Ateşin düştüğü yer
Ahmet TaşgetirenYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 08/07/1999, Perşembe • Yeni Şafak Haber Merkezi
Trafik canavarı" ezdi geçti ailemizin bir parçasını... Tam beş kişi... Dağ gibi bir dost, narin bir bacı, ve gül yüzlü üç yeğen... Hepsi soldular... Bir varmış, bir yokmuş gibi dünya değiştirdiler. Allah''tan rahmet diliyorum.
Bu bir ateş. En çok düştüğü yeri yakıyor. Elbette ki yandı ciğerimiz. İnsan, uzaklardaki acıları da hissetse bile, böylesine yakından vurup geçeni daha bir derinden hissediyor. Geride savaştan daha kıyıcı sonuçlar bırakan bir hadise bu ülkemiz için... Bunu, bugün daha yakıcı biçimde hissediyoruz. Rabbim, acılarını azaltsın insanlarımızın, memleketimizin...
Bu tür acılar, ancak iki şeyle tahammül edilebilir, dayanılabilir hale geliyor: Biri inanç, ikincisi dostlar...
"Allah verdi Allah aldı" inancı yüreğinizi teskin ediyor. Sonra, Ahiret''te buluşma umudu, "Allah cennette buluştursun" duası dindiriyor yürek kabarmanızı...
Dünya ile ahiret arasında, bir tül perde kadar, belki daha ince bir geçit noktası bulunduğunu biliyorsanız, yürüyüşünüzün hep öte dünyaya doğru olduğuna iman etmişseniz, dünyanın bir varmış bir yokmuş ölçüsünde bir arakesit niteliği taşıdığından eminseniz, aklınıza ilk gelen teslimiyet oluyor... "El hükmü lillah- Hüküm Allah''ındır" diyor ve teslim oluyorsunuz...
Sonra bir gurbet sona eriyor. İster Mevlâna gibi bir "vuslat ânı" ya da "şeb-i arûs" olarak değerlendirme seviyesine yükseltin yüreğinizi, isterseniz, "Bütün güzeller orada, onlarla buluşma geçidi" olarak görün, hep bir teselli var bizim inanç dünyamızda ölümle birlikte... Bir yokoluş değil ölüm, bir dünya değiştirme, bir ebedi âleme intikal...
"Bir yolcu gibi ol dünyada" buyurmuş Allah Rasûlü... "Bir ağaç altında gölgelendin ve gittin say..." Hep bir ebediyyet yolcusu gibi hissediyorsak kendimizi, ölümü karşılamak, bütün acılığına rağmen dayanılabilir oluyor.
Bacanağım Osman Kılıç, hayatı böyle yaşayanlardandı. En son kiralık ev arıyordu; vefatından sonra dedim, "Artık gerçek yurduna yerleşti, demek arayış ona yönelikmiş."
Ve dostlar... Arkanızda gözyaşlarını paylaşacak dostlarınız olmalıymış bu dünyada... Şairin dediği gibi: "Sen doğarken ağlıyordun, gülüyordu âlem. Öyle bir hayat yaşa ki, ölürken sen gülesin, âlem ağlasın." Acınıza ortak olacak, ondan bir yudum içmeyi vefanın göstergesi gibi değerlendirecek yakınlarınız bulunmalıymış... Dua edecek sizin için, hüsnü şehadette bulunacak, rahmet dileyecek, kabrinizde sizi sevgileri ile saracak, geride kalan hizmetlerinizi can havliyle sırtlanacak dostlarınız... Nerdeyse onlar bırakmıyor acıyı ve hizmeti... Acılar paylaşıldıkça azalır, sevinçler paylaşıldıkça büyürmüş... Nasıl bir dost halkasıyla kuşatıldığımızı anlatamam... Osman Kılıç, üniversite yıllarından bu yana öylesine geniş bir dost topluluğunun gönlüne (hepsi de inancın engin ikliminden kaynaklanan) öylesine güzel tebessümler ekmiş ki, onları devşirdi son yolculuğunda... Herkes bir güzellik anlattı onun için... Ne güzel şey bu.
(Burada, kazanın duyulmasından itibaren hizmet için devreye giren bütün dostlarımıza, Bolu''da valilik, emniyet müdürlüğü, devlet hastanesi, sağlık müdürlüğü yetkililerine, gece sabaha kadar bizimle birlikte olan Bolulu dostlara, naaşların kabre indirilmesine kadar yanımızda olan, kolumuza giren, omuz veren, taziyede bulunan can arkadaşlarımıza şükranlarımızı arzediyorum.)
Burada, baldızım Gülcihan Kılıç için de küçücük bir not düşmeden geçemiyorum. O bir sürgün öğretmendi. Başörtülüydü ve okuldan okula sürülüyordu. İkinci sürgününü yaşıyordu. Belki son uygulamalar çerçevesinde görevine son verilecekti. Vefatını duyunca "Artık onu kimse sürgüne gönderemeyecek, çünkü sürgünsüz bir hayata göçtü" dedim kendi kendime... Evet artık ne görevine son verilebilir Gülcihan öğretmenin, ne sürülebilir... O başörtüsü ile uçtu öbür dünyaya.. Onurlu, haysiyetli, yüreğinde en küçük bir eğilme-yıkılma olmaksızın...
Çocukları, yeğenlerimiz, her biri gerçek bir Müslüman duyarlığıyla emek verilmiş çocuklardı. Evimizin parçasıydılar. Şimdi çocuklarım, bir kardeş yoksunluğu yaşayacaklar... Herbirisinin gülücüğü saklı kalacak içimizde...
Trafik canavarı ezip geçiyor... Güzel insanların yürekleri soluyor, susuyor... Ateşle oyun olmazmış, bir de suyla... Diyorum ki, bu canavarla da oyun oynamamalıyız... Serdengeçtilik güzel bir haslet, ama bu canavar karşısında serdengeçtilik yapılmamalı... Ölüm büyük hakikat olmasına rağmen, hayatı da bir emanet gibi telakki etmeye özen göstermeli...
Ahiret yolcularına rahmetler, evlat acısı, dost acısı, kardeş acısı... Elhasıl acı yaşayan herkese sabırlar diliyorum... Rabbim bizleri cennette cem etsin inşaallah...
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.