7.4 beni uyardı
Ahmet TaşgetirenYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 09/10/1999, Cumartesi • Yeni Şafak Haber Merkezi
Depremin fizik bir boyutunun olduğu muhakkak. Yer yarılıyor, sarsılıyor, savruluyor vs... Bu fizik bir hercümerc. Ama acaba depremin metafiziği de var mı? Yani fizikötesi bir sebebi ve amacı mevcut mu?
Aslında bu soru, deprem olduğundan bu yana içten içe tartışılıyor. İnsanlar "Allah''tan gelene ne denir?" derken de buna işaret ediyorlar, dua için türbelere koşarken de... Kimi "bu bir uyarı idi" diyor, kimi "ceza..." Marmara Üniversitesi''nin kapısında bekleşen başörtülü öğrenciler de "7.4 yetmedi mi?" şeklinde pankart açarken, herhalde depremin bu fizikötesi mahiyetine işaret etmiş oluyorlar.
Acaba, başörtülü öğrencilerin pankartını "20 bin cana saygısızlık" diye provokasyon malzemesi olarak kullanan medyamız, depremin hiçbir metafizik boyutunun olmadığını mı düşünmektedir?
İlginçtir, Genelkurmay Başkanı da, Cumhurbaşkanı da depreme metafizik boyut yükleyen sözler söylediler. Org. Kıvrıkoğlu, "depremin ilahi bir olay olduğu"nu, Demirel de "depremin kudret-i ilahiyye eseri olduğu"nu söyledi. Bunlar, bir biçimde depreme fizikötesi anlam yüklemek demek.
Aslında, Allah''ın evren üzerindeki tasarrufuna inanan insan için, bir yaprağın düşmesi de, bir çocuğun gülümsemesi de, hayat da ölüm de, deprem de, fırtına ve sel de fizikötesi bir anlam taşıyor. Bu ilâhî tasarrufu kabul etmediğiniz zaman ise, evrenin varoluşundan başlayıp hayat ve ölüm dahil olan biten her şeye fizik bir anlam yüklememeniz gerekiyor. "Tanrısız" bir yorum. O çizgi de var tabiî, ama insanoğlunun genel akışı, Allah''ı merkez alan inanışlar, yorumlar etrafında seyrediyor.
İnsan zaman zaman "Allah cezanı versin" der tıkandığı durumlarda... Ya da ne bileyim "Allahım, ne kadar sabırlısın, başımıza taş yağdırmıyorsun" diye serzenişte bulunur. Etrafında insani planda bir çılgınlaşma vardır ve beşeri güç, onu önleme noktasında acze düşmüştür. İlahi kudreti yardıma çağırır.
Belki şu sıralar canını dişine takıp vatanını savunan Çeçenler, Rus vahşeti karşısında, "Rabbim yardımın nerde?" diye dualar ediyordur...
Kur''an''da, Mekke müşriklerinin zulmünden bıkan Müslümanların Peygamberimize gelip "Allah''ın yardımı ne zaman?" diye sızlandıkları anlatılır...
İnsan yüreği, sürekli Allah''la iletişim halindedir. Çağırır O''nu... O da icabet eder, yani cevap verir. Hatta yine Kur''an''da "Dua edin, karşılık vereyim" diyor Allah Teâlâ... Düşen uçakta ateist bulunmaz, denir. Herhalde, deprem savruluşunda da insanlar Allah''la kavga etmeyi akıllarına getirmezler, aksine O''na sığınırlar. Demek ki, filmin koptuğu, insanın ayağı yerden kesildiği zaman, yaratılış zaruretleri su yüzüne çıkıyor, insan psikolojisine egemen oluyor.
Şimdi bir çizgi var: Depremde bir metafizik boyut olsa bile, onun insana ilişkin bir mesajı yoktur, uyarı falan değildir, hele ceza hiç değildir. Depremden uyarı çıkarmak, 20 bin cana saygısızlık olur!
Burada bir acı istismarı söz konusu... Yani yakınlarını kaybetmiş olan insanları, depremi uyarı olarak niteleyen kesimlere karşı provoke etmek...
Sonuçta da "kimse uyarılmadı, depremin kimseye bir mesajı yoktur" kanatini telkin etmek... Bunun peşinden de belki, "Herkes bildiği politikayı uygulayabilir, bildiği gibi yaşayabilir, bildiği gibi hareket edebilir, başkaları üzerinde dilediği gibi zulüm icra edebilir, dilediği gibi sömürebilir başkalarını... Bunlara Allah karışmaz, Allah''ın te''dibi yoktur" kanaati gelecektir.
Tabiî bu da bir yaklaşım tarzıdır.
O zaman "nedir metafizik olan? İlahî olan nedir? Kudret-i ilahiyyenin tasarrufu nedir?" sorularını gözardı etmek gerekiyor. Sonra burada "Dünyada gücü güce yetene ilkesi mi egemen olmalıdır? İnsanlar her şeyin hesabını dünyada iken ve kendi elleriyle mi görmelidir? İnsanların canlarını, mallarını, ırzlarını, nesillerini, dinlerini korumak üzere oluşturduğu üstün irade de zulme yönelmişse neye sığınmalıdır insan?" gibi sorular, çok da sağlıklı cevap bulamıyor.
Depremden dileyen uyarı alır, dileyen almaz.
Ben kendi hesabıma depremden gereken ikazı aldığımı söylemeliyim. Açıkça "deprem beni uyardı!"
Allah''a yakınlığımı sorguladım depremden sonra... Kalbimi yokladım, orada kimlerin, hangi güçlerin iktidarının biriktiğini araştırdım.
Namazlarımı yokladım. Orada Rabbim''le ne kadar birlikte olabiliyorum, diye...
Hayatımı yokladım sonra... Herhangi bir insana haksızlık, zulüm yapıyor muyum, diye...
Dünyada uyuyup, Ahiret''te uyanmak ve Rabbin huzuruna çıkmak var. Güzel çıkmak var, çirkin çıkmak var... Uyurken ahirette uyanacakmışım gibi koydum yastığa başımı... Utanç verici bir kimlikle çıkmak istemedim Rabbimin huzuruna... Birisinin özgürlüklerini gasbederken çıkmak, ne kadar utanç verici olurdu.. Birisini Allah''ın yolundan alıkoyarken çıkmak... Kur''an okuyana mani olurken çıkmak... İşçinin alın terini gasbederken, eşimi döverken, yetimin malına el koyarken...
Birisini çekiştirirken, yazılarımda birisine haksızlık yaparken...
Memlekette binlerce insan işsizlikten, açlıktan kıvranırken, tefecilik yapmak doğrusu utandırırdı beni Rabbimin huzurunda...
Ne bileyim, deprem beni uyardı... Gördüklerimi sorguladım, görmediklerimi, görmekten kaçındıklarımı, yan yattıklarımı, çamura battıklarımı... Yaptıklarımı, yapmadıklarımı... Sevinçlerimi, göz yaşlarımı, yürek burkuntularımı, öfkelerimi, acılarımı sorguladım... Bencilliklerimi, diğergâmlıklarımı... Komşum aç yatarken sabahladığım günleri... Deprem bölgesinde çadırsız kalan bebelere çadır olamadığımda sorguladım kendimi... Devlet olsam, boğazımdan lokma geçmezdi onlar orada kuyrukta bir sıcak çorba için kıvranırken...
Deprem beni uyardı. Kur''an''ı koydum önüme, Rabbimin buyruklarını... Sorguladım kendimi... Kişiliğim oturuyor muydu bu Kitab''ın çerçevesine? Ellerim, kollarım, ayaklarım, gözlerim, kulaklarım, dimağım ve kalbim Kur''an''la bütünleşiyor muydu? Hangi uzvum dışarda, hangisi içerdeydi? Şeytan savurduğunda, nefsim savurduğunda ayakta kalabiliyor muydum? Ben kişilik olarak depreme dayanıklı mıydım? Sorguladım kendimi?
O, üniversite kapısında okullarına girmek için çırpınan kız çocuklarının taşıdığı pankartı en çok ben okudum, onunla ben sarsıldım: "7.4 yetmedi mi?"
Bir depremle ahirette uyanmadan, bana tanınmış fazladan bir ömrü değerlendirerek, kendimi arındırmalıyım. Ellerim zulümle kirlenmişse onu görmeliyim. Onu Rabbimin huzuruna götüremem. Çocuklar Allah sizden razı olsun, beni uyandırdınız. Kimileri "öldükten sonra uyanıyorlar"sa bu da sizin suçunuz değil ki!
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.