Bir rehabilitasyon tarzı

Zaman zaman tepkiler alırım. Ahizeyi kaldırdığımda karşımda öfkeli bir ses vardır. Yazımız, çok önemsediği bir ölçüsünü, yargısını zorlamıştır, ona aykırı düşmüştür. Her şeyi söyler telefonda. Dinlersiniz, cevap verirsiniz. İzah edersiniz. Ama bir noktada karşınızdaki insanın telefonu pek anlamak için açmadığını, öfke boşaltmayı amaçladığını anlarsınız. İşte ben bu noktada, söyleyeceklerim ne kadar gerçeği ifade edecekse etsin, cevap vermeyi bırakırım. Karşımdakinin izah edici bir cevaptan daha ziyade bir rehabilitasyona ihtiyacı olduğu düşüncesiyle şöyle söylerim:

-Eğer öfkeli sözler söylemek ve hakaretlerde bulunmak sizi rahatlatacaksa sırf bir insanı rahatlatmak için sizi dinleyebilirim, buyurun konuşun.

Bunu söylediğimde birden karşıda bir sessizlik olur. Öfkesi ve hakaretinin cevabı yoktur artık. Yumruğa yumrukla karşılık veren bir insan değildir karşısındaki. Yumruklarının boşa gittiğini çabuk anlar. Ve insaflıysa özür diler, öfkesini yenememişse öfkesi boğazında düğümlenir, kapatır telefonu.

Bunu yapamadığım zaman da olur, tartışmayı uzattığım zamanlar.. O tartışmalardan sonra da kendime kızarım. Neden öfkeye öfkeyle karşılık verdim, karşımdakinin öfkesini besledim diye...

Tayyip Erdoğan ve Yenilikçi harekete karşı, medyada yöneltilen eleştirilere bakıyorum. Bunlar bir gerçeği aramaktan ziyade yargılama üslûbu taşıyorlar. İstedikleri Tayyip Erdoğan''ın Türkiye''ye ne vereceğini bilmek değil, "bir şey veremeyeceği" kanaatinden de çok eminler ve istedikleri bunun itirafı. Hatta itirafı da değil, onun sahneden çekilmesi. Öfke, satır aralarından okunuyor. Öfkenin yoğunlaşmasının altında da Tayyip Erdoğan''a yönelen coşkun toplumsal ilgi var. Bir yerde topluma da öfkeliler.

-Tayyip Erdoğan''ın neresi yeni? (Yani yenisi yok)

-Tayyip Erdoğan değişebilir mi? (Yani değişse de kabul görmez)

-Tayyip Erdoğan demokrasiyi araç olarak görmekten vazgeçmiş olabilir mi? (Bu çok da önemli mi?)

-Tayyip Erdoğan takıyyecilikten kurtulabilir mi? (O takıyye yapmasa biz yaptırırız)

Anlıyorsunuz ki Tayyip Erdoğan ağzı ile kuş tutsa, bu soruları bitiremeyecek. Çünkü "peşin yargılı" bir tavırla karşı karşıya...

Bu peşin yargının, Türkiye''de ne kadar çürütücü bir nitelik taşıdığını itiraf etmek lâzım. Hiçbir değer üretmeyen, ama her değeri çürüten bir tepkisellik var bunun içinde... Kaç siyasetçiyi yemiş bu çürütücü çizgi...

Ne yapmalı Tayyip Erdoğan?

Bunlarla yumruk yumruğa ertişerek varılacak bir olumlu sonuç olmadığını düşünüyorum. "Kervan yürür" üslûbundaki bir cevabın da, çürütme eyleminin önünü alamayacağı, dolayısıyla uzun vadede çarpışan iki sert cisimden ikisinin de yaralanacağı gerçeğiyle yüzyüze geleceği endişesini taşıyorum. Şu anda toplumla iletişimde farkedilen "sevgi çizgisi"ni bulandıracağını düşünüyorum. Öyle bir şey ki bu, zafer kazansanız, yaralı bir zafer haline geliyor. Oysa Türkiye''nin sevgi iklimini geliştirmeye ihtiyacı var ve Tayyip Erdoğan''ın, özellikle cezaevinden çıktıktan ve bir takım tecrübeler yaşadıktan sonra, gerek bedenî gerek ruhî dili tam da böyle bir sevgi atmosferi dokumaya yönelik.

İşte bu noktada aklıma benim yöntemim geliyor: Acaba bir rehabilitasyon mümkün mü? Yani karşıdakine beklediği cevabı vermemek, onun dövüşme beklentisini boşa çıkarmak ve bir insanî iletişim alanı oluşmasını sağlamak...

Meselâ, bu "peşin yargılı" camia ile bir araya gelip şöyle bir tavır koymak ortaya:

-Tayyip Erdoğan''ı yoketmek, onun toplumla kurduğu sağlıklı iletişimi ortadan kaldırmak Türkiye''nin sorunlarını çözecek mi? Çözecekse ben kendimi feda etmeye hazırım. Ebediyyen susabilirim. Yaylalara, meydanlara değil, sokağa bile adım atmayabilirim. Yeter ki ülkem acılardan kurtulsun.

Ne derler böyle bir tavır karşısında?

Bir ara Fethullah Hocaefendi, böyle bir söylem içinde bulunmuştu:

-Eğer Türkiye''nin kurtuluşu Fethullah Gülen''in fani bedeninin ortadan kalkmasına bağlıysa.... gibi bir söylem...

Bu Türkiye adına çok dramatik bir durum gerçekten....

İnsanlarla gerek ilim-din-fikir adamı, gerek siyasetçi olarak kurduğunuz sıcak dostluğun suç dosyanızın en farkedilir maddesi haline getirilmesi...

Fethullah Hoca aylardır Amerika''da... Ne kazanıyor Türkiye onu oralarda tutunca?

Tayyip Erdoğan''ın yıpratılması ne kazandıracak bu ülkeye?

Ama bu çürütücü çizgi bir gerçeği Türkiye''nin... ve mutlaka rehabilite edilmesi lâzım. Değilse bir pas gibi kemiriyor üstüne çullandığı nesneyi...

Türkiye, en küçük bir katkıyı değerlendirmesi gereken bir ülke. Çünkü bu ülkenin insanları acıyla kıvranıyor. Bu ülkenin gençliği ülkeden kaçmak için sıraya giriyor. Bu ülkede bir dilim ekmeğe muhtaç insan sayısı milyonları buluyor. Tayyip Erdoğan uzun zamandan beri Türkiye''de ilk defa siyasetçi ile halk arasındaki derin mesafeyi kapatmaya aday. Sırf demokrasinin geleceği için bu hareketin büyümesi lâzım. Tayyip Erdoğan, uzun zamandır ilk defa, toplumun ezilen kesimlerine bir siyasetçi ile elele tutuşarak kurtulma ümidi taşıyor. Yoksa hep birlikte "Batsın bu dünya" şarkısını mı söylemeliyiz?

Tayyip Erdoğan hareketinin halkla buluşma potansiyeline ve iktidar olma ihtimaline bakarak, sağlıklı gelişmesi talebini seslendirmek bu ülkede yaşayan herkesin hakkı. Kaygıları seslendirmek de hak. Ve Yenilikçi hareketin kaygıları da soruları da cevaplandırma görevi var. Ama soru sormayıp, yargılayan ve dışlayana cevaplar yetmiyor, onlar için iyi bir rehabilitasyon yöntemi geliştirmek lâzım. Onun bile farkında olmadan tedavi göreceği sağlıklı bir yöntem...