Doğu"daki analar ve Apo
Ahmet TaşgetirenYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 06/01/2000, Perşembe • Yeni Şafak Haber Merkezi
Ne yalan söyleyeyim, o annelerin acısına saygı duydum, hep... Onların acılı yüreğinin üstüne basmaktan korktum, bir kelimemin onları yaralamasından endişe ettim...
"O mesele" için yazı yazmak da konuşmak da son derece zor. "O mesele", yani Kürt meselesi, Güneydoğu meselesi, 15 yıl süren düşük yoğunluklu savaş, o çerçevede oluşan söylem, vatan için can veren gençler, şehit aileleri, bebek katili, dağa çıkan Doğu-Güneydoğulu gençler, ölen gençlerin ana-babaları, Apo''nun idamı, Avrupa''nıın tavrı vs...
Bir ara Erbakan''a ve Aydın Menderes''e sormuştum, "bu mesele" üzerine konuşurken zorlanıyor musunuz?" diye, onlar da, duyguların olabildiğince ayağa kalktığı bu alanda zorluğu itiraf etmişlerdi.
Yazılarımda, çocuğu çarpışmalarda can veren "şehit aileleri"nin duygularını hep önemsedim. Onların iç yangısını, öz göynümesini Yunus ne güzel anlatmıştı: "Yanar içim göynür özüm genç yaşında ölenlere... gök ekini biçmiş gibi.." 20''li yaşlarda evlâdını kaybeden annemden, 18''inde delikanlı oğlunu toprağa veren kardeşimden, kardeşini ve yeğenlerini kaybeden kendimden biliyorum. Konduramazsınız bir türlü koklamaya kıyamadığınız insanları toprağa vermeyi... "Askerden künyesi gelmek" belki Yemenler''den beri bu ülke insanının yürek yangınıdır. TGRT''nin Mehmetçik programında bağrına taş basan anneleri, ağlayamayan babaları izledikçe gözlerime hakim olamam. İnsanımız sonunda "Allah verdi, Allah aldı" sığınağına iltica ederek müteselli olur.
Yazılarımda, çocukları dağa çıkıp, orada, çarpışmalarda kitleler halinde can veren Doğu-Güneydoğulu annelerin duygularını da önemsedim. Onlar, adı-sanı kaybolan çocukların anneleriydi. Çocukları yasak bir davanın peşine düşmüş, resmen "itlaf" edilmişlerdi. Ölülerine sahip çıkmak bile kolay değildi. Ne çocuklarına sahip olabilmişler, ne de yüreklerini susturabilmişlerdi. Anneydiler sonunda, babaydılar, kardeştiler... Nasıl söküp atsınlardı bu can bağını? Gelip gelip düğümlenirdi kuşkusuz yüreklerinin bir yerine bu acı... Oğulları yasak dava peşinde ise, onları ne yapmalıydık? Onların evlâd acısını da yasaklamalı mıydık? Yüreklerinin üstüne üstüne basmalı, böyle bir evlâd doğurdukları için onları da ezmeli miydik? Yoksa, evlâdın yasak dâvâsına olmasa bile, her annenin evlâd acısına saygı mı duyulmalıydı? O, her annenin erdemi mi sayılmalıydı? "Anne onunla annedir" mi denilmeliydi? "Anne yüreği, resmi söylemle hiçbir zaman biçimlendirilemez" diye mi düşünmeliydik?
Ne yalan söyleyeyim, o annelerin acısına saygı duydum, hep... Onların acılı yüreğinin üstüne basmaktan korktum, bir kelimemin onları yaralamasından endişe ettim... Onlar da bu ülkenin bütün anneleri gibi mübarekti, annelik kimlikleri ile varoluyorlardı.
Apo''nun ablasına bile sadece saygı duyuyorum. İmralı''da kardeşini ziyarete gelirken, rencide edilmesine gönlüm razı olmadı hiçbir zaman. Çünkü o da insani bir görevi ifade ediyordu abla olarak.
Şimdi Apo ile ilgili konular tartışılırken dağlarda PKK saflarında can vermiş gençleri ve onların ailelerini düşünüyorum. Onların ülkeye kazanılması gibi bir sorumluluk da kuşkusuz gündeme alınmalı.
Ama konu, AB ile ilişkiler ve Apo''nun idamına endekslendi... Her şey unutuldu AB ile ilişkiler pazarlığında bir Öcalan dosyasına dönüştü konu...
Acaba Apo''nun çağrısına uyup dağa çıkan gençler ve aileleri, şu anda hangi halet-i ruhiye içindeler? Apo''nun yakalanmasından sonraki gelişmeler, bizzat Apo''nun geçirdiği evrim üzerinde ne düşünüyorlar? Bir kahramana yönelik hisleri mi taşıyorlar yoksa, hâlâ dağdaki çocukları pazarlık masasına süren bir şahsa karşı, "Bunca insan niye öldü?" gibisinden karmaşık duygulara mı sürüklendiler? Savaşın anlamsızlığı ve yitirilen delikanlıların acısı gelip çöreklendi mi yüreklere?
Burada aklıma, birebir çarpışmaların gerçekleştiği meydan savaşları geliyor. O savaşlarda zaman zaman komutanların, askeri kırdırmamak için, komutan komutana savaşı göze aldığı durumlar olur... Birebir mübareze ortamı... Bir tür "şövalye tavrı." Bilmem Apo''dan böyle bir jest beklenir miydi? Yani şöyle bir söylem: "Bir bedel gerekiyorsa beni asın... Bu savaş anlamsızdı. Türkler''in ve Kürtler''in kardeşliğini, bu vatanın, bu iki kardeş halkın müşterek vatanı olduğu gerçeğini gözardı etmek affedilmezdi. Doğu-Güneydoğu''nun dramatik sorunlarını gündeme getirmek kaçınılmazdı ama, bu hiçbir zaman böyle bir boğuşma ile olmamalıydı. Yanlış yaptım, halklarımızın bağrına acılar ve gerilimler ektim. Bu savaş burada bitmeli, bedeli işin öncüsü olarak ben ödemeye hazırım. Ama hiç olmazsa, bundan sonra dağdaki çocukların canı bağışlansın. Gelsinler, hayata dönsünler, ne askerin ne de dağdaki gencin ölümü ile hiçbir anne daha büyük acılar yaşamasın..."
Ne bileyim böyle bir jest meselâ... Kendini feda edip, geride bir kardeşlik çığırı başlatmak... Belki o zaman şehit aileleri, daha kolay inşa ederlerdi duygularını... Anneden anneye hisler daha kolay anlaşılırdı... İş partilerin pazarlıklarına kalmadan, kimsenin yüreğinin üzerine basılmadan, toplumsal barış ikliminde halledilmeye çalışılırdı mesele...
Son söz: Gerçekten merak ediyorum Doğu-Güneydoğu''daki annelerin hislerini Abdullah Öcalan''a karşı?
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.