Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Onları daha önce Mehmet Ali Birand''ın, üniversite salonlarından yaptığı canlı yayınlarda görmüştük. Öfkeleri, bağnazlıkları, farklı düşüncedeki arkadaşlarına karşı kıyıcılıkları anlaşılıyordu ama, gene de fotoğraf flu idi. Oysa Ali Kırca''nın Cuma akşamı yayınlanan Siyaset Meydanı programında yakın plan izleme imkanı bulduk.

O geceki gençlik profilini gördükten sonra, "Atatürkçü" klişesi altında, sistemin genel "Atatürkçülük" duyarlılığından da farklı, belki "Kemalist" diye nitelenmesi daha doğru olan, özel bir gençlik çizgisi oluşturulduğunu, bunun ete kemiğe bürünmeye başladığını ve zaman içinde ülke için ciddi bir problem haline gelme istidadı taşıdığını düşündüm.

Seçimin Türkiye''nin gençlik profilini sıhhatli yansıttığı kanaatinde değilim. Orası Ali Kırca''nın, konuklarına ve tartışmaya açtığı konuya karşı ne kadar tarafsız davrandığı ile ilgili. Ben bu yazıda onu değerlendirmek istemiyorum. Ama o gençlik grubuna yönelik kayırmanın, hadisenin problemli niteliğini sergilemek açısından faydalı bile olduğu düşünülebilir. Çünkü belki de eşit bir temsil söz konusu olsaydı, problemi böyle kütlevi ölçekte görme imkanı olmayabilirdi.

"Atatürkçü" belki "Kemalist" klişe altında nasıl bir gençlik görüyoruz karşımızda? İşte benim gözlemlerim:

-Öfkeli...

-Bilgileri yüzeysel...

-Söylemi slogan niteliğinde... Sloganla başlayanlar marşlarla bitirirler zaten...

-Fanatik. Tartışmaya açık değil. Mutlak haklı olduğuna inanıyor ve sürekli birilerini suçlamayı tercih ediyor.

-"Öteki"ne hayat hakkı tanımıyor.

-Gerektiğinde "öteki"ni yok etmeyi bile iki kere iki dört eder yaklaşımı içinde söyleyiveren bir zihin kurgusuna ulaşmış. Menderes''lerin asılması da onun için gerekli, başörtülü kız öğrencinin üniversite ortamından kazınması da... Bu konuda dil sürçmesi falan değil sergiledikleri, basbayağı kafalarında "yok etme"yi çözmüşler.

-Dikensiz gül bahçesi arıyor ve onun patronunun sadece ve sadece kendi düşüncesindekiler olmasını istiyor. Demokrasi çok özel bir fidelik onun için. Hatta neredeyse demokrasi hiç gündeminde yok. Hatta belki de demokratik söylemin, bir dış-iç tehdit planı olduğundan kuşku duyuyor. İlk sıkıntıda gemiden atılacak safra belki de...

-Etrafa fevkalade kuşkucu bakıyor. Karşılarına oturup farklı şeyler söyleyen bilim adamları hakkında düşündükleri gözlerine yansıyanlar kadar ürkütücü ise vay Türkiye''nin, ya da o bilim adamlarının haline...

-Bir yandan "halkımız" diye başlayan aşıkane bir söylem, eğer Cumhuriyet bayramına coşkuyla katılmışsa..... Ama onun hemen yanında, halkın yanlış yapabileceği, hatta 1950''den bu yana "karşı devrim"ci çizgiyi beslediği kanaati...

-Biraz sosyalizmle aşıkdaşlık etmiş gibi. Bunda son dönemde İşçi Partisi''nin kemalizmle kenetlenme çabalarının etkisi seziliyor. O söylemin içinde, son dönemde Orduya çok özel bir misyon yüklendiği biliniyor.

-Ülkeye egemen olduklarına dair bir zafer coşkusu seziliyor tavırlarında. Kendini fevkalâde güçlü hissediyor. Her an yaramazlık yapanlara ders verecek bir iç güveni taşıyor... Benim babam senin babanı döver çocuksuluğu...

-Vatanseverlik "iç-dış düşman" değerlendirmesindeki hassasiyete bakıldığında bu çizginin en bariz vasfı olmak gerekir, diye düşünüyorsunuz. Belki de hakikaten vatansever bir çizgidir bu. Ama bu duygunun, kontrol edilemediği takdirde öfkeleri, öteki düşmanlığını besleyen bir zemin teşkil etmesi tehlikesi de vardır. Sürekli birileri yanlış yapsın ve o yargılasın... Yargılamanın, başkasında kusur bulmanın dayanılmaz iç tatmininden söz ediyorum...

Bunlar benim gözlemim. Belki de yanılıyorum. Ama bir süredir "Atatürkçü-Kemalist" muhitlerde gözlediğim "egemenliği paylaşmama" halet-i ruhiyesinin bir gençlik çizgisine intikal ettiği görülüyor.

Bu dogmatik çizgi, tek parti zihniyetinin zaman tünelinden geçip 1999''lara intikali gibi gözüküyor.

Bunu endişe verici buluyorum.

Şunun için:

Türkiye gençliği, dogmatik, bağnaz dönemleri yaşadı ve acı bedeller ödedi. En kötüsü birbiriyle vuruştu, öldü, öldürdü... Ötekini dinlemek bir terbiye idi, bunu öğreninceye kadar çok acılar çekti... Kaç darbe geçti gençliğin üstünden... Şimdi yeniden bir bağnaz çizgi geliştiriliyor. Belki bu, 28 Şubat projesi içinde amaçlanan bir sonuçtur. Belki daha önce planlanıp, 28 Şubat''ı fidelik olarak kullanan bir iradenin ürünüdür. Ama her halükarda yanlış bir projedir. Gençliğe tuzaktır. Tuzaktır, çünkü sür''atle kendi karşıtını üretme istidadı taşımaktadır. Böylesine bir bağnazlığın, "öteki"ni dışlayan sürecin karşıtını üretmemesi mümkün değildir.

"Gençliğe karşı gençlik" hesabı, bedeli hep gençlere ödetiyor. Özellikle bu dönemde küvözde gençlik üretmek mümkün değildir. Sadece kısa süreli militanlar üretir küvöz projesi. Projenin mimarları belki amaçlarına ulaşır, ama gençlik kaybeder. Gençliğin dimağını olabildiğince özgür bırakmak, onun inançlarını sonsuz bir özgürlük alanında biçimlendirmesine imkan sağlamak lazımdır. Ötekini yargılayan değil, iletişimi öngören bir ilişki tarzı olmalı paylaşılan... Dilerim bu da yargılayıcı değil, iletişim arayan bir yazı olarak algılansın...


Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...