Siyasal tereddi
Ahmet RıdvanYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 06/10/1999, Çarşamba • Yeni Şafak Haber Merkezi
Süleyman Demirel 1991''den bu tarafa, Türkiye''de 10 ayrı hükümetin işbaşına geldiğini söylüyor. On sene kabul etseniz, her yıla bir hükümet düşüyor demektir. Bunun mânâsı bakan ömürlerinin bir yılı geçmediği, müsteşar ve genel müdürlerin ise üç-beş ayda bir değişip durduğu gerçeğidir. Hele bir de idari yargıya baş vurarak karar çıkartanları düşünecek olursanız, ülkeye hizmet mahalli olması gereken bu makamların itişip-kakışmaktan başka bir işe yaramadığını daha iyi farkedersiniz.
Böylesi bir istikrarsızlık ortamında ne hükümet hükümetlik yapabilir, ne de bürokratlar ülke ve toplum hizmeti nâmına hayallerindeki projeleri realize edebilirler. Yani daha iş başına gelirken, gidişin hüsrânını yaşamak buna denir. Anlayacağınız devran böyle!.. Ne halka hizmete, ne de ülkenin ve toplumun âlî menfaatlerine el atmak için zaman var. Öyleyse ömür üç gün, mevki-mansup da beş gün olduğuna göre, başkaları ne yapıyorsa sizin de onu yapmanız gerekmez mi? Öyleyse, iktidar ömrü üzerinde akşamın gurubu nasıl olsa çökeceğine göre, ya Hayyamvâri bir felsefenin icabına uymak, ya da iktidardan uzakta kalış zamanlarının azığını derlemek gerekmez mi?
Bu manzara içinde ve günü birlik yaşayışlarlar çerçevesinde insanın, ideallerin, politikanın, devlet ve hükümet gibi kavramların nasıl bir çürümeye maruz kaldığını varın siz düşünün. Çok acıdır ki baştan sona bir tereddi almış başını gidiyor. Bu ortamda İslâm da bir ahlâki çıkış olarak vazedilemiyor. İslâm adına vazedilen her bir söz, ve takınılan her bir tutum eski iktidar zamanlarının hasretini çağrıştırıyor. Bunca eleştiri ve yakarışlar ele geçmiş bir fırsatın nasıl olup da kaçırıldığının serzenişleriyle dopdolu. Biz olsaydık böyle yapmazdık cinsinden başı sonu gelmez yakınmalar.
Bu ortamda toplumun, önüne düşmüş siyasal hüviyetleri, ağızdan çıkan sözlere göre değerlendirmediği de bilinen bir husus. Mahallenin yalancısı, gece yarısı basıyor vâveylâyı: "Yangın var!.." Hayret, duyan duymayan bir hareket üretmiyor, halk bu sese icabet etmiyor. Geçtiğimiz seçimler bu bakımdan, topluma ârız olmuş bir lâkaydiyi değil; umûmî bir güvensizliği ortaya koymuştu. Hani vatandaş da haksız değilmiş. Sen iki yıl boyunca 28 Şubatçılara karşı savaş aç, sonra onlarla aşna-fışna havalara bürün. Sen kalk toplumu mücadeleye davet et iki yıl boyunca, aynı anda da perde gerisinde muhaliflerle müşterek metinlere imza at, eylem birlikleri geliştir.
Bu da yetmez. İki yıl boyunca Demirel DYP''nin içini oysun, hakkınız olan Başbakanlığı size vermesin. Siz de canhıraş bir mücadeleye toplumu davet ettiğiniz yetmiyormuş gibi; şimdi kalk elini soğuk sudan kaynar sulara sokmaya davet edin. Yani dün dündü, bugün bugün deyin.
İşte böylesi günü birlik tutumlar dolayısıyla, toplumun siyasetçiye güveni gün gün tükeniyor. Sessiz yığınlar, önündeki siyasal hüviyetleri, ağızlardan çıkan söz ve mesajlarla değerlendirmenin yeterli olamayacağı gibi kanaatlere eriyor. Dur bakalım diyor, hele bir yol yürüyüşünü görelim de ona göre davranalım diyor. Yani sözle davranış, ideoloji ile eylem arasındaki bağlar kopmuş, insan parçalanmış, ahlâki tutarlılık dediğimiz şey yerlerde sürünmüyor mu?
Bütün bu manzaralardan ağır bir münafıklık yayılıyor ortalığa ki, burnunu tıkamaktan başka yapacak şey yok. Böyle zamanlarda halkın yaptığı ise, fitneye odun taşımamak için tarihi inzivâsına sığınmak!.. Ya da yeni ve iddiasız tutumları öne çıkararak, az biraz daha oyalanmak!..
Yunus Emre''nin "Bunca varlık var iken/Gitmez gönül darlığı" dediği gibi; mevcut ortamdaki bin bir kokuşmaya, adaletsizliğe, demokrasi azlığına ve din karşıtı tutuma rağmen, toplumun siyasetçi hakkındaki kanaatinin değişmemesi hayli mânidar gelmiyor mu size? Nitekim işte siyasi partilerin mi, liderlerinin mi popülaritesi konusunda yenice bir araştırma yapılmış. Evlere şenlik bir sonuç maşallah!.. Hükümet öncüleri yerle bir, muhalefet partileri ondan da beter.
İşte Türkiye''de, Başkanlık Sistemi arayışlarına yol veren en büyük gerekçe, bu siyasal tereddidir. Nitekim iktidarı döneminde Başkanlık Sistemi''nden bir kere olsun dem vurmayan rahmetli Özal, Cumhurbaşkanı olduktan sonra, ve tabiî ki biraz da Köşk''te tecride maruz kaldıktan sonra: "Bu ülkede iş yapmak için başkanlık sistemine geçmekten başka çare yok" dememiş miydi? Gene aynı şartlarda Başbakan olan Demirel''in sesi hâlâ kulaklarımızda çınlamıyor mu? "Çankaya sâkini diktatörlüğe özeniyor."
Unutmayalım ki o gün söylenen sözler de, bugün dile getirilen teklifler de kişisel hesaplardan öteye geçmiyordu. Türk siyasetçisi böyle davrandıkça siyasal intiharların sonu gelmeyecek demektir.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.