti. Alpay'ın 'Fabrika Kızı'na benziyorlar. Kozmetik sektörünü besleyen cafcaflı kadın dergilerinden, otomobil reklamlarında özetlenen bakımlı hemcinslerinden çok uzakta onların yaşamı. Günde onbir saat bodrum katlarındaki atölyelerde kulakları sağır eden makina sesleriyle ve arabesk müziğin dumanlı melankolisi arasında geçiyor çocukluk ve gençlikleri. Aldıkları ücretler pazar masraflarına ya da çeyizlerindeki beyaz eşyaların taksitlerine gidiyor. Onların evlilikleri de bu atölyelerde karşılarına çıkan başka gençlerle oluyor. Sigortasız, fasılasız ve şikayetsiz çalışıyorlar.

Tekstil Sanayi'nin düşük ücretlerle şikayet etmeden çalışan bu kızlara, onlarında metropolün ortasında olanaklardan yoksun yaşarken küçük düşlerini gerçekleştirebilecekleri böyle işlere ihtiyaçları var. Özcan Deniz'i , Asmalı Konak'ın Bahar'ını seviyorlar. Kaçırmadıkları televizyon dizileri sığınma alanları. Çemberimde Gül Oya, Kurtlar Vadisi ve Serseri dizilerinin reytingini onlar besliyor. Cep telefonu var her birinin. Bu da onların lüksü. Kızların en büyük hayali evlenip ev kadını olmak, erkelerin ise kendi atölyesini kurmak. Hiçbiri büyük markaların fabrikalarında çalışmak istemiyor. Çünkü oralarda, müzik dinlemek, sigara içmek ve telefonla konuşmak yasak.

Bir fason atölyesinde geçiyor olay, fıkra gibi ama gerçek: Bir dergide pazarlama sorumlusu olarak çalışan arkadaşımız derginin işleri kötü gidince işsiz kalır. Yeni bir iş buluncaya kadar boşta kalmamak için Esenler'de bir fason atölyesinde işe girer. Görevi telefonlara bakmaktır. Bir süre sonra sıkılır ve konfeksiyon bölümüne geçer. Fakat şikayetçi olduğu bir konu vardır o da sabahın 8'inden akşamın 8'i ne kadar sürekli arabesk dinlemek mecburiyeti. Müslüm Gürses dinleye dinleye kaşları düşer ve yüz mimikleri değişmeye başlar. Geceleri acıklı hayaller kurmaya başlar. Sonunda kendince bir çare bulur ve gidip konuşmaya karar verir, herkesi toplayıp söze girer: 'arkadaşlar, bazı tavuklara Mozart bazılarına da Müslüm Gürses dinletmişler. Müslüm dinleyen tavukların yumurtlama oranı üç günde bire düşerken mozart dinleyenler hergün yumurtlamaya başlamışlar..." diye devam ederken atölyeden sesler yüskelmiş: "sen ne demek istiyorsun biz tavuk muyuz?" diye. Bir süre sonra da entel işciye 'senden yeterli verim alamadık' diye yol gösterilir.

Fatma DurmuŞ /İSTANBUL

----------------- imza------------------

----------------- imza------------------