Yetimlerin yanında anne-baba demeyin

18 bin kişinin yaşadığı Kilis'teki konteynırkentin mülteci çocukları, acıyı da sevinci de artık yeni evlerinde birlikte yaşıyorlar. Çoğu ailesinin bir ferdini savaşta kaybeden minik sığınmacıların yeni hayatlarına adapte olmaları için her türlü imkân sağlanırken, yetimlere ise öğretmenleri tarafından özel ilgi gösteriliyor. Savaşta anne ya da babasını kaybetmiş çocukların yanında öğretmenleri, 'anne'-'baba' kelimelerini kullanmamaya özen gösteriyor.

318 bin metrekare alana kurulmuş 12 bin kişilik konteynırkentin her köşebaşında bir çocuk hikâyesi var. Kimisi yere dökülen ekmekleri toplarken, kimisi Kur'an eğitimi için camiden çıkıyor. Hemen hepsi biraz Türkçe öğrenmiş olan küçük Suriyelilerin en iyi vakit geçirdikleri yer ise kendilerine tahsis edilen kreş ve okullar. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı ile Kilis Valiliği'nce açılan okullarda minikler Türkçe ve Arapça öğreniyor. Sadece 4 yaşındaki çocukların eğitim gördüğü anaokulunda 540 kayıtlı öğrenci bulunuyor. Okul yönetimi, eğitim gören bütün çocukların en az bir akrabasının bulunduğunu, sahipsiz çocuk olmadığını vurguluyor. Her sınıfa 2 olmak üzere toplam 14 öğretmenin ders verdiği kreşteki Suriyeli miniklerden annesini ya da babasını savaşta kaybetmiş olanlara ise özel ilgili gösteriliyor. Ders esnasında 'anne' ya da 'baba' kelimelerini kullanmamaya özen gösteren öğretmenleri, hastalıklarına varıncaya dek çocukların her türlü ihtiyaçlarını anında giderirken, ellerinde peçete hasta çocukların burunlarını bile sildikleri gözlerden kaçmıyor.

'Savaş', 'bomba', 'kan' gibi kavramlarla yeni tanışan ve bunlara bir anlam veremeyen çocukların sınırın öbür yanında bıraktığı hayallere Kilis'teki konteynırkent ev sahipliği yapıyor. Onlar, neler olup bittiğini anlamadan kendi dünyalarında yaşamanın savaşını veriyor. Muhammed, herkesin akşam namazını kıldığı saatte bir köşeye çekilmiş sessizce Kuran-ı Kerim'ini okuyor. Küçük yaşına rağmen güçlü bir duruş sergileyen Muhammed'e soruyoruz. "Burada herkes dua ediyor. Ben de ediyorum" cevabını veriyor.

Arkadaş ortamında acısını unuttuğu gözlerden kaçmayan, hatta acının ne olduğunu bile bilmeyecek kadar küçük yaşta olan Halepli Ahmed'e nereden geldiğini sorduğumuzda 'köyden' cevabını alıyoruz. 'Hangi köyden' sorusuna ise 'bizim köyden' cevabını veren 4 yaşındaki Ahmed'in babası ise Suriye'deki iç savaşta öldürülmüş. Halep savaşı bütün şiddetiyle devam ederken köylerini basan Şebbiha milisleri tarafından uykudayken babasının boğazı kesilerek öldürülen küçük Ahmed'i Türkiye'ye bir akrabasının getirdiğini söyleyen öğretmenleri, ilk geldiği günlerde konuşamadığını, şimdi ise eski neşesini geri kazanabildiğini söylüyor. Ahmed'in neşesinin ardında ise, diğer 4 kardeşiyle beraber babasız yaşayacakları uzun bir ömrü görebilmek hiç de zor değil...