Ali Müfit ve Tayyip

Dün ve evvelki gün İstanbul''da idim.

Siyaseti merkezin dışında İstanbul''dan, ya da herhangi bir Anadolu kentinden izlemek daha bir başka. Merkez yani Ankara daima biraz entrika, biraz taktik ve strateji kokarken; diğer kentler, kasabalar ve köylerde ister istemez insan ve toplumla daha bir yüzyüze kalıyorsunuz.

Ankara öyle mi? Politikayı hep bir oyun ve kurgu olarak gören sınıflar, bulundukları mekânı değiştirince yani şöyle bir taşraya açılınca, insanı ve toplumu soyut bir varlık olarak değil de doğrudan canlı, somut bir gerçeklik olarak karşılarında görünce âdeta şaşıp kalıyorlar.

Perşembe günü İstanbul''da önemli bir açılış töreni vardı. Tayyip Bey zamanında başlayan 550 milyon dolarlık İstanbul Metrosu inşaatı, işte tam da, Tayyip Bey''in hapse gireceği günün bir gün öncesinde devreye sokuluyordu. İstanbul''un yeni belediye başkanı olması uzak-yakın, muhalif-muvâfık bütün kesimler tarafından teyid edilen Ali Müfit Gürtuna''nın, uzun yıllardır vekâletini sürdürdüğü Tayyip Bey''e, büyük bir cemilekârlıkla bu töreni hazırladığı anlaşılıyor. Hapse değil askere uğurlar gibi, gönülden bir cemilekârlık tören boyunca kendini hissettirdi durdu o gün.

Bu töreni özellikle merkez yerine kenardan, halkın arasından izlemeyi tercih ettim. Kalabalıkları kuşatmış sevinç, hüzün ve geleceğe matuf bir güven hissini bir arada okudum durdum desem yeridir. Ortalıkta, Tayyip Bey''in hapse gireceği düşüncesiyle büyük bir hüzün vardı: Bunca yüksek hizmetler üreten bir başkanın âkıbeti bu mu olmalıydı? Aynı zamanda da sevinç: Başarı, gayret, somut hizmetler vs.

Bütün bunlara karşılık, hizmetin elden ele devam edip gideceğine dair yüksek bir güveni de; bu kalabalıkların yüzünden okumak hiç de zor olmuyordu. Daha şimdiden Ali Müfüt Bey''in deneyim ve tecrübesini, "projeci başkan" kimliğini kalabalıklar algılamaya başlamış bile. Özellikle şunu farkettim: Tayyip Bey''in boşluğu İstanbullu''lara farkettirilmemiş. Hizmet kervanında bir aksama doğmamış.

Yukarılarda, çok yukarılarda bazı burukluklar yok mu? Elbette var. Siyasette, nasıl olsa olacak burukluklar bunlar. Sebebi ve sorumlusu ise genel merkez!.. Merkezdeki donukluk ve yavaşlık, aday belirlemelerini en son dakikaya bıraktırdı. Yanlışlığın, buruklukların sebebi burada yatıyor. Ne yapalım ki, "tehir" ve her işi son dakikaya bırakmak, bu hareketin tabiatından kaynaklanıyor.

Ama, doğrusunu söylemek gerekirse, Ali Müfüt Gürtuna''nın bir inceliği bana dokundu. İstanbul''a çok büyük yatırımlar yapan, nice hizmetler üreten Albayrak Şirketler Grubu''nun üstlendiği İstanbul Metrosu inşaatının açılış töreninin bu tarihe denk düşürülmesi!.. Bu açılışın Tayyip Bey''e yaptırılması!.. Tokluk ve diğergâmlık, yüksek bir istiğna tezâhür ediyor buradan. Ongün sonraya değil de bugüne!.. İşte mürüvvet dediğimiz yüksek vasıflar böylesi zamanlarda farkediliyor.

Politikada, bürokraside ve hemen her türlü insan ilişkilerine aradığımız vasıflar bunlar. Hizmetin bugüne yetişmesi için cansiperâne bir gayretle çalışan Albayrak Şirketler Grubunu, Cengiz İnşaatı ve emeği geçen nice isimsiz alınteri sahiplerini candan kutlarken; Ali Müfit Bey''i de bu ince ve hasbî davranışı dolayısıyla gönülden tebrik ediyoruz.

Tayyip Bey''i ise hapishaneye değil, adeta milletçe askere uğurluyoruz. Dört aylık sürenin sonunda yepyeni bir Tayyip''le karşılaşacağımızdan da eminiz. İnsan ve toplum sevgisine, fakir-fukara dostluğuna ilâve olarak daha yeni ve mümeyyiz vasıflar!.. Bunlar nelerdir? Fırsat bulursak yazmak istiyorum. Ayrıca Ali Müfit Bey''le yaptığımız uzun bir görüşmeyi de.