İsa'dan önce gül

Mustafa Muharrem, yalnız şiir yazan biri değil; o, aynı zamanda şiir üzerine düşünen ve şiirin meselelerini deşeleyen bir şair. Uzun süredir bekleyen şiir dosyası nihayet basıldı. Bir 'ilk' şiir kitabı olarak "İsa'dan Önce Gül" (Hece Yay./68 say./Ank./1999); Mustafa Muharrem adına, hiç de –ilk kitaplarda çokça görülür– acemilikler, arayışlar, yoklayışlar toplamı değil; aksine oturuşmuş, hedef tutturmuş, sağlam temellere sahip ve kendini bulmuş bir kitap. Kitabın en dikkat çekici özelliği, Mustafa Muharrem'in kendine özgü, orijinal karakterli, albenisi güçlü, gölgesiz, hazmedilmişliği haiz bir 'imge dünyası'nı işaret etmesi. Bu bakımdan Türk şiiri için, yeni bir soluk, yeni bir imkân, yeni bir ses Mustafa Muharrem.. Ve İsa'dan Önce Gül, bu anlamda, Hece Yayınları'nın şimdiye kadar çıkan şiir serisinde, en başarılı olanı bana göre. İsa'dan Önce Gül'ün ilk şiiri olan "Münacât", bence, tüm hatlarıyla bir 'final' şiiri de aynı zamanda: Lirizmi önceleyen ses/müzik dokusu, genç bir şairin hayatla ve Allah'la olan ilişkisi, beklenti, özlem ve kaçındıklarıyla, çağdaş bir 'dünyalı'nın modernizmin handikaplarını imleyen; üstelik 'modern' bir şiir. "Tanrım garipliğimi arttır" mısraındaki hem dinî yaklaşımla örtüşen ve hem de bir varoluş ögesini içeren temenniyle başlayan şiir; naif bir duyarlığın duası biçiminde sürüyor ve benzeri motifler eşliğinde tekbiçimciliği, şablonculuğu reddederek şairin bir 'özne' kılınma arzusuyla sona eriyor: "tanrım beni koru adam olmaktan/saatinde vapura binmekten/rozetten/neondan ve kravattan/sakındır"..