Ecevit Pakistan"a
Ahmet RıdvanYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 09/03/2000, Perşembe • Yeni Şafak Haber Merkezi
Kendini bilen ve kendini yönetme iktidarını hâiz hiçbir ülke, dış politikasını ideolojik dostluk ve düşmanlıklara bina etmez.
Cumhurbaşkanlığı seçimi konusunda herkesin ayakları suya değdi. Bundan böyle daha gerçekçi yaklaşımlar bekleyebiliriz. Ortaya çıkan sonuç veya sonuçsuzluk o kadar önemli ki, Abdullah Bey''in birkaç zamandır beklenen adaylığı bile mevcut durumla yakından ilgili. Kendisine başarılar diliyoruz. Açıklamasını dinleyemediğim için detaya girmiyorum.
Türkiye şu safhada Cumhurbaşkanlığı seçimlerine şartlansa da, ülkeyi yakından ilgilendiren önemli bazı meselelerle karşı karşıyayız. Meselâ Ecevit Hindistan''a gidecekmiş de, o arada Pakistan''a uğramayacakmış. Sebep? Pakistan''da demokrasi olmadığı ve askerî rejim bulunduğu için!..
Lâfa bakın siz. Kendi ülkesinin dili Arapça''yı bile rahat konuşamayan, onun için İngilizce''ye başvurmak durumunda kalan uyduruk kurallara temenna çakanlar, sıra Pakistan''a gelince acayip derecede "ilkeci" kesilmesin mi? Dışişlerindeki bir lobinin keyfi bunu gerektirdiği için tabiî ki. Güya böyle stratejileri onaylarsa, Cumhurbaşkanımız''a dış destek yağacak; hükümetimiz de âbâd olacak. İşte 28 Şubat''çı kafanın dış politika mantığı bu kadar. Dış politikayı ideolojiye göre şekillendirmek!.. Onlar neyse de, bazı İslâmcılarımız da var ki hep aynı akıntıda yol almıyorlar mı?
Lütfen şunu kaydedelim kenara: Kendini bilen ve kendini yönetme iktidarını hâiz hiçbir ülke, dış politikasını ideolojik dostluk ve düşmanlıklara bina etmez. Ne Amerika, ne Rusya, ne de İran veya İsrail!.. Dış politikanın temelini uzun vadeli millî menfaatler tayin eder. İkinci bir özelliği de dostları çoğaltmak, düşmanları azaltmaktır. Mümkün olan genişlikte güvenlik alanı oluşturmaktır. Harici tahriklere kurban giderek, bölgesel gerilimlere meydan vermemektir. Aksi halde İran''a ve Saddam''a kız, Suriye''yi solla, Pakistan''a gitme, Rusya ezelî düşman, Özbek lider Kerimov da bir garip zaten!.. Peki geriye ne kalacak? ABD ve İsrail değil mi?
Aklı selimden uzak bu tür yaklaşımlardan ne köy olur, ne kasaba. Bunu ne adına yaparsan yap, farketmez. İster solculuk, ister sağcılık, ister İslâmcılık!.. İstersen AB mantığına göre hareket et. Donkişotluk ayrı, bu topraklarda duruş sahibi bir ülke ve toplum adına politika üretmek daha bir ayrı. Bu bakımdan Pakistan''ın iç siyasetini onaylarsın veya onaylamazsın; bunu bahane ederek Amerikan ve İsrail keyfi çatmak Türkiye''ye yakışmaz.
Meselâ yakında başlarsa şaşmam: İsrail Güney Lübnan''dan çekilirse; İsrail ve Suriye anlaşması gerçekleşirse; Türkiye alabildiğine zora girer yollu nasihatler. Bütün bunlardan üretilmek istenen sonuç şudur: Türkiye İsrail''e muhtaç ki sormayın. İsrail nazlanacak; Türkiye İsrail''e karşı serenatlarına devam edecek. Öyleyse, aman Ortadoğu''da barış olmasın! Barış Türkiye''nin aleyhine!..
Bunları, özgün fikirleriymiş gibi; on-yirmi köşeden seslendirmeye kalkışanların; Ankara''yı mekân tutmuş üç beş yabancı gazetecinin ve The Washington İnstitute tarzında üç beş Musevî kuruluşunun görüş ve argümanlarına teslim olduklarını unutmamak gerekiyor.
Güya İsrail-Suriye barışı gerçekleşirse, Suriye ordusu Türkiye sınırında konuşlandırılırmış da, onun için Türkiye''nin İsrail''e mecburiyetleri artarmış. Eh işte o anda, İsrail''deki nazlanmaya bakın siz!.. Bütün demek istedikleri bu. Bir de tabiî, İsrail''le Suriye can-ciğer kuzu sarması olacak ki, Türkiye''yi çatlatacak esas bomba da burası. İşte böyle bir gelecek adına, bu tür lobiler, güya Türkiye menfaatine şimdiden yas tutuveriyorlar.
Siz asıl, bu tür kıyamet tellâllıklarıyla hasıl edilmek istenene bakın. Timsahın gözyaşlarındaki samimiyeti(!), dış politika stratejisine dönüştüren anlı-şanlı aktörlerin yaklaşımına yani!..
Ortadoğu barışı Türkiye''nin aleyhine, bir!.. Suriye ile düşmanlığı sürdür, iki!.. Öyleyse İsrail''e sıkı sıkı sarıl, bir dediğini iki yapma ve sinsi düşman Suriye ile de asla masaya oturma!..
The Washington İnstitute''ün Türkiye uzmanı Makovsky ve yârânının yorumları mı, motivasyonları mı her neyse böyle.
İşte 28 Şubat sürecinin hızlı tezgâhçılarından bu Enstitü, yemeyip içmeyip, "Türkiye-İsrail-Suriye" ilişkilerinin mevcut durumu ve geleceği üzerine bir oturum düzenlemiş. Bu oturumun ne zaman düzenlendiği asıl önemli olan. Aylardır hazırlık yapan Türkiye heyetinin Suriye ile masaya oturduğu bir sırada!.. APO krizi bitti, şimdi ilişkileri geliştirme zamanı. Hadise bu iken ta Washington''dan ses geliyor. Tek sebebi, pişmek üzere olan aşa su katmak. Sanmayın ki hadise tek taraflıdır. Enstitünün muhtemelen gene bir Musevî olan Suriye uzmanı da, aynı tekerlemeleri Suriye adına geveleyip duruyordur.
Uluslararası tezgâhlar böyle çalışıyor.
İsterseniz sadede gelelim: Ortadoğu barışını istemeyen tek ülke İsrail''dir. Ama eli mahkûm!.. İsrail işgal ettiği topraklardan çekilmek mecburiyetinde. Bütün şartlar ona zorluyor. Burada telâşa kapılan ülke ise asla Türkiye değil!.. Doğrudan İsrail''in kendisi. Bunu okuyamayanlar, tarihî bir yanılgı ile yüz yüzeler, işte o kadar.
Asıl burası önemli, ona dikkat edin siz: İsrail-Türkiye dostluğuna, Türkiye''den ziyade İsrail muhtaç!.. Bunu İsrail farketse de, alabildiğine üzerini örtüyor. Meselenin sırrı da burada yatıyor zaten.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.