Hama katliamını hatırlarken..

Esad rejimi iyice çatırdamaya başladı. Rusya''nın Esad''ı muhaliflerle uzlaştırma girişimlerinin de bir sonuç vermeyeceği anlaşılıyor.

Muhalifler Esad istifa etmedikçe rejim güçleriyle biraraya gelmeme konusunda kararlı görünüyorlar.

Beşbin insan ölmeden önce böyle bir girişim gerçekleşmiş olsaydı belki bir yol alınabilirdi ama artık çok geç.

Esad''ın verdiği hiçbir sözde durmaması muhaliflere isyan etmekten başka bir yol bırakmadı.

Elbette tepeden tırnağa silahlı Baas güçlerine karşı sivil muhaliflerin kolay bir üstünlük sağlayacakları düşünülemez.

Ancak Esad rejimi uyguladığı devlet terörüyle halkının gözünde meşruiyetini çoktan yitirmiş durumda ve bu da muhaliflere siyasal üstünlük sağlıyor.

Karl Marx''ın dediği gibi, halkın ikna edilmesi çoğu kez bir maddi güç kadar kuvvetlidir.

Aslında zora dayanan Baas rejimiyle halk arasında “rıza bağı” hiçbir zaman kurulabilmiş değildi.

Kuruluşundan itibaren Baas rejimi “rızasız” hükmündeydi.

Beşşar Esad siyasal olarak yenilmiştir, artık savunmadadır ve savunma her zaman yenilginin başlangıcıdır.

Siyasal üstünlüğünü yitirmiş bir rejimin içeriden askeri olarak yenilmesi zaman alabilir ama kaçınılmazdır.

Eğer doğruysa, Suriye askeri istihbaratının önemli isimlerinden General Muhammed Mahluf “Özgür Suriye ordusu”na katılmış.

Mahluf''un isyancılara katılması, askeri aygıt içerisindeki çözülmeyi de hızlandıracaktır.

Baas askeri gücü giderek eriyecek, buna karşın muhalif güç kar topu gibi büyüyecektir.

2 Şubat 1982''de Hafız Esad, kardeşi Rıfad Esad eliyle Hama''da büyük bir katliam gerçekleştirmişti.

Hama nüfusunun neredeyse yüzde onu imha edilmişti.

O günlerde Batı basını “Hama katliamı” karşısında sessiz kalmıştı.

Mesela Thomas Freidman''a göre Hama katliamı Suriye''de 20. Yüzyıl''ın seküler cumhuriyetini kurma yönünde kaydedilen bütün ilerlemeyi tersine çevirmeyi amaçlayan gerici unsurları-yani fundemantalist İslamcıları-etkisiz hale getirmek isteyen modernizm yanlısı Hafız Esad''ın doğal tepkisinin bir sonucuydu.

İlginçtir, bu iğrenç ifadeler Sovyet Rusya ile yakınlaşan Esad rejimine Batı''dan verilen dolaylı bir destekti.

Yarın 2 Şubat, “Hama Katliamı”nın 30. yıldönümü.

Esad rejimi içerden kuşatılmış durumdadır ve uluslararası kamuoyunun desteğini kaybetmiştir.

Beyinleri dumura uğramış küçük bir grup dışında artık kimse Hafız Esad''ın oğluna alkış tutamıyor.

Türkiye''ye gelen ünlü Slovak düşünür Slavoj Zizek''le yapılan söyleşileri gazetelerden okudum.

Cüneyt Özdemir''in “CNN Türk”de Zizek''le yaptığı sohbeti de keyifle izledim.

Zizek, Türkiye''de gördüğü ilgiden ziyadesiyle memnun.

Türkiye''nin geleceğe dair potansiyelinin farkında olan düşünürler ülkemize ilgisiz kalamıyorlar.

Batılı düşünürlerin Türkiye''deki entelektüel çevrelerle birebir temas etmeleri sevindirici bir gelişme herşeyden önce.

Olumlu diyaloglarda her zaman fayda var.

Gelin görün ki, Osmanlı''ya dair ettiği birkaç cümle yüzünden Zizek hemencecik “yeni-Osmanlıcı” olarak damgalanmış.

Cümle şu:

“Biliyorsunuz umutsuzca yeni bir model arayışındayım. Acaba çok kültürlü bir yapı için Osmanlı modeli bugün işe yarar mı diye sorguluyorum”.

Ne kadar ayıp etmiş meğer..

Oysa Zizek karşımıza geçip, Osmanlı düzeni şöyle kötüydü, böyle kötü deseydi sanki baştacı edecekmiş gibi bir halet-i ruhiye içinde olanlar var.

Hemen bir alaycılık, bir küçümseme makinesi çalışmaya başlıyor.

Zizek bir tarih filozofu değil elbette, ancak her filozof gibi tarih hakkında düşünceleri var.

Zizek gibi sol damardan gelen Batılı bir düşünürün yeni bir model arayışı içinde olması, Batı''nın Batılılar için bile artık model olmaktan çıktığına işaret ediyor.

Bu yüzden Zizek''in söylediklerine bilhassa kulak kabartmak gerekyor.

Zizek Osmanlı''dan bir model çıkarır veya çıkarmaz ama bizimkilerde şu “Osmanlı takıntısı” biraz tuhaf kaçmıyor mu?

Dertleri nedir, anlamadım.

Tabii ki iyi bilirdim.. Biyografi yazarlığına ilgi duyan bir gazeteci olarak yolum sık sık Taha Toros ile çakışmıştı.

Taha Bey''in biyografi yazıları daha çok yakın tarihimizin edebiyat, kültür, sanat ve spor adamlarını anlatır.

“O güzel insanlar” kitabında Mehmet Akif''e, Yahya Kemal''e, İbnülemin''e, Abdülhak Hamid''e ilişkin olarak başka biyografilerde bulamayacağınız bilgilere rastlarsınız.

1860''larda Paris''e kaçan “Jöntürkler”den Sağır Ahmet Beyzade Mehmet Bey''in bir ziyafet sırasında Fransız devrimcilerin “Marsellais”i okuduklarında ayağa kalkıp “Milli Marş” yerine “Ezan” okuduğunu bu kitaptan öğrenmiştim.

O ezana diğer Jöntürklerle birlikte Paris''te okuyan Türk Ermenisi Azaryan Efendi''nin de coşkuyla katıldığını keza aynı satırlarda okumuştum.

Sağır Ahmetzade Mehmet Bey''in hikayesi beni uzun süre meşgul etmişti.

Jöntürklerin Fransa''daki maceralarını araştırırken yolum “Marks”, “Bakunin”, “Mazzini” gibi dönemin meşhur isimleriyle kesişmişti.

“Başta Namık Kemal olmak üzere Jöntürklerin yolu bu isimlerle çakışmış mıydı” sorusuna cevap arıyordum.

Böylece 1800''lerin Fransa''sını, Rusya''sını, Polonya''sını, İngiltere''sini, Avusturya''sını, İtalya''sını şöyle bir gözden geçirme imkanı bulmuştum.

Taha Toros''un birkaç satırı beni oradan oraya, kişiden kişiye taşımış durmuştu.

100 yaşında vefat etmiş Taha Bey ve vasiyeti gereği geçen Cuma günü sessiz sedasız toprağa verilmiş.

Bir “Osmanlı vatandaşı” olarak tam da “Balkan bozgunu”nun ortasında doğmuş demek ki.

Meslekten bir tarihçi değildi ama bıraktığı eserler okunmadan kültür ve sanat tarihimiz eksik kalır.

Şahsını tanımadıysam da üzerimde hakkı vardır, Allah rahmet eylesin.