Demokrasi, darbe ve 35. madde..

Kenan Evren TSK''nin "İç Hizmet Kanunu"nun "35. maddesi"ne dayanarak "12 Eylül" darbesini gerçekleştirdiklerini söylemiş Savcı''ya.

Aslına bakarsak dünyanın pek çok yerinde darbeciler herhangi bir kanuna dayanmak gereği bile hissetmemişlerdir.

Demokrasilerde hiçbir kanun, askere darbe yaparak hükümet devirme yetkisi vermez.

Dolayısıyla 35. madde ister zımnen, isterse açık şekilde olsun askere darbe yapma hakkını tanıyamaz.

Şimdiye kadar hiçbir sivil hükümet darbecilerden hesap soramadığı için 35. madde efsanesi sürmüştür.

Cumhuriyet tarihinde ilk kez bir askeri darbe sivil hükümet döneminde soruşturma konusu yapılıyor.

Tabii ki -Talat Aydemir örneğinde olduğu gibi- ordunun bütününü kapsamadığı için başarısız kalan darbe girişimlerini kapsam dışı bırakıyoruz.

Darbeyi tamamına erdiren darbeciler 35. maddenin kendilerine sivil hükümetleri alaşağı etme yetkisi verdiğini iddia ettiler.

Rejim tehlikeye girdiği için bu maddeye dayanarak yönetime el koyduklarını söylediler.

Kenan Evren de öyle söylüyor, darbelere alkış tutan sözde siviler de öyle söylediler.

35. maddenin askere hükümet devirme görevi vermediğini dile getirmiş bazı hukukçular.

Kanun açıkça böyle bir görev yüklememiş bile olsa, bu şekilde bir algıya yol açtığını herkes kabul ediyor.

Darbeciler de kendilerini bu maddeye dayanarak meşrulaştırmaya çalıştılar.

Demokratik rejimlerde darbe meşru kabul edilebilir mi?

Meşruiyyet iddiasındaki bir askeri yönetim, meşruiyyetin kaynağı olan anayasayı değiştirebilir mi?

Değiştirmişlerdir ve askeri vesayeti sürdürecek nitelikteki bir anayasa hazırlatarak kabul ettirmişlerdir.

"27 Mayıs" ve "12 Eylül"de tümüyle, "12 Mart"ta ise büyük tadilatlarla istedikleri türden anayasalar yapmışlardır.

Ama "35. madde" hep aynı kaldı.

35. madde en azından ''gerektiği zaman'' darbe yapma yetkisi tanıdığı algısını diri tutuyor.

Bu algı sözkonusu oldukça, tehlike mevcuttur.

Son bir kaç yılda yaşadıklarımız, darbe heveslilerin şartları ne kadar zorladıklarını bize gösterdi.

O halde bu algının ortadan kaldırılmasını sağlamak ve demokrasinin güvenceye alınmasını beklemek hepimizin hakkıdır.

12 Haziran''dan sonra "sivil anayasa" gündeme gelecek.

"Toplumsal mutabakat" çerçevesinde yapılması halinde cumhuriyetimizin tam anlamıyla ilk sivil anayasası olacak bu.

Gerekiyorsa, çeşitli paketler halinde referanduma götürmek suretiyle kamil bir anayasaya kavuşmalıyız.

Çünkü Türkiye''nin kendini yeniden kurması ve kurgulaması anlamına geliyor bu.

Sükunet içerisinde, herkesin eteğindeki taşları ortaya dökmesiyle hazırlanacak bir anayasaya ihtiyacımız var.

35. madde gibi başka hiçbir kanun da bu anayasada ifadesini bulan millet iradesine aykırı olamaz.

Bu gibi maddeler birer birer ayıklanır.

Ve Türkiye bir bütün halinde 21. yüzyılı daha güvenle kucaklayarak yoluna devam eder.

MHP lideri Devlet Bahçeli''nin Diyarbakır''da miting yapması elbette önemli bir gelişmedir.

Bölge insanlarıyla MHP liderinin Diyarbakır''da yüz yüze gelmesi olumludur.

O havayı teneffüs etmek bile önemlidir.

Türkiye büyük bir ülkedir ve Ankara''dan masa başından ülkenin bütününü kavramak mümkün değildir.

Hangi parti olursa olsun, siyasetçiler memleketin en ücra köşelerine kadar ulaşmak mecburiyetindedirler.

Dinleyeceksiniz, konuşacaksınız, hasbihal edeceksiniz..

Diyarbakır halkı MHP liderini kabul etmiştir.

Katılırlar, katılmazlar ama Bahçeli sözlerini söylemiş, meramını ifade etmiştir.

Keşke "Orta Anadolu"nun, "Karadeniz"in, "Trakya"nın, "Ege"nin şehirlerinde de "BDP''liler"de miting yapabilseydiler.

Onlar da bu yörelerin sakinleriyle hasbihal edebilseler çözümü zor zannedilen sorunların aslında ne kadar kolay halledilebileceğini görürlerdi.

Bu bölgelerde yaşayan insanlarımızın rızası olmadan bir büyük mesele çözülebilir mi?

Anadolu insanı nereden gelirse gelsin, kendilerine birşeylerin zorla dayatılmasından hazzetmiyorlar.

Silahların değil kalplerin konuştuğu bir ülkede ise çözülmeyecek sorun yoktur.

"12 Haziran"dan sonra bir "gönül seferberliği"nin vaktidir.

Kimse sorunu "sine-i millet" dışında çözmenin yolunu aramasın.

Çünkü başka bir yol, çıkmaz yoldur.

Devlet, hukukun dışına çıktığında meşruiyyetini yitirir.

Devlet zırhına bürünmüş kişilerin veya kurumların hukuk dışına çıkmaları sıradan vatandaşların kanunsuz eylemlerinden çok daha yıkıcıdır.

"Susurluk Davası"nın sanıkları arasında yer alan eski polislerden Ayhan Çarkın''ın itiraflarını günlerce izliyoruz.

İnsanı dehşet içerisinde bırakan itiraflar bunlar.

Bulaştırıldığı kirli işlerden nedamet duyduğunu belirterek yapıyor bu itirafları Ayhan Çarkın.

Faili meçhul cinayetlerin üzerindeki sis perdesinin aralanmasında bir katkısı olabilir bu itirafların.

Ondan da önemlisi, bu karanlıkta kalmış kirli işlerin hangi duygular içersinde gerçekleştirildiğidir.

Çarkın''ın itirafları, devlet zırhına bürünmüş kişilerin aslında korumakla yükümlü oldukları hukuk düzeninin dışına nasıl çıktıklarını da gösteriyor bize.

Suçları varsa, mahkemeye çıkarılmaları gereken insanları ''devlet adına'' kurşuna dizmişler.

Mahkemelerin yargılama hakkını kendi üzerlerine almışlar ve yasalar onlara idam yetkisi vermediği halde insanları infaz etmişler.

Arkadaşı İsrail yapımı Uzi silahını Çarkın''ın eline vermiş ve "Bacanak seni göreyim, al bir siftahın olsun, sen de milli ol" demiş.

Çarkın''a ''devletin bilgisi dahilinde'' bu cinayetlerin gerçekleştirildiği söylenmiş.

Hangi devlettir, nasıl bir devlettir bu?

Elbette yargı bu dehşet verici itirafları, en tepe noktasına ulaşıncaya kadar soruşturacaktır.

Demokratik hukuk devletinden beklenen budur.

Hukukun ve yasaların kendilerine vermediği yetkileri kullananlar er ya da geç bedel ödeyeceklerini bilmeliler.

Her ne sebeple olursa olsun, hiçbir kişi ve kurum kendini devletin yerine koyarak cinayet işleyemez.

Bu tür cinayetlere tevessül edenlere devlet müsamaha gösteremez.

Gösterirse, meşruiyyetini kaybeder.