Sokağa çıkmak yasak!

1982'de konservatuara girdim ve yevmiyeli olarak oyunculuğa başladım. O günden beri de sahnedeyim. İlk olarak beş sene önce İkinci Nöbetçinin Sıkıntıları diye bir oyun yaptık, o da yerli bir yazardı; Orhan Güner'in oyununu yapmıştım. Şimdi yine Devlet Tiyatrosu'ndan Civan Canova'yla bu oyunu yapıyoruz.

Yönetmenlik.. Ama oyunculuğun şöyle bir tadı var; orda kendi başınızasınız. Burada 25 kişi sizden birşey bekliyor. Biraz tanrıcılık oynamak. Biraz da sadizm. Çünkü acıdan zevk almak. Işığından, dekoruna, kostümüne, aksesuarına kadar herşeyle siz ilgileniyorsunuz. Çok yorucu bir iş ama eğer iyi yapılmışsa daha keyifli tabi...

Evet, 555'lerin vurdumduymazlığı sözkonusu..302 en duyarlı tipimiz mesela. Oyunda Ahmet, Mehmet, Ayşe diye değil de oda numaralarıyla kodlanmış tipler var. Yaptığı, düşündüğü, yapmaya çalıştığı şeylere göre fişleniyorlar. Yazarın burda çok iyi vurguladığı birşey var; herkes kodlandı bu ülkede, yıllardan beri kodlu yaşıyoruz. Oturduğum yer belli, kapı numaram belli, olmak zorunda çünkü birileri n'aptığımı, nerde oturduğumu bilmek zorunda birileri, niyeyse. Çünkü herkese hesap vermek zorundayız.

Öyle bir tarz henüz ne yazık ki yok.

Çünkü yazar yetişmiyor. Konservatuvardan gelsek de kendimizi yetiştirmeyen oyuncularız. Tembel insanlarız. Çalışan, araştıran insan değiliz. Biz ahkam kesip, sağda solda konuşmayı çok güzel becerip ama sahnelerde veya uygulamalarda bunu çok iyi yapan insanlar değiliz. Bu yüzden de çalışmıyan, üretmeyen bir toplumun evlatları olduğumuz için ne yazık ki gelişemiyoruz. Bu biraz dünyaya bakışla ilgili. Vurdumduymaz olamazsınız çünkü bu işi yapıyorsunuz.

Politik tiyatrodan yanayım. Bu sol ve sağ anlamında değil. Ama ülkede birtakım şeylerin öncülüğünü yapıyorsa tiyatro, bir takım şeylerin hicvedilmesi gerekiyor artık. Eskiden Zeki-Metin'in yaptıkları vardı. Özalları, Demirelleri çıkarırlardı. Biz de gülerdik. Birşeyin gülmecesiydi o. Normal yaşam sahneye geçiyordu. Ama şimdi öyle bir tarz kalmadı. Halbuki şu anda politik tiyatroya çok ihtiyaç var. Çünkü seyircinin ağzından eleştiren tiyatronun ta kendisi. Bu tarzın yaygınlaşması lazım.