Her kapıdan aynı hakikate çıkılıyor

Bir buçuk yıl içinde iki kez umreye, bir kez hacca ve Miraç Gecesi de Kudüs'e gitmek nasip olunca, siz düşünün anlamını. Ve yine bu süreç zarfında, İstanbul günlerim teşhis konulamayan rahatsızlıklarım yüzünden bambaşka bir boyuta dönüşmüştü. Hayatımda ilk kez yazamaz hale geldim. Yazarak düşünebilen ve hayata anlam katmaya çalışan birine bazen de şehrin iç âlemi sözsüz manalar açar.

Ben anladım ki aşk şehrine hangi kapıdan girersen gir, istersen bambaşka kapıları aç, farklı yollardan yaptığımız hakikat yolculuğu bir. Diyebilirim ki, bu kapıların eşiğinden bir adım atma serüveni oldu bu yolculuklar bana.

İstanbul benim doğduğum, çile çektiğim, sustuğum, haykırdığım, ne kadar şikâyet etsem de razı olduğum, her şeyimi şahit tuttuğum şehir. Romanlarımda her seferinde farklı bir yüzünü gösteren bir karakter olarak hep mevcut. İnsan kendi Medine'sini inşa ederken hem ruhuna hem vücuduna hicret ettirmeli, bir yandan da kişisel miracını gerçekleştirmeye niyet etmeli az ya da çok. Bu anlamda, Mekke, Medine ve Kudüs kapıları bana açıldıkça İstanbul'un hiç tanışmadığım yüzlerine kavuşmaya başladım. Gerisi kitapta.

Evet. İnsanın kendinden kendine doğru sefere çıkması tevhidi bir yolculuk vaat ediyor. Haccın ruhuyla söylersek, O'ndan O'na yolculuk bu. Kabe'yi kalbinin tarafına alıp tavaf ederken öteki olarak gördüğün ne varsa siliniyorsa, yönler iç içe geçiyorsa, diller kalbin dilinde birleşiyorsa, Kabe'nin temsil ettiği hakikatin perdeleri usul usul kalkmaya başlıyorsa... Yeryüzündeki tüm mekanlar, saatler, yollar, dehlizler, kıtalar, yağmur damlaları, nehirler, çöller, dağlar bu tavafta saf tutuyor seninle birlikte.

Efendimiz'in (sav) Huzur-u Saadet'inde ziyaret için özellikle kadınlar çok uzun saatler beklemek zorunda kalır. O bekleyişlerimin ilkinde razı olmanın bıçak sırtı bir duruşu vardı, bunu hissettim. Bunu modern dünyanın kadına bakışıyla anlamlandırmak için gereken kelime terkiplerine hepimizin ihtiyacı olduğunu düşündüm. Makyajsız, süssüz, topuklu ayakkabısız, gösterişsiz ama yine de En Sevgili'nin huzurunda nurlu olmanın kadınlar için hangi sırları barındırdığını izlemek istedim. Sonra kendimi de düşündüm. Ne engelleri aşmış, ne dağları devirmiştim buraya varana dek. Tüm bunları, kişisel ama herkesin kendi şahsi anılarını harekete geçirmesine yönelik mesafeli bir kişisellikle anlatmayı o vakit istedim.

Kabe'yi ilk gördüğümde ettiğim dua, daha önceden hiç hazırlamadığım bir duaydı. Hacca yeni yazılmıştık ve Ya Rabbi tez zamanda bana ve eşime hac nasip et deyiverdim o heyecan içinde. Sahiden de ilk edilen dualar kabul oluyor. Hac'dan döndükten sonra verdiğim bir söyleşide ilk tohumu atıldı sanırım. Sonra Efendimiz'e yaptığım ziyaretleri, Medine'yi vesaire anlattığım yazılarla filizlendi. Zaman'daki gündelik hayatın maneviyatını bulmaya dair yazılarımda da boy attı. Nihayetinde rahatsızlıklarım biraz dindiğinde başladım ve önceden yazdığım kasideler hariç kırk günde tamamladım.

Benim gibi 'yazıcı'lar yazmazken de yazmaya devam eder! Çok uzun zamandır düzenli yazıyorum ve yazmak benim için hem niyet hem amel. Yeniden bir gazetede yazmak ise nasip.

Zaten Allah'ın izniyle kesintisiz olarak devam ediyorum çalışmaya, okumaya, yazmaya...