Aydın Menderes Demirel için ne demişti?

Medine''ye ulaştığımızda gece olmuştu.

Ravza-i Mutahhara''ya girerken geldi haber.

Aydın Menderes vefat etmişti.

İçimden bir şeyler koptu.

Aydın beyle tanıştığımız yıllara gittim.

''Gel Ümran birlikte fotoğraf çektirelim" diye seslenişi hâlâ kulaklarımdaydı.

Ümran hanımın sevecen gözlerle bakışını ise unutmam mümkün değildi.

O konuşurken ben başka bir âleme giderdim.

Aydın Menderes''i dinler ama ben onda Adnan Menderes''i solurdum.

Gaziosmanpaşa''da oturduğu sıralarda Berin hanımı görmüştüm.

Çile nakış nakış işlenmişti yüzüne.

Menderes''in, "Berin''im" diye seslendiği, "Kuraktan çatlak çatlak olmuş toprağın suya olan ihtiyacı gibi, içim yanarken, sevgini ve şefkatini getiren mektuplarına ne derin bir ihtiyacım var" diye yazdığı kadındı.

Bir insan ne kadar acıyı nasıl kaldırabilir diye sorarsanız

Size Berin hanımı örnek gösterebilirdim.

Dağ gibi bir kadınmış.

Sadece acıyı değil, Menderes''in manevi mirasını da taşıdı omuzlarında.

Bir an daldığım düşüncelerimden sıyrıldım. Çünkü Peygamber Efendimiz''in kabrinin eşiğine gelmiştim.

Bir sevgiliye kavuşmuş, sevdiğim bir insandan ayrılmıştım.

O duygular içinde Peygamber''in mescidine diz çöküp, Kur''an-ı Kerim okumaya başladım.

"Yasin-i şerifi" çok sevdiğini duymuştum.

Önce Yasin okuyup, sonra ellerimi açıp dua ettim.

Cuma gecesi Medine''de Ravza-i Mutahhara''da Peygamberimiz''in minberinin dibinde Aydın beyin ruhuna Kur''an okuyacağım hiç aklıma gelir miydi?

Oldu işte.

Tekrar daldım Menderes''li anılara.

Heyecanla büyük değişimi anlattığı günlerde başlamıştı dostluğumuz.

Partiyi yeni kurmuştu.

Karadeniz gezisine çıkıyorduk.

Yolda haber geldi Özal hastaneye kaldırılmıştı.

Aracı durdurup yanına koştum.

Haberi o da almıştı.

Pursaklar''dan geri döndük.

Kadınca bir önseziydi belki ama Ümran hanım, ağlıyordu.

Hacettepe Hastanesi''ne geldik. Özal ölmüştü.

Refah Partisi''ne girdiği gün, o salondaydım.

"Pazara kadar değil, mezara kadar Refah''tayım" sözü siyasete bir vefa örneği olarak kazınmıştı.

Meclis kulisinde hem yürür, hem sohbet ederdik.

Sonra o yürüyemez oldu.

Kazadan sonra bir sedye içinde getirilmişti Trafik Hastanesi''ne.

Nefes alıp verdiğini gördüğümüze bile şükretmiştik.

Yüksel ve Mutlu Menderes''in başına gelenlerden sonra, her an Aydın beye de bir şey olacak endişesini taşıyorduk.

Ne de olsa o son Menderes''ti.

Ne de olsa o bize demokrasi şehidimizin emanetiydi.

Tedavi gördüğü sırada Ayaş''ta ziyaret ettiğim sırada yeni çıkan kitabımı ulaştırmıştım kendisine.

O haliyle heyecanını gizlemedi ama kitabı eline alamıyordu.

Hâlâ bir hata mı yaptım diye düşünürüm.

Çünkü çok büyük bir acıyla bakmıştı yüzüme.

Bu yaz Erhan Seven''le birlikte röportaj yapmıştık.

Bir kitap çalışması yapmayı teklif ettim.

"Olur" dedi. "Yazın tatile gidemiyorum. Eylül''de tatile gidip geleyim öyle yaparız" diye cevap vermişti.

Yapamadık. Ama meslek büyüğüm Taha Akyol, benim tasarladığımdan daha güzelini hazırladı.

Onun kimi zaman derine dalan gözlerinden, kimi zaman ses tonundan arardım geçen yılların izini.

Ancak en çok ses tonuna yansımıştı.

Buğulu bir sesti.

O 15 yaşında Başbakan babası asılan bir çocuk, Menderes''in misyonunu omuzlarında taşıyan bir evlat ama her şeyden önce acının da kahrında zirvesinde yaşamış bir insandı.

Onun babası bu millete iş verdi, aş verdi, minarelerden ezanın aslına uygun olarak okunmasını sağladı.

Ama bu devlet onu hem astı, hem de acılı ailesinden ip parasını istedi.

Yıllarca Menderes''in siyasi mirasını yiyen Demirel de, kendini meydanlarda, "Menderes''in Avukatı" olarak takdim ettiren Cindoruk da, "Son Menderes"in cenazesinde yoktu.

Bir çelenk bile göndermeye gerek duymadılar.

Eski Demokratlara af konusuyla bağlantılı olarak Aydın beye, "Demirel, Demokratların mücadelesini mi verdi yoksa mirasını mı yedi" diye sormuştum, "Onu bir soruya verilecek cevapta anlatamam. 1961''den bu yana Demokratlarla ilgili konulardaki tavrını anlatan bir kitap yazmak gerekir. Bu bir kitap değil, hatta ansiklopedi olur" diye yanıt vermişti.

Haklıymış.

Ama millet darbecilere ve vefasızlara inat ona sahip çıktı.

Cenazende bulunamadım Aydın bey.

Ama Allah şahittir ki, haberini Peygamberimiz''e ilettim.

Ruhun şad olsun.