Bu yazıyı okur musunuz?

ANKARA- Röportajlarıyla tanınan Nuriye Akman'ın son kitabı Mebus Burcu çıktı. Birbirinden renkli söyleşilerin yer yeraldığı kitabı ve röportajları hakkında bilgi veren Nuriye Akman, konuğun durumuna göre yaklaşım sergilediğini söyledi. Akman, röportajları sırasında konuklarından daha sonra memnun olmayacakları açıklamaların da geldiğini ifade ederek: "Ama o anda onlar bunu bana anlatmaktan dolayı son derece mutlular. Zaman zaman beni terapist gibi düşündüklerini gördüğüm oldu. Zaman zaman da bir dost gibi gördüklerini düşündüğüm oldu. Aslında teyp açık olduğu sürece gazeteci kimliğinin unutulmaması lazım" diye konuştu. Akman, muhatabından istediği cevabı alabilmek için geniş izahlarla onun kafasında var olan şablonu aşmasına yardımcı olduğunu, bu esnada kendi sorusunun da netleştirdiğini belirterek şunları söyledi:

"Bu iş çok bilinmeyenli bir denklemi çözer gibi sabırlı olmayı gerektiriyor. Sorularım ne kadar sert olursa olsun ben kendim çok yumuşak bir insanım. Sanki kavga ediyormuşuz gibi okuduğunuz diyaloglar çok tatlı, hoş bir havada gelişiyor. Bir insan olarak insanların iç dünyalarını merak ediyorum. Çelişkilerin o kadar da kötü bir şey olmadığını düşünüyorum. Çünkü biz onlarla birlikte bir bütünüz. Bu tarz, muhatabımda bir gevşeme ve rahatlama yaratıyor. Sert geçenleri de olmuyor değil. Orada da engeller bazı röportaj ve psikoloji teknikleri kullanılarak aşılıyor. İnsan bu meslekte zaman zaman da bir psikolog gibi davranmak durumunda oluyor." Akman, röportajlarındaki zenginliğin, her insanı işinde kendisine yardımcı olabilecek bir danışman gibi görmesinden ileri geldiğini kaydediyor. Akman: "Çünkü ben onların yazdıkları haberlerin satır aralarından birşeyler bulmaya çalışıyorum. Onların yorumlarından ufkumu genişletmek için yararlanıyorum. Bir de sağduyu ve hırs olması lazım. Gece baş ucumda kağıt kalem aklıma soru gelir yazarım. Her saniye sohbet anına kadar hep onu düşünürüm. Nasıl güler? Nasıl oturur? Ne der? Ne demişti? Onun mantık örgüsüyle düşünmeye başlarım adeta" diye konuştu.

"Muhatabınızın bilinmeyen bir yüzünü ortaya çıkarmadığınız sürece o kadar uzun bir yazıyı kim okur? Dünya kadar gazete var. İnsanlar müthiş bir mesaj bombardımanı altında. Niye foto roman okumak varken benim söyleşimi okusun? Söyleşide bulunduğumuz insanlar zaten gündemde olan ve her dakika medyaya konuşan insanlar. O zaman söyleşide bir derin dalış veya derin kazıyla onların bilinmeyen yönlerini keşfetmeyi ve gün ışığına çıkarmayı amaçlamalısınız." Röportaj yapacağı kişiyi önceden tanımak için her türlü bilgi kaynağına başvurduğunu dile getiren Akman: "Dostlarını buluyorum, düşmanlarını buluyorum, sınıf arkadaşlarını, eski öğretmenini hatta kapıcısı dahi benim için kaynak olabiliyor. Böylece söyleşi yapacağım kişinin sorularıma vereceği cevabı yüzde 70 tahmin edebilirim" dedi.

Yazıya dökülen söyleşilerin televizyonda yapılan söyleşilerden daha kolay anlaşılıyor ve beğenliliyor olmasının, yazı dilinde ifadelerin çapaklarından, tekrarlarından arındırılması ve özünün yalın bir şeklide okuyucuya aktarılmsaından kaynaklandığını belirten Akman, şunları söyledi: "İnsan bir şeyi dinlerken uzun süre dikkatini toparlayamaz. Ama okurken, okuma süresi daha kısa olduğu için dikkatini daha bir yoğunlaştırabilir ve bir yazıdan herşeyi anlayabilir. Televizyonlarda tabi bir de reyting kavgası olduğu için mümkün olduğunca daha kısa sürede daha çok tahrik edici 'kavga ettirip' daha çok izlenilir olmayı kapmak gibi bir telaş olması kaliteyi düşürüyor. İzleyici daha fazla değil, belki bir kaç dakika daha fazla orda kalsın diye uğraşılıyor. Ayrıca söyleşi yapmak gazeteciliğin ötesinde biraz da artist olmayı gerekiyor. Bunu da kimisi kaldırıyor, kimisi kaldıramıyor".