YYİC (Yerli ve Yeni İlan Cemiyeti)

Kıymetli karilerim;

Uzun zamandır falancanın Türkiye şubesi, filancanın Türk versiyonu, yerli bilmem kim, yeni feşmekan filan gibi yakıştırmaları duymadım diyordum ki geçtiğimiz günlerde uğradığım tuhaf bir cemiyette nelere şahit oldum tahmin bile edemezsiniz.

Edebiyat dünyasında adı, “eleştirmen” kelimesinden ayrı zikredilmeyen bir arkadaşım, bir haftasonu, “Edebiyat dünyasının yeraltında neler olup bittiğini merak ediyorsanız,” dedi. “gelin bu hafta sizi edebiyat dünyasının yeraltındaki dehlizlerinde kısa bir tura çıkarayım.”

Edebiyat dünyasının yeraltı dediği yer, İstanbul’un en ünlü caddesindeki tarihi binalardan birinin eksi üçüncü katında imiş meğer. Kapıda bizi karşılayan iki insan ejderhası cesametindeki adamı görünce bir tırsmadım değil açıkçası. İçerisi ışıktan çok loşluğu, aydınlıktan çok karanlığı imliyor gibiydi. Karşıda mahkeme salonunda hakimlerin oturduğuna benzer bir kürsü, önünde ise arkaya kadar sıralanmış sandalyeler doluydu. Birer sandalyeye iliştik. Kimse kimsenin yüzüne bakmıyor, hatta başlarına geçirdikleri kapüşonlarla bilakis gizleniyor gibiydi.

Çok geçmeden yüzleri rahmetli Nihat Genç maskeli üç kişi kürsüde yerlerini aldılar. Ortada oturan, kısa bir hoşgeldiniz konuşmasının ardından elindeki kağıttan okumaya başladı. “Türk Edebiyatının yeni Ahmet Mithat Efendisi için önerileri alayım.” Sandalyede oturanlardan biri Hüseyin Kılıç.” dedi. Bir başkası “Ahmet Melih Karauğuz.”, bir diğeri ise “Mustafa Uçurum.” Kürsüdeki “Bu üç ismi oylamak için whatsapp grubumuza bir anket açıyorum.” diyerek devam etti. “Oylarımızı hemen kullanalım.” Bu sırada arkadaşıma baktım. Grupta o da vardı. Anket şıklarından Ahmet Melih Karauğuz’u tıkladı. Kürsüdeki “Türk Edebiyatının yeni Ahmet Mithat Efendisi, oy çokluğuyla Ahmet Melih Karauğuz seçilmiştir.” dedi.

Bir uğultu sonrasında –artık bu ekibin başkanı olduğunu düşündüğüm- ortada oturan elindeki tokmağı kürsüye vurdu. Sessizlik sağlandı. “Şimdi ise Kurt Vonnegut’un Türkiye Şubesi için adaylarınızı alayım.” dedi. En arkalardan biri “Latife Tekin.” dedi. Orta sıralardan biri “Burak Aksak”, bir diğeri ise “Murat Menteş.” dedi. Arkadaşımın ekranından gördüğüme göre yine anket açıldı, yine oylamalar yapıldı. Başkan sonucu ilan etti: “Kurt Vonnegut’un Türkiye Şubesi oybirliği ile Murat Menteş seçilmiştir.”

Başkan, hızlı sonuç almaktan memnun bir tavırla adayları ve oylamaları yönetmeye devam etti. Böylece kısa süre içinde yaşayan Türk Edebiyatının yerli Stefan Zweig’ı, yeni Halide Edip Adıvar’ı, Türk Balzac’ı, yerli Buzatti’si ve yeni Haldun Taner’i seçiliverdi.

“Son olarak,” dedi başkan. “Yerli Wirginia Woolf’umuzu seçeceğiz. Adayları alalım.” Bu soru karşısında kimsenin sesi çıkmadı. Kaldırılan bir el de görmedim. Sessizlik uzadıkça yarı karanlık bu ortamdaki gerginliğin arttığı çok net hissediliyordu. Sanki sessizlik az daha uzasa yerli Wirginia Woolf seçilemeyecek, seçilemeyince de bu edebiyatın yeraltısı ansızın ifşa olacak gibi hissettim. Elimi kaldırıp “Benim konuşmam ne kadar doğru bilmiyorum ama kuruldaki arkadaşlarınızın neden sessiz kaldıklarını anlamak zor değil. Zira Woolf, üslubu zor bir yazar, ona layık bir aday bulamamışlardır.” dedim. “Müsaade ederseniz bir isim önerebilirim.” Başkan lütfen der gibi başını salladı. “Funda Özsoy E.” dedim usulca. “Başka bir önerisi olan yoksa anketi açmadan onaylıyorum.” dedi başkan. Hala kimseden ses çıkmıyordu. “O halde Funda Özsoy E.’yi, Türk Edebiyatının yerli Wirginia Woolf’u ilan ediyorum.”