Hey arkadaki, hey sen!

"Hey en arkadaki, hey sen!. Toplu resimlerin en köşesinde ve en gerisinde, vitrinlerin uzağında duran, kaloriferli mekanlara alınmayan, ağzı lahmacun kokan, ofislerde horlanan beyaz çoraplı 'kara çocuk'!"

Bir yılı aşkın bir süredir Yeni Şafak'ın 17. sayfasından, haftada iki gün yapılıyor bu sesleniş. İdris Özyol sesleniyor. Köşede yer alan yazıların toplamından oluşan ve köşeyle aynı adı taşıyan, henüz onbir aylık bir kitap olan "Lanetli Sınıf"ın üçüncü baskısının tükenmesi gösteriyor ki; ses muhatabını bulmuş. Yazar, "beyaz kafalar"ın hükmettiği şehirdeki "beyaz çoraplıların konuşma hakkı"nı savunuyor. Onlardan biri olarak/onlar adına konuşuyor. Hatırlatıyor ve soruyor; "Devasa savaşların, cep saatlerine isabet eden mermi çekirdeklerinden ibaret olmadığını bilensin. Ölmek ve öldürmek gibi iki uç arasında sallanan sarkacın kafaları nasıl dağıttığını bilen, göğse saplanan süngünün çıkarttığı çıtırtıyı aklında her daim taşıyansın. Seninle aynı dili konuşup da, aynı masada oturmayan 'ihaneti' görmüyor musun? Birileri için 'hayat tarzı'olan demokrasinin, sayılamayacak kadar çok olan senin gibiler için ezberletilen bir 'ödev' olduğunu farketmiyor musun? Marks okusan da, Kur'an okusan da suç olmadı mı? Meydanlarda evlatların vurulmadı mı senin? Sana "çimlere basma" dendi, "çocuklarını çocuklamızın arasına sakın ola karıştırma". "Şehre de öyle fazla yaklaşma". Sen, Ulubatlı Hasan değil misin? Okula alınmayan kız, Sütçü İmam'ın kızı değil mi? Sokaklarında gerine gerine yürüyemeyeceksen, bu şehirleri niye fethettin? Kızlarını gönderemeyeceksen eğer, bu okullar kimin için var? Nasıl ve niçin bu kadar sakin ve suskun olabiliyorsun?". Soru ve ünlem işaretleriyle biten cümleler kurmanın gerekliğine inanıyor ve bunu yapıyor Lanetli Sınıf'ta. Cevabını bildiği sorular soruyor; ısrarla ve inatla soruyor.

Kadim ve yaygın bir acıyı, haykırışı dillendiriyor. Sızlayan yara da, sıkılan yumruk da aynı olduğundan coğrafyaya takılmıyor; Kosova'da, Filistin'de, Ogedan'da, Nikaragua'da, Kuzey İrlanda'da, Keşmir'de.., mağdur ve mazlumun sesine ses olmak istiyor. Yalnız bu topraklarda değil ama, özellikle bu topraklarda yaşananların muhasebini yapıyor. Ve şehrin seçkinlerine sesleniyor 'lanetlenmiş sınıf' adına; "önümüzde pahalı vazolar gibi dolaşmanızdan bıktık", "Bu şehir bizi iki kaşımızın arasından tanır, hâlâ ölüme aldırmayan bir yer var çünkü iki kaşımız arasında. Bu şehir, orayı iyi bilir" diyor.

'Bilgi'yi, bilginin 'beyaz'laştıran, ayrıştıran yönünü sorguluyor. 'İktidar'ın ve 'ihanet'in 'ne' olduğunu iyi biliyor yazar. Gerçeklerin hangi gerekçelerle peçelendiği biliyor, onu sıyırmaya çalışıyor. "Ve artık, hesap" diyor; "gelin yüzleşelim". Kalemini alıp eline, yüreğine batırarak yazıyor. Kâh öfkesi göğsüne sığmaz bir halde; yumruğu sıkılmış, gözleri kısılmış, nişan alır gibi yazıyor, kâh yılıyor, sesi boğuk çıkıyor; "Şiddet yorgundur ve yorgunluk şiddeti körükler. Adalet yorulunca adilleşir ve adil olan yorgundur. (yoruldum artık, dokunmayın bana)". Kimi kez kendiyle hesaplaşıyor, suçluyor kendini; "Sen, acılarımızı, trajediler dükkanına götürüp rehin bırakansın". Ve kendini acıtıyor bildiği en ağır sıfatlarla; "Kendine yeni bir isim bul İdris Özyol. Beyaz, yabancı ve kirli bir isim".

İdris Özyol, çevrede tutulmak istenen, aşağılanan ve 'lanetlenen'i, ona bunu yapanın diliyle savunuyor, onun kelimelerini kullanıyor. Sistemin nasıl işlediğinin farkında, iktidarın parayla ilişkisinin de, toplumdaki dikey geçişlerin bedelinin ne olduğunun da. 'Masumiyet'in ve 'saf'lığın kılık değiştirmesi yoruyor onu, bıçak sırtında yazıyor. Yazarın gel gitleri, çözümlemeleri ve çözülmeleri, heyecanı ve yılgınlığı kolkola devam ediyor 17. sayfanın "Lanetli Sınıf" köşesinde...