Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Cumhurbaşkanı''nın, Meclis''in açılışı dolayısıyla yaptığı konuşmayı henüz tam metin olarak tedkik etme imkânı bulamadım. İşin doğrusuna bakılırsa ne naklen yayın esnasında, ne de akşam haberlerinde de izleme imkânım da olmadı. Fakat konunun gecikmesine de gönlüm razı değil. Çok dıştan bile olsa bazı düşüncelerimi burada arzetmek istiyorum. Ancak hadiseye Sayın Demirel''in şahsî planları, yani kişisel stratejisi açısından bakmak taraftarı değiliz:

Siyaset ve fikir hayatında derin kırılma

Burada yapmamız gereken ilk tesbit, Başkanlık sistemi üzerindeki fikrî ve siyasî kargaşadır. Şöyle ki, rahmetli Özal zamanında, aşırı bir iştahla Başkanlık sistemini savunan kesimler, şimdiki halde bu düşüncelerinden rucû etmiş görünüyorlar. Yazılıp çizilenleri hatırlayın, mukayese edin ki, bu hususta kimler fikir değiştirmiş ona göre karar verin. Şöyle ki 8-10 yıl öncesine göre, tavır ve tercih değişiklikleri sırf bu alana münhasır da değil. Eskiden Avrupa Topluluğu''na şiddetle uhalif olanlar, şimdi 180 derecelik konum değişikliği içindeler. Demokrasi, çok partili siyasi sistem ve insan hakları konusunda da ciddi değişimler yaşandı Türkiye''de. Etrafınıza bakarak ve kendi kendinizi sorgulayarak, bu büyük dönüşümü farketmeniz mümkün görünmektedir.

O günkü şartlarda Başkanlık ve Yarı Başkanlık sistemine karşı olanların başında da Demirel gelmekteydi. Sırf Demirel mi? Ne gezer? Özal''a muhalif olanların hemen bütünü karşı idi sistemdeki böyle bir dönüşüme.

Bu çarpıklık acaba nereden kaynaklanıyor? Neden fikir ve siyaset erbâbının tercihleri, böyle sık sık değişebiliyor Türkiye''de? Meselâ daha üç gün önce basın toplantısı düzenleyen Tansu Çiller ne hallere düştü, hatırlasanıza!.. 28 Şubat sürecinde aslanlar gibi mücadele eden Çiller, Sami Selçuk''un konuşmasına elsiz-ayaksız atlayan Çiller, şimdi neler söylüyor dersiniz?

O zaman işte Türkiye''de siyasetçiye, fikir adamına, siyasal analiz yapanlara güven kayıpları doğuyor. Söylediğin sözün, ortaya koyduğun öngörülerin hangisi doğru? Siyasal ahlâk ve tutarlılık adına ençok şikâyet ettiğimiz şey, "Dün dündür, bugün bugündür" yaklaşımı değil miydi? Bu hataya düşenlerimiz o kadar çok ki tahmin edemezsiniz. Yani sadece Demirel değil.

Günübirlik ve pragmatik tutumlar

Çok sık şahidi olduğumuz bu kırılmaların altında, ileri sürdüğümüz fikir ve tercihlerin ülke realitelerinden ziyade, siyasal fayda mülâhazasından beslendiği ihtimalidir. Bir fikir, tez, siyasal çerçeve; genel insanın ihtiyaçlarından ve ülke gerçeklerinden değil de; sevdiğimiz bir partinin ve liderin duruşuna göre şekil değiştirebiliyor demek ki.

Bu tür hatalara, siyasetçilerin yanısıra aydınların da düştüğünü görmek doğrusu insana acı veriyor. Bu bakımdan İslâmî veya değil, nice çevrelerin konumunda küçük bir değişiklik başlamaya görsün. Siz o zaman bakın sapır supur dökülmelere ki, aklınız şaşacaktır.

Eskiden başkanlık sistemini savunanların en büyük gerekçesi, bu sistemle ülkenin daha iyi yönetileceği idi. Şimdiki itiraz gerekçesi ise, bu sistem Türkiye''yi diktatörlüğe götürür. Mübarek bunun hangisi doğru? Eğer asıl gerekçe sistemin diktatöryal bir uygulamaya kayması ihtimali ise; bu Özal zamanında da, şimdi de geçerlidir. Faydalıysa gene bütün zamanlar için faydalı olması icap eder. Aksi halde Türkiye aydın ve siyasetçilerinin her teklifi günübirlik demektir. Öyle değil mi?

Bu bakımdan biz bu köşede, mümkün olduğu kadar, hertürlü önermeye ihtiyatla yaklaşmayı tercih ediyoruz. O bizim adamımız, şu onlardan demeden, üretilen bütün yaklaşımları, genel toplum ve ülke ihtiyaçları çerçevesinde değerlendirmeye tâbi tutuyoruz. Hatta daha da ileri giderek, şu günkü tezlerine, yarın ileride sahip çıkarlar mı, çıkmazlar mı diye eleştiriler geliştiriyoruz. Katılmadığımız hususları, eşimiz dostumuza ve camiâmıza ilişkinde olsa açıkça ifade etmeye çalışıyoruz. Ve hele özellikle ihtiyatsız, günübirlik çıkışlara prim vermiyoruz. Yanlışları, bize ait olduğu durumlarda da vurguluyoruz. FP''nin seçim öncesindeki tutumunda olduğu gibi. DYP seçim stratejisinde olduğu gibi.

Bizim tutumumuz nedir?

Şimdi tekrar başkanlık sistemine dönecek olursak; açıkça ifade edelim ki, biz bu tür bir önermeye daha on yıl öncesinde de karşı idik. Avrupa Topluluğu''na girmeye ve demokratik sistemin faydalarına on yıl değil, yirmi yıl öncesinden de taraftardık. Hatta daha ileri gidelim, İran devriminin en ateşli yıllarında da böyle düşünüyorduk. Neden? Daha o yıllardan, hem genel toplum ve ülke menfaatleri, hem de İslâmî gelişmenin önünün açılması açısından bunları böyle düşünüyorduk. Şu yaşadığımız tecrübe ışığında, yanlış yapmadığım ve yanlış düşünmediğim kanaatine ererek de memnun oluyorum.

Şimdi tekrar sadede gelerek, şu soruyu yeniden sormak durumunda kalıyorum kendi kendime:

- Acaba bu konuyu yeni baştan düşünsek nasıl olur?


Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...