Dönüş notları
Ahmet RıdvanYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 06/09/1999, Pazartesi • Yeni Şafak Haber Merkezi
Son bir haftadır ara verdiğimiz yazılarımıza bugün yeniden başlıyoruz. Dolayısıyla uzun bir tatilin rehâveti değil; dolaşılmış onlarca yerin, hesaplı-hesapsız yüzlerce sohbetin, bir nice can alıcı soruların, anlamak ve kavramak yolunda ihtilâçlı çırpınışların verdiği bir ağırlık var üzerimizde. Netice itibariyle, Ankara ve Türkiye''nin üzerinde seyrettiği mânidar düzlemi algılamak bakımından, herhangi bir zihnî yorgunluk değil!
Bilâkis Anadolu''nun bunca yazılıp çizilenlere rağmen, hâlâ capcanlı dikkat ve dinamizmi de ortada olduğu halde, her geçen gün artarak devam eden susuzluğu önemli olan. Hem gerçeği öğrenmek, hem de tarihsel bir birikimle izah edilebilecek Anadolu insanının ferasetli tutumuna tekabül edecek tavırlar geliştirmek ihtiyacı, bu tatil süresince dikkatimi en çok celbeden mesele oldu desem yeridir. Yani ortada iki ciddi gerekçe var: Anadolu insanı tavır üretmenin yanısıra, asıl gerçeği öğrenmek istiyor. Görünenin arkasında görünmeyeni, yazılanın yanında yazılmayanı görmek, tanımak, bilmek istiyor. Yani aradığı temel şey, sağlıklı bilgilenmek, dört başı mamur bilgiye erişmek!.. Burası yorumsuz bilgi ve tasvir alanı bir bakıma.
İşte burada ortaya çıkmaya başlıyor Anadolulu öğretmenlerin, avukatların, gençlerin, şuurlu esnaf gruplarının, yani Anadolulu gazete okuyucusu sınıfların talep ve ferasetleri: Siyasî, ekonomik veya hukukî gelişmelerin dört başı mamur bir şekilde yansıtılması, ifadesi ve toparlanması!.. Bu elde bir, fakat asıl bundan sonrası önemli. Yorumun ve muhalefetin, haberi ve gerçeği bastırmaması!.. Biraz daha sağduyu ve teenni!.. Hele Anadolu''da yaşı biraz ilerlemiş, Türkiye siyasî hayatını yaşadığı tecrübelerin ışığında içselleştirmiş sınıflar. Onlar temkin ve teyakkuz meselesine haddinden ziyade önem veriyorlar.
Bir sohbet esnasında, orta yaşın biraz üzerinde gözüken ve bulunduğu bölgede çeşitli gönüllü kuruluşların motoru konumundaki bir avukat ne dese beğenirsiniz:
Yaptığınız eleştirilerde yerden göğe kadar haklısınız. Fakat unutmayın ki, sizler buralarda birer şahıs olarak algılanmıyorsunuz. Kendisini tanıdığınız tanımadığınız, gördüğünüz veya görmediğiniz milyonların temsilcisi hüviyetinde okunuyorsunuz. Bu ne ağır bir sorumluluktur. Bunun takdirinden aciz olmadığınız kanaatindeyim. Bu bakımdan kaleminizden tezahür eden her eleştiri, yarın ileriki günler için, hepimiz adına birer "taahhüt" değerine bürünüyor ve öyle algılanıyor. Sizler bir siyasî parti veya sözcüsü gibi kabul görüyorsunuz ister istemez. Onun için yaptığınız eleştirilerin yekûnu karşısında bende bir ürküntü hasıl oluyor. Çünkü bunlar hepimiz adına ciddi bir taahhüt değeri taşıyor. Peki yarın bu yükün altından kim kalkacak? 1996 sonrasında, altına girdiğimiz yükün tazyiki bizi ne hale getirdi düşünmek gerekmez mi? Öyleyse imkân ve imkânsızlıklar karşısında daha gerçekçi olmak, kaldırabileceğimize talip olmak ve "Biz olsak nasıl yapardık, ne kadarını yapabilirdik ve gücümüz ne kadarına yeterdi" sorularıyla beraber düşünmek gerekmez mi? O gün bu konuşma ile içinde bulunduğumuz atmosfer birden değişivermişti. Önceki heyecanlar, refleksif kınama ve taşkınlıklardan eser kalmamıştı.
Fakat bu yüksek bir sağduyudan beslenen tavra karşılık, Anadolu''nun havası tabiî ki bütünüyle böyle değil. Toplumun içi yanıyor. Acı içinde kavruluyor insanlar. Yüksek, gür sesler bekliyor. Aynı insanların heyecan içinde bir yanı böyle iken; diğer bir yanı da daha gerçekçi, sağduyulu, ferasetli tavır arayışlarında. Sonu "hikmet"e varan mesajlara susamış gözüküyorlar.
Yani özet olarak toplumu ben, bu uzun tatil süresinde hem duydukları acının paylaşılması ihtiyacı içinde, hem de ciddi bir sağduyu ve temkin arayışında gördüm desem yeridir.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.