Van"da “çan sesleri”

''Amiral gemisi'' tehlike çanlarını çalmaya başladı; “Van''da çan!” Son derece provokatif bir başlıkla bir zamanlar kilise olan ve yıllardır metruk durumdaki bir kilisede yapılan ayini bu manşetle duyuruyor. Burada sanırsın dine sahip çıkıyor. Geçen yazdığım gibi, laiklikçilik yaparken bile Müslümanları Müslümanlık''tan vurmak gibi bir şark kurnazlığı aslında.

Oysa bu memlekette mesela Aya İrini diye bir kilise var ve bu kilise ibadethane olmasının dışında bir amaçla kullanılır. Yani ''sanatsal etkinlik'' adı altında modern ve laik hayat tarzına uygun etkinlikler için kullanılmasına rağmen hiç itiraz edildiğine rastlamadım. Hatta daha ileri gidersek, müze haline getirilen Ayasofya Camii''nin tekrardan cami olarak ibadete açılmasındansa kilise olmasını yeğleyen bir duruşu zaman zaman açık etmişlerdir. Gel gör ki; durum AKP üzerinden, kaybedilen güç ilişkisinin rövanşını almak olunca çan sesleri çalmaya başlar amiral gemisinde.

Laikçi kesimin Müslümanlık dahil, temel insani ve İslami haklara karşı yasakçı ve tahakküm edici tutumuna karşı yeni tepkiler gelişti. Bu daha çok liberal özgürlük anlayışının kavramsallaştırdığı bir özgürlük anlayışı oldu. Eşcinsellikle başörtüsünü aynı kefeye koyan bir özgürlük talebini İslami duyarlılığı olan kesim de benimsedi.

Avrupa Birliği sürecinin alevlendirdiği Kopenhag kriterleri, özgürlük talepleriyle birlikte hayat tarzını ve gelecek tasavvurunu belirleyecek hale geldi. Laikçi tasallut karşısında bir çıkış gibi görünen bireysel özgürlük talepleri seküler bir özgürlük arayışı olarak karşımıza çıktı adeta. Bir bakıma laikçilerin yapamadıklarını liberal ittifak gerçekleştirdi ve varoluşsal anlamda özgürlük arayışı seküler hayat tarzına evrildi. Bundan memnun olması beklenen laikçi kesim ise kendi hayat alanlarına başka ortakların gelmesinden rahatsız oldu. Aynı zamanda elde tuttukları güç ve iktidarı meşrulaştırma aracı olarak laikçilik artık sekülerleşmeye tahammül edemeyecek kadar içe kapanmıştı.

Buna karşı geliştirilen tepki ise Müslümanlığın bu memleket için ifade ettiği anlamdan çok bireysel taleplerin her ne pahasına olursa olsun karşılanmasına dönüştü. Kurulan ittifaklarla, girilen ilişkilerle; Müslümanlığın bu ülke için anlamından, varoluşsal bağlamından koparılarak bireyci bir yaklaşıma savrulduğu açık biçimde gözlemlendi.

Anayasa sürecinde oylamanın sonucundaki süreç bu anlamda tam bir yol ayrımına işaret ediyor.

Seküler-liberal aydınların kamuoyu etkisinin, mahalle baskısını çoktan aşarak anayasanın şekillenmesinde belirleyici olma ihtimali çok yüksek…

Laikçi baskı ve çığırtkanlığa karşı sergilenen konjonktürel tepkinin Müslümanlığın bu ülke ve bu topraklar için anlamını sorgulanır hale getirme tehlikesi mevcut.

Müslümanlığın bu topraklar için anlamı, yani, “Müslümanlık burada misafir mi, ev sahipliği rolü mü üstlenecek” temel sorusuna verilecek cevapla yakından alakalıdır.

İslam''ın ev sahibi olmaktan uzaklaştırılma süreci aynı zamanda başka din ve inançların, hayat tarzlarının da ortadan kaldırılma sürecidir. Memleketin tekdüzeleştiği, kültürün yavanlaştığı, etnik ve dini kimliklerin yok sayıldığı bir süreçtir. Müslümanlığın misafir hale getirilmesi ''amiral gemisinin'' manşetinde olduğu gibi Van''da çan sesinden şikayet ederken, “Tanrı uludur”lu laikçi bir sesle Müslümanlığın adeta sürgüne gönderilmesine işaret eder.

Bugünlerde yaşanmakta olan ise bu sürgünün sürekli hale getirileceği gönüllü sürgüne dönüştürülmesidir.

Laikçilerin jakoben uygulamalarla başaramadığı sekülerleşmenin adeta daha sofistike yöntemlerle Kopenhag kriterlerine gayet uyumlu bir şekilde gerçekleştirilmesi yolunda epey mesafe alınmış görünüyor. Kimilerinin gördüğü serabın aksine, Özalizm''le başlayan liberalleşmenin devamı olan bu süreç her anlamda Müslümanlık iddiasının gönüllü sürgünlüğünden başka bir şey değil. Yeni anayasa sürecinde seküler, liberal batıcıların memlekette yükselen özgürlük taleplerini teslim almasına dikkat edilmeli.