Feyza Ay’ın Denizağaçları, Kemikyüzleri isimli kitabı Ötüken Neşriyat etiketiyle raflardaki yerini aldı. Ay, “En sevdiğim şey metinlerimi kitaptan okumak oldu, defalarca gözden geçirmeme rağmen her birini ilk defa görüyor gibiydim” diyor.
İlk eseriniz yayınlandığında neler hissettiniz?
Biraz endişeyle karışık, uzun zamandır sırtımda taşıdığım bir yükü üzerimden bırakmanın hafifliğini hissettim. Neden endişeliydim? Başkalarınca okunma çemberimi yavaş yavaş genişletmiş biriyim. Dergilerde yazıyor olmak yayım korkusunu bir parça kırmak demekti elbette ama başka başka dergiler farklı okur gruplarına hitap ediyor dolayısıyla her defasında küçük alanları hedef alan yayımlar yapmaya alıştım bu kez daha geniş bir kitlenin aynı anda erişiminde olan bir yapıtım var, bir tür sosyal anksiyete gibi aşılabilecek bir duygu durumunun inceden seyrettiğini fark ettim. Bunun dışında sanatçının bir eserini vitrine, sergi alanına koyduğunda hissedeceği gibi terimi silip, çalışmamın karşısına geçerek onu izlemek kesinlikle gurur veriyor.
EN SEVDİĞİM ŞEY METİNLERİMİ KİTAPTAN OKUMAK OLDU
Kitabınızı elinize alınca ilk olarak ne yaptınız?
Kapak görselini de ben tasarladığım için ilk iş baskı renklerini, kapağın nasıl durduğunu kontrol ettim, kitap hacmine baktım, bir öykü kitabı olarak rafta nasıl görünür, albenisi var mı diye şöyle bir inceledim. Sonra metinlerimden kısa bölümler okudum, en sevdiğim şey metinlerimi kitaptan okumak oldu, defalarca gözden geçirmeme rağmen her birini ilk defa görüyor gibiydim.
Kitabınızı ilk kime imzaladınız?
Kitabımın satışa çıkışından sonraki günlerde Ötüken Neşriyat’a gittim. Orada haftada bir toplanılır, misafirler ağırlanır, gidişimi bu programla aynı güne denk getirdim. Yayınevinde o an kitabımdan bir tane vardı ve oradakilerden biri de yazar Taner Ay’dı. Kendisi “Senin kitabın zaten gelecekmiş, bunu ben alayım” dedi ve imzalamamı rica etti. Böylece imzaladığım ilk kitabım onun oldu.
Yazmaya nasıl başladınız?
Çizmek ve yazmak yani yaratıcı yönüm çocukluğumdan beri hep vardı, kitap okumayı da kendimi bildim bileli seviyorum. Söylemek istenenleri yazarak; hikâyeyle, olayla, imgelerle ifade etme biçimini ortaokul yıllarımda keşfettim, zamanla nitelikli okumalar ve tür odaklı yazma çalışmasıyla şekillendi.
Gece mi yazarsınız, gündüz mü?
Yetkin ilk metinlerimi geceleri, sarı ışıkla, mutlaka her metnin kendi müziğiyle yazdım. Bir yazma alışkanlığım veya ritüelim vardı denebilir, o zaman ilhamı daha merkeze alıyordum. Şimdilerde yine zaman zaman buna sadık kalmakla birlikte gündüz veya farklı ortamlarda, odaklanabildiğim müddetçe yazıp düzenlemeler yapıyorum.
Defter mi, bilgisayar mı?
Gece ve gündüz değişimi gibi başlangıçta önce deftere yazmaya önem versem de zaman tasarrufu ve pratikliğinden dolayı yazma aracım defterden bilgisayara evrildi. Yine de kendimi yeterince iyi ifade edemediğimi düşündüğümde, odaklanamadığımda ya da daha içe dönük cümleler yazmam gerektiğinde ilgili bölümleri önce deftere yazıyorum. Tek başınalık, yeterli karanlık, başlangıçtaki bütün rutinler de bununla beraber geri geliyor.
