Nereye gider nasıl geçiniriz?

GÖLCÜK- Marmara Bölgesi'ndeki 7.4 büyüklüğündeki depremin üzerinden tam bir ay geçti. Felaket, binaları yıktı, canlar aldı, enkaz altından kurtulanların çoğu sakat kaldı. Yıkıntının olduğu her yerde, aynı görüntü var: "Enkaz, acı, endişe"... Bolu'dan Yalova'ya kadar, birbirinin aynı görüntülerle dolu bu bölgede yaşayan insanların korkuları, istekleri ve umutları ise çok farklı... Kimi, evini ve işini bırakıp başka bir ilde yeni yaşam kurmayı düşlerken, kimileri de, "Bu kentte 100 kişi de kalsa, hiçbir yere gitmem. Benim yuvam burası" diyor. O korku dolu anları aklından çıkaramayıp, geceleri uykularından sıçrayarak uyanan çocuklar ve okulların bir an önce açılması için çabalayan öğretmenler var, bölgede. Ayşe Hindistan, evli 2 çocuk annesi. Aile olarak Trabzon'dan Gölcük'e gelip yerleşmişler ve bir tekstil atölyesi kurmuşlar. Depremde, kirada oturdukları ev ile atölyeleri yıkılmış. Eşi ve çocukları psikolojik çöküntü içinde, çadırdan çıkmıyorlar. Depremin tüm yükü, onun sırtına yüklenmiş. Yardım istemek için hiçbir yere başvurmamışlar. Tek dilekleri var, bir an önce Gölcük'ten ayrılmak. "Buradan gideceğiz, ama nereye ? Ne iş yapar, nasıl geçiniriz ?" diyen Hindistan, "Konya Ticaret Odası depremzedelere iş kolaylığı sağlayacakmış ? Nasıl öğrenirim?" diye gazetecilerden yardım istiyor. Memleketine dönüp dönemeyeceği sorulduğunda ise, "Trabzon'da insanlar, büyür, eğlenir, göç eder. Depremden sonra gittik, akrabalarımızı aradık. Gördük ki, orada kalmamız imkansız" diye konuşuyor.

Türk Psikologlar Derneği'nin hizmet çadırında 2 genç kız, İzmir'den gönüllü olarak gelen Psikolog Aslı Yılmaz ile konuşuyor. Liseyi geçen yıl bitiren ve adının yayınlanmasını istemeyen genç kız, duygularını anlatıyor: "Hayatın bundan sonra hiç anlamı yok. Çok sevdiğim insanları kaybettim. Dedem, beni yetiştiren öğretmenim ve arkadaşlarımın bir çoğu yok. Artık, yarınımı düşünemiyorum. Önceden her şeyim planlıydı. Şimdi ise belirsiz." Genç kız, psikolog Yılmaz'ın, "Başka bir yerde, yeni bir hayat" önerisine ise, "Gölcük benim doğup büyüdüğüm yer. Dünyanın en güzel kenti ve hayatta kalan en yakın arkadaşım. Buradan ayrılmak, ona ihanet gibi" şeklinde karşılık veriyor. Teknik Lise'nin kimya bölümü son sınıfında okuyan soyadını vermeyen Eda ise, uyku bozukluğundan yakınıyor. "Korkuyor musun?" dendiğinde, verdiği yanıt oldukça ilginç; "Enkaz altında kalmaktan, ölümden korkmuyorum. Tek korkum, yarılan toprağın altında kalmak" diyor. Ölümden değil, ölümün şeklinden ürktüğünü söylüyor.

Deprem bölgesinde 2 öğretmen... Önce, görüntü alınmasını istemediklerini söylüyorlar. Ardından, "kendilerini unutulmuş" hissetmenin öfkesiyle konuşuyorlar: "Biz de, depremden zarar gördük. Ama, kenti terketmemeye karar verdik. Buradan gitmeyip, okullarımızda ve çocuklarımızın yanında olacağız. Ancak, bugüne kadar, öğretmenlere yönelik hiçbir iyileştirme yapılmadı. Barınma ve gıda sorunumuz çözülmedi. Biz, hergün yemek kuyruğuna giremeyiz. Öğrencilerimizin, bizi çaresizlik içinde görmesini kabullenemeyiz. Depremin üzerinden bir ay geçti. Bir ay daha geçse, birşey yapacakları yok gibi geliyor. Bu ilgisizlik nedeniyle, kararımızı yeniden gözden geçiriyoruz." Prefabrik konut isteyen, çocukların ve velilerin de korkusunu gözönünde tutarak, dersliklerin de prefabrik olması gerektiğini ifade eden öğretmenlerin son sözleri ise kendi yardımlaşma kurumlarına; "Her ay maaşlarımızdan para verdiğimiz İLKSAN nerede? Bir tek çadır bile göndermediler." ------- Geri OKU ------------------