Cumhurbaşkanlığı seçimi sürecinde siyasi partiler, işte görüyoruz, ilkelerden ziyade olumsuzluklardan hareket ediyor. Bu yöntemin, Süleyman Bey geleneğinden arta kalmış bir tutum olduğunun ise kimseler farkında değil.
Bu konuda Cumartesi günü yazdığımız yazıda, cumhurbaşkanlığının Türkiye için öneminden söz etmiştik. Türkiye''nin iç sorunlarının yoğunluğu karşısında, ister istemez cumhurbaşkanları öne çıkmak durumunda kalıyordu. Uluslararası bloklaşmaların sona ermesi de, cumhurbaşkanlığı makamını hareketli, dinamik bir dış politika takipçisi konumuna yükseltiyordu. Hem Özal hem Demirel; bölgesel ve uluslararası dış politika sorunlarına tekabül zaruretini bunun için duyuyorlardı. Dolayısıyla bu noktada ciddi bir Türkiye birikimine hâiz, uluslararası denge ve politikaları yakından takip edebilen bir cumhurbaşkanı ihtiyacı kendiliğinden ortaya çıkmıyor mu?
Nâdânlığı üstünden akıp duran bazı çevrelerin, bu özelliklerle, birtakım adaylara işaret ettiğimiz zehabına kapılmaları doğaldır. Hayır, amacımız, doğrudan veya dolaylı imalarla vakit geçirmek değil. Bilâkis tarihin bu dönemecinde, geleceğin Büyük Türkiye''sinin sorumluluğunu taşıyabilecek özellikleri ve adayları arayıp bulma gayretidir. Tarafların ilkel güdüler yerine; Türkiye sorumluluğuna yaraşır bir tutum takınmalarını temindir.
Birikimli, ufuklu, tecrübeli cumhurbaşkanına olan ihtiyaç, iki açıdan daha önem arzediyor.
Birincisi şu: Türkiye 1991 genel seçimlerinden beri, sürekli merkez sağın erozyonuna şâhit oluyor. Eski CHP''deki dağılma, şimdilerde DSP''de biraraya gelmiş gözükse de; DYP ve ANAP''taki parçalanmanın sürüp gideceği aşikârdır. FP ve MHP de, işte ortada!.. Özellikle FP''deki sancının nerede duracağı bilinmiyor. Yani özet olarak Türkiye siyasetinin, tek başına, istikrarlı hükümetler çıkaramayacağı belli değil mi?
Bir de geçtiğimiz son on yıl içinde; on civarında hükümet değişikliğine sahne olan Türkiye''nin halini düşünün. Bu manzara tam bir yönetim ve siyaset anarşisine yol açmıyor mu? Ortalama bakan ömrü bir sene; genel müdür-müsteşar ömrü bir buçuk, iki sene!.. Bu tür sık sık değişen hükümet ve bürokrat uygulamaları ile Türkiye, tam bir deneme tahtasına dönmüyor mu?
İşte tecrübe birikimi ve Türkiye''ye âit yönetim geleneğinin devamlılığı ihtiyacı bakımından, cumhurbaşkanlığı makamı bir kere daha önem kazanıyor. Sık sık değişen hükümetler karşısında; tecrübesiyle, bölgesel ve uluslararası politikaları takip gücüyle, kuvvetler ayrımını daha yukarıda tevhid eden irade ve vukufuyla, cumhurbaşkanlarının ileriki yıllarda daha bir önem kazanacağını ister istemez kabul etmek durumundayız.
Hal böyle iken gerek hükümet partilerinin, gerek muhalefet organlarının ve gerekse son derece basit kin ve önyargılardan hareket eden basın camiasının yaklaşımları, insana hiç de haz vermiyor. Orta yerde, âdeta liyakata düşmanlık hisleri kol geziyor. O zaman da ister istemez vasıfsızlık prim yapıyor. Üzerinde anlaşılabilecek kişiler olarak da vasıfsız isimler bir bir öne çıkıyor.
Bu tarz basit, günü birlik ve muvâzaacı yaklaşımlar, Türkiye siyasetini iyice çürütür. Türkiye, toplumsal ve ekonomik potansiyeline zıt olarak, ilkel kabile yönetimlerinin açmazlarına düşmekten asla kurtulamaz.
Yanılmış olabiliriz belki. Bugün kendisini zayıf, etkisiz, birikimsiz cumhurbaşkanları sevdasına kaptıran siyasî partiler, farkına varmayarak, ordunun nüfûzunu ve boşluk doldurma temayülünü de tahrik edip duruyorlar.
Bu arada dikkat edilirse, sık sık değişen parçalı koalisyonlar karşısında, iki kurumun sürekliliği dikkati çekiyor. Bunlar Köşk ve ordu kurumudur.
Türkiye gibi ülkelerde zayıf ve birikimsiz, iradesiz, vakarlı bir duruşu da bulunmayan cumhurbaşkanları, daha işin başında, ordunun parantezine armağan edilmiş kabul edilmelidir. Böyle bir tercih, Türkiye sivil siyasetinin en büyük kumarı olur. Ve nitekim kin ve düşmanlığı kendisine kılavuz edinenler, şimdi böyle bir kumarla meşgûller. Ayrıca bu tür tavırlar, orduyu da çok zor durumlara düşürüyor. 28 Şubat''ta gördüğümüz budur.
Türk siyasetçilerinin bu noktada yapacakları tercih; duruş ve tercihleriyle, sivil idarenin yanında yer tutabilecek isimlerden hareket etmektir. Özellikle Millî Güvenlik Kurulu Toplantıları, bu bakımdan son derece önemli gözükmektedir. Başbakanların siyasî kulis ve seçmen kabullerinden, cumhurbaşkanlarının Çankaya''yı âdeta bir kahvehaneyi andıran sohbetlerden kalkıp geldikleri Millî Güvenlik Kurulu toplantılarındaki asker ağırlığı nasıl kırılır, düşünebiliyor musunuz? Birikim ve ciddiyet bize göre hukuku her zaman aşıyor.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.