“?zınısım adnıkraf ninekilheT”ın tehlikesinin farkındayım!

Ok da sivridir, kalem de.. Ama okla yazı yazamazsınız. Kalemi ise bir ok gibi kullanabilirsiniz.

Gerçi bir oku kullanırken yayı kendinize ne kadar çok çekerseniz, ok o kadar ileri gider.

Ve yine biliyorsunuz, işaret parmağı ile ileriyi gösterirken dahi üç parmağınızın kendinize dönük olması gerekir.

Bir de klavye vardır; bazıları yazı yazarken klavye kullanır. Klavyenin tuşları sivri değil, yassıdır.

(Bazı yazarlar, kendi kafalarının çok temiz olduğuna inanır. Klavyede de J tuşu en temiz tuştur. J tuşu nasıl ki az kullanıldığı için temiz kalır; bazıları da kafasını az kullandığı için kafalarının temiz olduğuna inanır!)

Evet son dönemde medyada, siyasette ve toplumda belirgin bir anormallik gözleniyor.

Anormallik şu: Türkiye''de bazı kesimler, Türkiye''nin özel şartları olduğu için evrensel kriterlerin uygulanmasına karşı çıkıyor.

Oysa bu kesimin, evrensel kriterler uygulanmadığı için Türkiye''deki özel şartların devam ettiğini fark etmesi gerekiyor.

Yani bu aymazlık, kazaların olmaması için insanların yola çıkmamasını talep etmek gibi bir şey değil midir?

Dolayısıyla insanlar “yürüme ihtiyacı” duyduğu içindir ki, belediyeler bazen “alt” bazen “üst” geçit yapma ihtiyacını hissediyor.

İşte özellikle bazı aydınlar, yazarlar, gazeteciler ve siyasetçiler, sorunlara “üstten” bakmakta, meseleleri “alttan” almakta ve böylece “ortada” hiçbir şeyin kalmamasına yol açmaktadır.

Ama burası Türkiye''dir.. Cambazlar stratejist, cazgırlar analist olarak tesmiye edilir.

Bu öylesine bir kısır döngü ki, ileri sürülen bir fikri sadece bir düşünce kategorisine oturttuğumuz takdirde, o düşüncenin zıddını ileri sürenler de kendi düşüncelerini bir kategoriye hapsetmek “ihtiyacını” duyuyor.

Ama siz kalkıp zaten toplu kılınması gereken Cuma namazı hakkında, “toplu” Cuma namazı diye sürmanşet atarsanız, karşınızdaki insanın mantıktan arınıp duygularıyla hareket etmesine de zemin hazırlamış olursunuz.

Bu kez “Teneke minare, apartman cami olmamalı..” dediğinizde, birileri kalkıp sizi cami düşmanlığı ile itham edebilmektedir.

Yine, şeytanı dahi ürküten bir zeka ile, eşek anlamındaki “ker” sözcüğünden hareketle “Ker-Kürt” diye bir başlık atarsanız ve bu tavrınızı da “katır” inadıyla sürdürürseniz, hakaret ettiğiniz insanların size mantık penceresinden bakması imkansıza yakın derecede olmaz mı?

Böyle olunca, tez-antitez, etki-tepki, aksiyon-reaksiyon, devrim-karşıdevrim gibi kavramların içi boşaltılmış oluyor.

Dolayısıyla, bu kez hakareti tez, kargaşayı aksiyon, dayatmayı ise devrim olarak ileri sürenler hızla artıyor ve Türkiye hızla aşağı çekiliyor.

En son “Hepimiz Ermeniyiz..” şeklindeki nida karşısında takınılan tavır da buna benziyor.

Olacak iş değil ama oldu.. Tercüman gazetesi kalktı, “Türküm diyemeyenler defolsun gitsin..” şeklinde manşet atabildi.

Aynı gazetenin genel yayın yönetmeni, geçenlerde bir resmî bayramda verilen resepsiyonu ilk sayfasına taşırken, ilk sayfanın tamamında kendisinin devlet adamları ve siyasetçilerle çekilmiş tam dokuz adet fotoğrafa yer vermişti.

Yani demek istemişti ki: “Genel yayın yönetmeni olmayanlar ana sayfadan defolup gitsin..”!

Beri tarafta, dünyanın en gözü dönmüş terörist gruplarından biri olan PKK''lı teröristlerin eylemlerini meşru kılmaya matuf “Gerillaya terörist adını koyduk..” cümlesini söyleyebilen bir romancının yaptığı nedir? Bu, akıl ve vicdandan nasipsizlik değil midir?

Keza, Cumhuriyet gazetesinin, Arapçaya atıfta bulunarak tersten, yeşil harflerle yazdığı “?zınısım adnıkraf ninekilheT” (Tehlikenin farkında mısınız?) cümlesi, bir kaos tüccarlığı değil midir?

Evet, son dönemde akıl seyahate çıktı.. Ama seyahate çıkıp geri dönmek istediğinde gümrüğe takılan o aklı ben ne yapayım?

Belki de Özal, gümrük duvarlarını o nedenle yıkmak istiyordu.

Çünkü bize akıl lazımdı!