Cemreyi beklerken
Ahmet RıdvanYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 05/03/2000, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Ne gazete manşetleri, ne televizyon gürültüsü, ne de siyaset dedikoduları!.. İçim dışım bomboş!.. Fakat bir şikâyetim de yok.
Dünkü yazıyı daha henüz bitirmiştim ki, ani bir gök gürlemesi ile bardaktan boşanırcasına yağmur yağmaya başladı. Yazı gitmiş, ben bu ıssız tabiat ortasında daha bir yalnız kalmıştım. Göklerde çatırtılar, sicim gibi yağan yağmur ve alabildiğine puslu bir hava!.. Belki saatlerce devam eden, insanda hiç bitmeyecekmiş gibi tesirler bırakan bir yağış bu.
Sonra lâpa lâpa bir kar yağışına çevirdi hava. Öyle bir yağış ki, bizim oraların tabiriyle adeta "kepenek" gibi iniyor gökler. Düşen kar, suya doymuş toprak üzerinde erise de, yağış o kadar fazla ve işte yavaştan yavaştan bütün tabiat beyaz bir kefeni andırırcasına kisbet değiştiriyor. Yağmur-yaş altında herşeye rağmen ayakta kalmak mecâlini bulan çıplak kuru otlar, kuru ağaç dalları, hafif tümsekler ve yol kenarları şimdiden bembeyaz. Biteviye bir yağış!..
Yağan kar, o şiddetine rağmen beni üşütmüyor. Belki hafif bir titreme ve iç ürpertileri ile, üstü biraz örtülü bir yerden, yağışa kendimi bırakmış etrafı seyrediyorum.
Hani cemreler?
-Hani nerdesiniz ey ey cemreler? Nereye, ne zaman düştünüz veya düşeceksiniz? Bu yağan yağmur, göklerden kepenek gibi sağılan karlarla mı ineceksiniz? Yoksa bu gök gürültüleri sizden bir nişâne midir acaba?
Kar yağıyor ve göz gözü görmez kar içinde gök gürlüyor. Benim bildiğim, kış ortasında gök gürlemezdi. Bu değişik birşey diyorum kendi kendime. Bir yandan lâpa lâpa kar yağışı ve kara kış; öbür yanda da gök gürlemeleri ile bize bir işaret anlamına gelen mevsim geçişleri.
Dün beklediğim güneş meğer ertesi güne kalacakmış. Alabildiğine sıcak bir gün!.. Öğleye kadar neredeyse bütün tabiat, gene eski rengine büründü. O pusarık hava kademe kademe kayboldu. Kendisine gün vuran yamaçlar öyle ısındı, öyle ısındı ki yerlerden buhar tütüyor. Hafiften esen rüzgârın rehâvetinde bu ovalar, yerden tüten buharla birlikte, işte gözümüzün önünde uçuşuyor; kuru otlar, her türlü bitki kökleri ve ince dal çubukları ha bire geriniyor. Yoğun nem ve toprağa inen koyu bir harâretle bütün tabiat deviniyor.
Yani tabiat eski bereketli mevsimlere hazırlanıyor. Uzaklarda, çok uzaklarda, eriyen karın hasıl ettiği küçük derelerin şırıltısını şimdi daha iyi duyuyorum. Boz bulanık ırmaklar oluşuyor, derin vadilerden geçiyor ve toprak suya doyuyor. Batıda Bozdağlar, Toroslar, Binboğalar, Urfa ve Diyarbakır ovalarını kuzeyden kuşatan Güneydoğu Toroslar, Munzur Dağları durmaksızın suyunu boşaltıyor. Tabiattan uzak yaşayan büyük kentlerin insanı, ne yazık ki bu büyük devinime şahitlik edemiyor.
Çıksam yücelerine!..
Fazla değil, çok çok az kaldı; ya Aydın ovalarında, ya da Urfa''nın, Mardin''in kışlaklarında bir mevsim geçiren göçebe bir grup, yüklerini sarıp, akan sulara inat bu yüksek dağ yamaçlarına vurmak üzere kendisini. Belki Dadaloğlu, esip gürlediği yüksek doruklardan Çukurova''ya tekrar bakmak isteyecek. Belki Karacaoğlan''la karşılaşacak o ince patikalarda. Ama ne Karacaoğlan''ın, ne Dadaloğlu''nun önünde arkasında sürüleri!.. Bir inip bir çıkan ve ne mesâfe aldığını hemen hiç hissettirmeyen bu ıssız dağ yollarında; asırlar öncesinde konaklanmış bir pınar başını, ceylânların gözönünde ansızın bir serâba dönüşen tırmanışlarını, böyle yükseklerden Çukurova''nın bayramlık giymesini, Antep ovalarından Şam diyarına uzanıp giden sıla hasretini, belki "yukarı kamu illeri" hasretli bir hatırlayışla arayıp bulmaya çalışacaklar. Adım attıkç ya bir gelincik süsleyecek yamaçları, ya geri dönüp baktıkça sarı nevruz dolacak bu diyarlara..
Ben o anda, bu boş tabiat içinde Dadaloğlu''nun, Karacaoğlan''ın, yüzyıllar sonrasında başladığı dağ yürüyüşlerinde olduğu gibi yapayalnız hissediyorum kendimi. Ne gazete manşetleri, ne televizyon gürültüsü, ne de siyaset dedikoduları!.. İçim dışım bomboş!.. Fakat bir şikâyetim de yok.
Herşey âşina burada
Önümdeki şu ince patika nereye gider biliyorum. Bu ağaç birkaç ay sonra, hangi iri meyvelere gebe, biliyorum. Şu ot kökünden karakavuk, öbüründen labada, berikinden ebegömeçleri fışkıracak, biliyorum. Önümde ıssızlığın teşkil ettiği bu dekor bana hiç yabancı değil. Herşey gelmişiyle geçmişiyle âşina bana buralarda.
Ama aklım fikrim; elindeki küçük maşa ile önündeki mangalı karıştırırken ninemin söylediği o sözlerde. "Bugün cemre düşecek, leyleklerin gelme zamanı!.."
İçinde, baharın gelişine bir müjde taşıyan bu sözler, şimdi daha iyi anlıyorum ki; bitmez tükenmez lodos uğultuları arasında, yaşlı ninemin kendi kendine ifade ettiği sabur telkininden başka birşey değilmiş.
Rüzgâr evin içinde esiyor sanki. Ninem kendi içine biraz daha büzülmüş, hâlâ daha bu sözleri söylüyor.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.