Ressam Ziya Taşkent

19 Eylül 1999 Pazar günü TRT4'de Ziya Taşkent'in anısına bir Klasik Türk Müziği programı vardı. Göz yaşları içinde seyredenlerden biri de ben idim. Deprem felâketinde ailece aramızdan ve sevenlerinden ayrılanlardan biri de merhum Taşkent ailesi oldu. Ziya Bey'in Klasik Türk Müziği'ne hizmeti pek büyük olmuştur. Geçici dünya hayatında keşke her birimiz onun kadar güzel isim ve kalıcı eserler bırakarak ayrılabilsek. Dünya hayatı açısından sonuç olarak acı, hatta bazılarına göre kabulü zor, ama manevî sonuçları bakımından da gıpta edilecek bir durum. Böyle yorumlamak ve böylece kabul etmek en büyük psikolojik tedavi olur. Bu vesile ile merhum Ziya Taşkent hakkında, muhtemelen herkesce bilinmeyen bir hususa temas etmek istiyorum: Sanatçılar hassas bir ruh yapısına sahiptirler. Müzisyen olsun, ressam olsun, şâir olsun, hatta sanat bağlantılı kim olursa olsun, içlerinde bulundukları durumdan şikâyet ettikleri olur. Edebiyat dilinde bu hâle zamandan şikâyet diyoruz. Sanatkâr, zaman zaman içinde hissettiği bir bunalımla artık kadir ve kıymetinin bilinmediğinden söz eder. Aylar önce merhum ile vaki bir telefon görüşmemizde, ifadesinden böyle bir hâli sezmiştim ve aynen demişti ki, "Artık resim yapıyorum, kendimi resme verdim." Onun resimdeki kabiliyetini ve başarısının derecesini bilmiyorum; hiç bir resmini görmedim. Bir teklifim olacak: Vârislerinden kimler kalmışsa, bu resimlerin elde edilerek bir müzede korunmaya alınıp teşhir edilmesi, yahut geliriyle, hâtırasına son derece kalıcı bir eser bırakılmak şartıyla, müzâyedede satılması uygun olacaktır. Tekrar rahmetle anarken ilgilileri teklifim üzerinde netice alacak şekilde düşünmeye davet ediyorum.