Fethin anlamı

"Doğu Roma"nın başkenti İstanbul''un fethedilmesi sadece Fatih''in askeri dehası ve Osmanlı''nın askeri gücüyle izah edilemez.

4. yüzyıldan 15. yüzyılın ikinci yarısına kadar "Doğu Roma"ya başkentlik yapan İstanbul, aslında Sultan II. Mehmet tarafından fethedilmeden çok daha önce düşmüştü.

"İstanbul (Kostantinopolis)" çürümüş bir imparatorluğun son kalesiydi.

Egemenliği altında yaşayan halklar nezdinde eskimiş ve devrini tamamlamış bir imparatorluğun başkentiydi.

Bu imparatorluk tabiyeti altında yaşayanlar için ezici bir yük haline gelmişti.

Toprak düzeni bozulmuş, vergileri ağırlaştırılmış, tarım gelirleri azalmış, halkından kopan yönetici sınıfı ise azgınlaşmıştı.

Osmanlı ise Bizans halkları için "yeni" olanı, "yeni bir dünya"yı temsil ediyordu...

***

Bizans, İstanbul''a sıkışmış bir biçimde Osmanlı''nın Asya ve Avrupa''daki toprakları arasında bir adacık halinde kalmıştı.

Halkları bu imparatorluğun egemenliği altında yaşamaktan mutluluk duymuyordu.

Umutsuzluğa ve karamsarlığa kapılan halklar için önlerinde tek seçenek olarak bir yıldız gibi parlayan "Osmanlı" vardı.

Zira Osmanlı egemenliğine giren Avrupa topraklarında vergiler düşmüş, tarım gelirleri artmış, şehirler canlanmış, yanı sıra din ve ibadet özgürlüğüne de halel getirilmemişti.

Osmanlı''nın fethettiği bölgelerde yaşayan hıristiyanlar öbek öbek "daha iyi bir yaşam", "daha güvenli bir yaşam" vaadeden İslamiyete geçiyorlardı.

Osmanlı devlet olarak Bizans''tan çok daha yüksek bir ahlaka ve meziyete sahipti, tabiyetine giren her topluluğa hakkaniyet ve adalet ölçüleriyle davranıyordu.

Bu yüzden İstanbul ve Selanik dahil Bizans sınırları içerisinde yaşayanlar arasında tarihçi Michel Balivet''in ifadesiyle "Türkofil (Türk yanlısı)" bir akım oluşmuştu.

Bizans halkları arasında "Latin yanlısı" anlamına gelen "Latinofron"''larla "Türkofiller" arasında düşünsel ve siyasal bir çatışma yaşanıyordu.

İstanbul''u Roma''yla birleştirmek isteyen Latin yanlısı akım da çekici gelmiyordu.

İstanbul''da kimi etkin hıristiyan din adamları "Latin serpuşu" görmektense "Türk sarığı"nın hüküm sürmesini yeğ tutacaklarını açıkça ifade ediyorlardı.

Daha 1423''te Selanik şehrinin kapılarını Osmanlı askerlerine açmak için düzenlenen bir girişim Venedikliler tarafından güçlükle engellenebilmişti ama altı yedi yıl sonra fetih gerçekleşecekti.

Aynı Selanik''te 1422 yılında da sokaklarda şehrin Osmanlı''ya teslim edilmesi için Bizans iktidarı aleyhinde gösteriler gerçekleşmişti.

Selanik halkı Osmanlı''yı istiyordu.

***

1453''te Fetih harekatı başladığında İstanbul''daki yönetici sınıflar ve hıristiyan halk maneviyat bakımından da çökmüş durumdaydı.

Öyle ki bir takım tabiat olayları bile fethin gerçekleşeceğine dair işaretler olarak algılanıyordu.

Konstantin yaşlanmış, çürümüş ve bunamış bir imparatorluğu, 21 yaşındaki Fatih ise "özgürlük, adalet ve refah" vaadeden yeni bir imparatorluğu temsil ediyordu.

Stratejist Edvard Luttvak''ın sıkça atıfta bulunduğu gibi Bizans son iki yüzyıldır tutunduğu bir takım entrikalar ve diplomasi oyunlarıyla kurtarılacak bir durumda değildi.

"Eski İstanbul" yıkılacak "Yeni İstanbul" kurulacaktı.

Bizans''ın temsil ettiği "Eski dünya"nın yerine Osmanlı''nın temsil ettiği "Yeni Dünya" geçecekti.

Adını taşıdığı şehri ölümüne savunan son imparator Konstantin''in çabası beyhudeydi.

7. Cumhurbaşkanı merhum Turgut Özal''ın ölümüyle ilgili kuşkular yıllardır tartışılıyordu.

Türkiye üstü kapatılmış, savsaklanmış veya çarpıtılmış bütün karanlık olayları aydınlatacak bir ortama kavuştu.

O halde merhum Özal''ın ölümüyle ilgili kuşkuların da son bulması gerekiyor.

Özal yapısı ve düşünceleri itibariyle ülkemizin geleceğini derinden etkileyecek bir konumdaydı.

Yaptığı atamalar, gelecekte yapacağı atamaların rengini belli ediyordu.

Belki de bu konumu yüzünden bazı çevreler tarafından" istenmeyen adam" olarak görülüyordu.

"Aksiyon" dergisinin Ankara temsilcisi arkadaşımız İdris Gürsoy, Cumhurbaşkanlığı Devlet Denetleme Kurulu''nun Özal''ın ölümüyle ilgili başlattığı soruşturmanın raporuna ulaşmış.

Buna göre raporda Merhum Özal''ın ölümüyle ilgili pek çok şüphe ve soru işareti yer alıyor

Bir an evvel şüpheler giderilmeli, gerekirse Özal''ın mezarı açılarak incelenmelidir.

Türkiye bu şüphelerle, bu soru soru işaretleriyle daha fazla yaşayamaz.

Uzun yıllardır öğretmenlik yapan bir dostumla bir süredir görüşemiyorduk. Ortak bir dostumuzun ziyareti vesilesiyle bir araya geldik. Haftanın beş günü öğretmenlik, iki gün de bir tanıdığının iş yerinde çalışıyormuş. Üstelik haftanın diğer günlerinde, mesaiden sonra çalıştığı da oluyormuş. "Üç çocuk okutuyorum, kirada oturuyorum, başka seçeneğim yok, yine de yetiştiremiyorum" diyor.

Öğretmenlerimizin büyük bir kısmının da aynı durumda olduğunu biliyorum.

Çocuklarımızın geleceğini emanet ettiğimiz öğretmenlerimizin durumlarının iyileştirilmesi eğitimin sağlıklı işleyebilmesi için de bir zorunluluk.

Maddi imkanlarının kısıtlılığı yüzünden "eğitim" ve "bilim" alanında dünyadan kopuk yaşıyor öğretmenlerimiz. Bir taraftan çocuklarımıza doğru dürüst eğitim vermeye çalışırlarken diğer taraftan zorlu bir hayat sınavından geçiyorlar.

Son günlerdeki öğretmenlerimize yönelik tartışmaların eğitim camiası arasında üzüntüyle karşılandığını müşahede ettim. Aldıkları maaşların yetersizliği bir tarafa, bu maaşları bile haketmediklerine ilişkin bir takım söylemler camiada burukluk meydana getirmiş. Uzun lafın kısası, moralleri fena halde bozulmuş öğretmenlerimizin.

"Elbette devlet kendi mali durumuna göre bir tutum alır ama maaşlarımızı haketmediğimiz algısı yaratan söylemler bizi daha çok yaralıyor" diyorlar.Yaz tatilleri hakkında söylenenler de ayrı bir üzüntü kaynağı olmuş, "Devlet çok istiyorsa yaz aylarında angarya getirsin bize" diyecek kadar tepkililer.

Öğretmenlerimizin de geçindirmeleri gereken aileleri, okutmaları gereken çocukları ve konut başta olmak üzere çözüm bekleyen çeşitli sorunları olduğunu unutmamak gerekiyor.

Bu sorunlar çözüldüğünde "maaş" durumunu daha gerçekçi, daha adaletli ve daha hakkaniyetli değerlendirmek sözkonusu olabilir.