Türkiye, eski Osmanlı coğrafyasında yaşayanların da vatanıdır. En azından ikinci vatanıdır. Bunu onlar böyle bilirler, biz de -küçük bir azınlık hariç- çoğunlukla böyle kabul ederiz. Başları sıkıştığında başvurdukları yer, dara düştüklerinde de elini uzatan coğrafyadır Türkiye. Bu coğrafyadaki tarihi ortaklığımız, dini ve müşterek etnik kimliklerimiz veya farklı kimliklerimizle asırlar içinde oluşan kan bağımız ve nihayetinde aynı coğrafyada ürettiğimiz kültür birlikteliğimiz bu hükmü vermek için yeterlidir.
Sorunun birinci kısmının cevabı açık, ikincisi karanlık gözükse de, bu soruyu sormaktan bizi alıkoyan nedir?
Maalesef, ABD’nin de açıklamasında yer alan “Kürtlerin milli gayelerini” anlama ikiyüzlülüğü veya İsrail’in milli menfaatleri ve güvenliği için bir uydu yaratma politikaları dışında bugün yüzleşmek zorunda olduğumuz iki zihniyet daha var. Hatta Barzani’den de önce yüzleşmek zorunda olduğumuz zihniyet.
Sözümüz kimseyi incitmesin. Ama Barzani’nin ihaneti karşısında Türkiye’de yaşanan şaşkınlık ve özellikle de kafa karışıklığı karşısında duruşumuzun net bir biçimde anlaşılmasını istedim. Bu ifadeler alınan sonucun etkisi ile söylenmiş yeni sözler değildir. Maalesef bugünkü tehdit ve tehlikeye 2003 yılından beri dikkat çektiğim gibi, 24 Eylül’de yapılan II. Haliç Konferansında, Kürt kardeşlerimize yönelik manifestomda da net bir biçimde dile getirmiştim. Bir maceraperestin, bir iktidar heveslisinin peşinden giderek bölgeyi -mazallah- cehenneme dönüştürmeme uyarısında bulunmuştum.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.