Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Önce Osman Ulagay yazmıştı.

Ardından Engin Ardıç "kendince" pekiştirmişti.

Galiba ben de aynı kanaatteyim. "Kemalizm" adı verilen şey (ister ideoloji, ister din, ister doktrin deyin) bitiyor. Ahmet Necdet Sezer''in cumhurbaşkanı seçilmesiyle ilgisi yok; bu, tarihin kaçınılmaz sonucu...

Saplantısız, önyargısız, akıllı uslu adamlar, Atatükçülükle kemalizmi ayırıyor, birbirinin mütemmim cüzü görünen bu iki kavramın farklı dünya görüşlerini çağrıştırdığını artık itiraf ediyor.

Atatürkçülük, geçmiş yüzyılda, "muasır medeniyet"i hedefleyen kalkınmacı ve modernleşmeci bir "atılım retoriği"ydi; hafif nobran, ağır ölçekte baskıcı. Ama, son tahlilde çağdaş dünyaya uyum sağlamayı düşünen bir model...

Atatürkçülüğü "tek parti" kalıpları içinde değerlendirenler, Mustafa Kemal''in batıda olduğu gibi, çok partili sisteme dayalı bir "paralamenter demokrasi" arayışı içinde olduğunu görmezler; ya da görmezlikten gelmeyi tercih ederler.

Örneğin, 1926 yılında İsmet Paşa''nın yersiz kaprislerine kurban giden "Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası" muhalif vekillerin kurduğu bir partiydi ve Kazım Karabekir''i, Rauf Orbay''ı, Ali Fuat Cebesoy''u öne sürerek, ya da kullanarak Ankara''yla hesaplaşmayı hedefliyordu.

Hadi diyelim ki "zararlı"ydı ve kapatıldı; peki bizzat Atatürk''ün emriyle kurulan "Serbest Cumhuriyet Fırkası" ne oluyordu o zaman? Salt bu iki örnek bile, Mustafa Kemal''de bir Pol Pot, bir Kim İl Sung vehmeden İsmet Paşa''cı kazurat takımının yüzünü kızartmaya yeter aslında...

Mustafa Kemal sıkı bir "parlamenterist"ti.

Güç ve imkan bulabilseydi; yani araya görüntü sokan İsmet Paşa ve takımından emin olabilseydi, dünya ekonomik krizini idrak ettiğimiz 1930''larda "demokrasi"ye geçecekti.

Olmadı.

Olmamasının başka derunî sebepleri de var ama, şimdi sırası değil.

"Kemalizm" ise, büyük ölçüde "Kadro" dergisi etrafında kümelenen ve İsmet Paşa retoriğine "iman"la bağlı Yakup Kadri''lerin, Vedat Nedim''lerin, illa ki toprağı bol olası Şevket Süreyya''ların bulup buluşturup tedavüle soktukları bir kavram, bir doktrin, "iç düşman" telakkisi üzerinde vücut bulmuş bir ideolojidir.

"Halk bizim düşmanımızdır" der mesela İsmet Paşa.

Burada sözü edilen, bizatihi halk değil, halkın dini, geleneği, inanç ve değer tercihleridir.

Kemalistler, yani İnönü Atatürkçüleri insanı sevmezler.

Büyük harfle İNSAN''ı...

Septiktirler.

Farklı görüş ve düşüncelere tahammül edemezler.

Onlara göre tek doğru dünya görüşü "İnönücülük", biricik semavi din "Kemalizm"dir.

Halk cahildir, dolayısıyla sopayla eğitilip terbiye edilebilir/edilmelidir. Halkın iyiliği için halkı dövmek ise asla faşizm değildir.

Peki nedir?

Jakobenizmdir.

Zaten jakobenizm de Toktamış Ateş''in dediği gibi bir eğitim ve terbiye metodudur.

Geçen yıl bir gazetede okumuştum, "liberalizme giden en zahmetli yol" olan komünizm, artık aşı tedavisiyle sağaltılabiliyormuş.

Kürşat Bumin''e sorarsanız, "Kemalizm bir ruh hali"dir; dolayısıyla antibiyotik tedavisine cevap vermez...

"Psikiyatrik terapi" diyeceğim ama, bırakalım kendi hallerine, nasıl olsa bitiyorlar... Partileri yüzde on barajının altında. Gazeteleri ise, kendi ifadeleriyle "yaşam savaşı" veriyor.

Daha önce çalışanların tazminatlarını iç etmişlerdi, şimdi de "yeşil sermaye"den mülhem "halka arz" yöntemine sarıldılar; "karşılıksız" hisseleri 100 dolardan memurin takımına okutuyorlar.

Aman iyi oluyor, sarsmayalım...

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...