Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Tartışma yeni değildi ama, deprem ortamında yükselen "Devlet nerede?" sorularıyla yoğunlaşmaya başladı. Hemen bir kesimin refleksif tepkisi gecikmedi: "Devleti yıpratmayalım!" Şimdilerde "devlet reformu" arayışı ile "devlet elden gidecek" korkusu birarada ilerliyor.

ANAP''lı Ersin Taranoğlu, "Adapazarı halkı isyan edecek. Devlet nerede?" diye sorunca, gene ANAP''lı Yaşar Okuyan, anaç tavuğun civcivlerin üzerine kapanışı gibi devletin üzerine kapanma ihtiyacı hissetti. Bu söylemin, devleti yıprattığını ve birilerinin onu koruması gerektiğini düşünmüş olmalı.

Cumhurbaşkanı Demirel de, devlet üzerinde kuşku uyandıracak söz söylenmesine tahammül edemiyor. Hemen savunmaya geçiyor. Kızılay''ı eleştirseniz, arkasından hemen bir "devlet savunması" geliyor... Polisin coplamasına karşı çıksanız devlet savunması ile karşılaşıyorsunuz, cezaevindeki kokuşmuşluğu gündeme getirseniz, tüm sorumlular "devlet" kavramının arkasına sığınıyorlar.

Oysa, yoğunlaşan bir "devlet reformu" talebi var.

Bir kere dışardan var... Türkiye''nin Avrupa ve Amerika ile ilişkilerinde öncelikli konu, "devlet reformu" meselesi... Hatta bu, Osmanlı''dan bu yana devam ediyor. AB''ye girişin ön şartı olarak nitelenen "yol haritası", Türkiye''nin kendi kendisini reforme etmesini öngörüyor... Amerika''da, başbakan Ecevit''in kulağına sık sık nazikçe reform beklentileri fısıldandı.

Bu dış reform beklentilerinin, Türkiye''nin çıkarları ile ne kadar uyum gösterdiği tartışılabilir. Ama, içerdeki talepleri görmez ve gereğini yapmazsanız, bir süre sonra dış taleplerle-iç talepler arasındaki sınır karışır ve dış çıkarlar, kendilerini iç taleplere yükleyerek takdim etmeye yönelirler. İş, daha da içinden çıkılmaz hale gelir.

Çünkü, içerde çok yoğun bir "devlet reformu" talebi var. Osmanlı''nın son zamanlarında, devlet planında bir şeyler iyi gitmiyordu. Osmanlı "reform" arayışındaydı. Cumhuriyet de bu anlamda bir reform arayışı oldu. Aradan 75 yıl geçti, Türkiye hâlâ "devlet reformu" arıyor.

Bu, canlı bir organizmanın zaman zaman hissettiği rötuşlama ihtiyacından çok öte bir zaruret. Çünkü devletin ilgi alanında olup da dökülen şeyler var. Çetin bir kifayetsizlik söz konusu. Deprem, bu kifayetsizliği, bütün vehametiyle ortaya çıkardı. ANAP liderinin ifadesiyle "halının altına süpürdüğümüz şeyler, deprem savruluşu içinde meydana çıktı." Nereye el atsanız, elinizde kalıyor.

Demirel''in TBMM açılışında verdiği "güzelleyici" istatistikler madalyonun sadece bir yüzü... Öteki yüzünde, ne yazık ki, derin acılar var... Cezaevlerine bakıp utanabiliriz, eğitim hayatına bakıp, ekonomiye bakıp, yargıya bakıp... Türkiye her ay bir cezaevi inşa etmek zorundaymış! Adliyeler, dağ gibi dosyalarla dolu... Bu, toplum olarak sıra sıra cezaevinden geçmek zorunda kaldığımız anlamına mı geliyor? Şu an cezaevlerinde, insanlar yataklara vardiya usulü yatabiliyormuş. Ya da tek yatakta iki kişi, üç kişi olarak...

Deprem bölgesinde yüzümüz ak mı?

Geceleri üşüyen, okul mevsiminde okula gidemeyen, hastalıkla boğuşan çocukların gözlerine bakarken içimizde utanç duyguları birikmiyor mu?

Aslında herkes işin farkında...

Ve çorap sökülmeye başladı.

Anayasa Mahkemesi Başkanı A. Necdet Sezer''in hukuk alanındaki çığlığı bir başlangıçtı.

Onu Yargıtay Başkanı Sami Selçuk''un konuşması izledi.

Her iki konuşmanın, 28 Şubat sürecinin insan haklarını daralttığı bir ortamda gündeme gelmesi anlamlıdır. Ve yine 28 Şubat süreci içinde "devlet reformu" talebinin yoğunlaşması anlamlıdır.

Cumhurbaşkanı Demirel, muhtemelen içinde veda ve yeniden gelme duygularının çarpıştığı bir ortamda yaptığı TBMM konuşmasında, bütün güzellemelere rağmen "devletin reform ihtiyacı"ndan söz etti.

Ve ANAP lideri Mesut Yılmaz, "Devlet tapılacak bir ilah değil, basit bir hizmet aracı. Devleti tabu haline getirmeyelim. Öncelik insanda ve millettedir" dedi.

Devlet reformundan söz eden politikacılar, Türkiye''de 40 yıldır politika yapan insanlar... "Askeri müdahaleler"den yakınacaklarsa, en son örneğinde onunla bütünleşenler de onlar... Asker-sivil, 40 yıldan beri yönetimler ortada ve gelinen durum da ortada...

Millet hizmet istiyor. İnsanca bir hayat istiyor. Eğitim alanı istiyor. Aş istiyor. Özgürlük istiyor. Geleceğe güven istiyor.

Ve tüm bu alanlarda vatandaş önünü göremiyor.

Kim açacak vatandaşın önünü?

Devlet, aslanın ağzındaki üniversitede okuma hakkını kazanabilen başörtülü öğrenciyi okula sokmamak için mi var? Yoksa bir öğrenciye daha üniversitede okuma hakkı verebilmek için mi? Bir çocuğun ufkunu açacak imkanlar hazırlamak için mi var devlet, yoksak meslek liseli ve imam hatipli çocukların geleceğini söndürmek için mi?

Sonuçta devletin mantığını da insanlar dokuyor. İşte o mantığın değişmesini kastediyoruz devlet reformu derken...

Bu akış içinde, aydınları, parlamentoyu ağır biçimde suçlayan, özgürlükçü yargı adamlarından şikayet eden Yargıtay Başsavcısı Vural Savaş''ın duruşu ne anlam taşıyor?

Bir direniş bu. Gerçeklerden kopuk bir direniş. Türkiye''yi görmeyen ve toplumsal sancıları hesaba katmayan bir sistem fanatizmi. Oysa yargının bir boyutu bile o mantığı çoktan aştı gidiyor... Toplum ise çok ötelerde...


Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...