Nasıl inanayım şimdi bu hukuka?

Başta şunu söylemek gerek: Türkiye gibi, benim ikincil ülkeler dediğim ülkelerin dünyadaki rolleri hiçbir zaman dünyaya hakim olan genel rolün dışında olmuyor. Birileri bazı şeyleri -şartlara bağlı olarak- dizayn ediyorlar, bizim gibi ülkeler de buna uyum çabası içinde yaşıyorlar. Kaldı ki biz bu uyumu daha cumhuriyetin kuruluşundan itibaren Batı'yı müttefik seçerek dünyaya beyan etmişiz, "Biz dünyanın dışında kalmayacağız, dünyanın içinde ve dünyanın koşullarıyla beraber yaşayacağız" demişiz. Bu bağlamda TSK'nın yirminci yüzyılda Türkiye'de yerine getirdiği görev, dünyanın genel koşullarıyla bence hiç uyumsuz değil. Yirminci yüzyılın başına gidersek, TSK bu ülkenin bugünkü sınırları içinde bir cumhuriyet olarak kurulmasına önayak oldu. "Önayak oldu" ifadesini çok dikkatli söylemek lazım. Bunu tek başına yapmadı, tabii ki milletle beraber yaptı. Yirminci yüzyılın ikinci yarısına bakarsak, bu bağımsız devlet, Türkiye Cumhuriyeti, Batı ile kurduğu ittifak nedeniyle, bu grubun dışında oluşmuş olan komünist blok adı verilen diğer bloğa karşı kapitalist blokun yaşamını devam ettirebilmesi için çok önemli görevler üstlendi.

Bu görev açık bir şekilde TSK'nın, Türkiye Cumhuriyeti'nin işgal ettiği coğrafyada, Ortadoğu'daki enerji yataklarına sızmak isteyen Sovyet politikalarına karşı bekçilik görevi idi. Türk Silahlı Kuvvetleri bence bunda başarılı da oldu. Sovyetler Birliği'nin aşağıya inmesini ve o zamanın tek enerji kaynağını elde etmesini engelledi. O zamanın mantığıyla baktığımız zaman, dünyadaki hakim görüş, 'dış ve iç düşmanlar olduğu' görüşü idi. Dış düşmanlar Sovyetler Birliği ve onun diğer bağlantıları, iç düşman ise, o ülkeyle işbirliği yaptığı varsayılan Türk vatandaşları idi. "1970'lerde komünizm gerçekten büyük bir tehlike miydi?" sorusuna ben "Evet" diyemiyorum. Sovyetler'in çökmeye başlamasıyla birlikte dış düşman kavramı değişmeye başladı. Türkiye için ilginç bir gelişme yaşandı.

Batı, özellikle de ABD, "Acaba yeni komünizm İslam mıdır? Yerleşik sisteme itiraz İslam'dan mı gelecek?" diye düşünmeye başladılar. Komünizm tehlike değil ama İslami güçlere karşı dünyada silahlı kuvvetlerin bekçilik görevi ifa etmesi istendi. Dünyanın dış düşmanına karşı Türkiye'de TSK'nın görev tarifi devam etti. O halde Silahlı Kuvvetler'in etkinlikleri Batı'dan tasvip görüyordu.

Çünkü İslam'ı Türkiye'de durdurmak gerekiyordu. Bu kapı da giderse ondan sonra ne olacağı belli değildi. Bu anlamda Müslüman'ın şekli, ideolojisi değişti ama yapı değişmediği için TSK'nın da bu görev yapısı devam etti. ABD Sovyetler'i yıktı. Dünya on yıl süren bir şaşkınlık dönemi yaşadı. Ama, birileri de bir kenarda oturup ev ödevlerini çalıştılar ve yeni bir planlamayla yeni bir dünya anlayışı getirmeye yöneldiler.

Türkiye'ye burada üç tane ana görev düşüyor. Birincisi; Kafkaslar'ın enerjii meselesi. Şu anda ABD dünya enerji stoğunun yüzde 30'una hükmediyor. Halbuki Kafkaslar'da önümüzdeki 60-70 yılı karşılayacak, dünya enerji ihtiyacının hemen hemen %70-80 i var. İkinci ayağı, 21. yüzyılın tüketim toplumu Uzakdoğu olacaktır. Üçüncü görevi şu: Çok açık ifade edilen, küreselleşmeye intibak etmemiş, hâlâ o bir santimetrekare pazara entegre olmamış ve her birinin de önümüzdeki yirmi-otuz yıl içinde rejimlerinin çökeceği bu günden belli olan bir İslam dünyası var. Bilgisayara demokrasi ve İslam kelimelerini yükleseniz, hangi ülke gelir? Tek ülke gelir, o da Türkiye Cumhuriyeti.

TSK'nın artık genel müttefikler dünyasında ona verilen görevlerin ne kadar değiştiğinin farkında olup olmadığından benim bir şüphem var. Benim gördüğüm en net resim, TSK'nın eski görev tarifiyle taşıdığı etkinliği 21. yüzyıldaki görev tarifiyle taşıyamayacağı korkusu. "Eskisi kadar önemli olmayacak mıyız?" endişesi.

Türk insanına "Türkiye'nin en önemli problemi nedir?" diye sekiz tane soru soruyorsun, irtica altıncı sırada, bölücülük sekizinci sırada. POLAR'ın bu araştırması her gün radyolarda, televizyonlarda, gazetelerde vurgulandığı halde, emekli paşalar devir teslim törenlerinde altını kalın çizgilerle çizerek "En büyük tehlike irticadır" diedikleri halde, aynı hafta yapılan bir araştırma bunu gösteriyor. Öte yanda, TSK'nın memur kararnamesinde yaşanan olaylarla yakından ilgilendiği Genelkurmay Başkanı'nın son açıklamalarından sonra bütün açıklığıyla ortaya çıktı. KHK konusunda halkın %70'i Cumhurbaşkanı'nı destekliyor.

"Askerden 46 kişi atıldı, 11'i Fethullahçı idi" diyorlar. Ortaya somut bir sebep de koymuyorlar. Ben bu hukuka nasıl inanayım şimdi! Sonra Genelkurmay Başkanı olarak diyorsunuz ki, "Biz adaletin içinde Fethullahçıların olduğunu biliyoruz." Burada inanılmaz bir suçlama var. Genelkurmay Başkanı, "Dava Ankara'da olsaydı böyle sonuçlanmazdı" diyor. Ben o zaman şunu soruyorum. Eğer İstanbul DGM'yi Fethullah Hoca kontrol ediyorsa, Ankara DGM'yi TSK mı kontrol ediyor? O zaman nerede kaldı yargının bağımsızlığı? --------------- imza ve tarih ----------------

-------------------------------- yazdir,postala baslangici ----------------------------