Genelkurmay Başkanına açık mektup

Sayın komutan, Zatıalinize, önce başımdan geçen bir olayı nakletmek isterim.

Ağustos ayı içinde bir pazar günü, kısa dönem askerlik yapmakta olan kayınbiraderimi İstanbul''un epey uzağındaki bir yerde birliğinde ziyarete gittim. Yanımda eşim, çocuklarım ve kayınbiraderimin eş ve çocukları vardı. Nizamiye''de bizi askerler karşıladı. Askerlerden biri kimliğimi istedi. Doğum tarihime baktı;

-Siz, dedi, yaş durumundan kurtarıyorsunuz.

Sakallıydım, 1948 doğumluydum ve yaşım elliyi geçtiği için, kışladan içeri bu halimle girebilecektim. Sonra, eşime baktı şöyle bir...

-Hanımefendi de yaştan kurtarır ama, onun başörtüsünü bağlama biçimi kurallara uygun değil.

Sonra, kucağında altı aylık bebeği bulunan kayınbiraderimin eşine baktı.

-Bu hanımefendinin ne yaşı kurallara uygun, ne de kıyafeti... Onun üzerinde pardesü, başında da, iğne ile tutturulmuş bir başörtüsü bulunuyordu.

Eşimin başörtüsünü bağlama biçimini değiştirebilirdik, ama kayınbiraderin hanımı için çare yoktu. Sonuç vermeyeceğini bile bile refleks olarak askere izah etmeye çalıştım. O da beklenen cevabı verdi:

-Beyefendi, biz emir kuluyuz. Benim annem ziyarete geldi, o da alınmadı içeriye. Kesin talimat var...

Orada bekleşen başka başörtülü hanımlar da vardı. Onların da içeriye alınmadığını söyledi. Dedim ki:

-Acaba sorumlu bir komutan var mı? Onunla görüşsem, ben basın mensubuyum.

Beni Nizamiye''de görevli astsubaya götürdü. Ona da durumu anlattım. O da kapıda görevli askerle aynı cevabı verdi. Üzgündü. Ama;

-Çaresizim, diyordu. Üstelik kendisi de dertliydi. Sizin askeriniz kısa dönem askerliğini yapıp çıkacak. Bizim ömrümüz burda geçiyor. Benim kayınvalidem başörtülü olduğu için lojmanlardan içeri giremiyor. Buranın komutanı, bayramda bile kıyafeti uygun olmayan ziyaretçileri almadı içeriye... Gelen anne-babalara, "Dışarda dilediğiniz gibi giyinebilirsiniz, ama burada benim kurallarıma uymak zorundasınız" dedi.

Ne diyebilirdim? Sonra müsamaha gösterip, Nizamiye dışında görüşebileceğimizi söyledi askerimizle. Nizamiye dışında gölgelik yer yoktu, yanımızda çocuklar vardı, ama başka çaremiz de yoktu. Haber gönderildi ve beklemeye başladık. Nizamiye komutanı yerinde oturuyor, ben ve eşim de uzakta bir masada bekleşiyoruz. Diğer çocuklar, Nizamiye dışında güneş altında duruyorlar. Epey bir zaman geçiyor... Bu arada komutan bizi çağırıyor;

-Acaba, diyor, diğer hanım pardesüsünü çıkarsa, başörtüsünü bağlama biçimini değiştirse de, göz yumsak içeri girmesine... Mümkün mü?

-Bakalım, diyorum.

Bu arada kayınbirader geliyor. Nizamiye dışına çıkıyoruz. Ama orada sıcak altında oturmak mümkün değil. Kayınbiraderimin eşi pardesüyü çıkarıp, etek-ceket giyiyor. Başörtüsünün iğnesini çıkarıp, boğaz altından düğüm yapıyor ve içeriye, çamların altına sığınıyoruz.

Bu arada, 6 aylık bebeğin kolları güneş altında kızarıyor....

Bunu zatıalinize anlatmak istedim, çünkü evlâdını-eşini-kardeşini vatan savunması için emanet ettiği bir kurumda, böyle bir muamele ile karşılaşan sade bir insanımızın ne kadar yaralandığını bilmenizi istedim. Bunu ben yaşadım. Eşim yaşadı, kayınbiraderimin hanımı yaşadı ve benim çocuklarım yaşadı... Hadi ben gazeteciyim, bunların, bu sade insanlarda bırakacağı izlenim nedir?

Bu olayı niye anlattım?

Türk Silahlı Kuvvetleri''nin "Halkla İlişkiler" konusuna daha ciddi eğilme gereğine işaret etmek için...

Milletimiz ordusunu sever. Çocuğunu oraya şenlik havası içinde gönderir. Hatta oraya, "Peygamber ocağı" diyerek, bağlılığına dini bir muhteva bile kazandırır. Ama son zamanlarda, bir sancı var bu alanda...

Dünkü yazıma konu ettiğim, GATA açılışındaki olay, toplum duygusunu hiç yaralamamıştır, diye düşünülebilir mi? İstiklâl Marşı''nın şairi Mehmet Akif''e hakaret eden, bütün Müslümanların saygıyla andığı ve İslâm tarihi için gerçekten bir dönüm noktası niteliği taşıyan Bedir Şehitleri''ni "bedeviler" diye tahkir eden, "Tuğgeneral" rütbeli bir kişi... Bu bir yük değil mi Türk Silahlı Kuvvetleri için?

Bakınız Mehmet Akif, Ordu''nun Duası isimli şiirde neler yazmış:

"Yılmam ölümden, Yaradan, askerim / Orduma Gazi dedi Peygamberim / Bir dileğim var ölürüm isterim / Yurduma tek düşman ayak basmasın....Amin desin hep birden yiğitler / Allahüekber gökten şehitler / Amin, Amin, Allahüekber"

Bu Mehmet Akif''i "Arabın adamı" diye suçlamak, asker kisvesi altındaki bir kişiye yakışıyor mu?

Deprem ortamında, TSK''nın imajı için gösterilen hassasiyet önemliydi. Daha önce, TSK''nın "Dine karşı gibi gösterilmesi" karşısındaki tepkiler de önemliydi. Din karşıtı kimi raporların askere maledilmesi karşısındaki yalanlamalar da, belirli bir hassasiyeti yansıtıyordu.

Ama tüm bu tepkilerde, biraz, "karşı taraf"ı suçlama eğilimi vardı. "Karşı taraf", yani "28 Şubat"ın "iç tehdit" kapsamına aldıkları...

Bu süreçte, TSK adına kimi işlere imza atanların, hangi toplum kesimlerini hangi ölçüde yaraladığına yeterince dikkat edilmedi. Orada Nizamiye kapısında altı aylık bebeğimizin kolları güneşten yandı, sayın Komutan... Benim ilköğretim okulu dördüncü, beşinci sınıfındaki çocuklarım buna tanık oldu. O minik yürekler nasıl etkilenmesin bundan?

Mehmet Akif''le, Tuğgeneral rütbesi altında "asker imajı" sergileyen bir kişi arasında tercih mi yapmalı bu ülkenin insanları?

"28 Şubat süreci bin yıl da olsa devam edecek" dediniz.

Bence, son GATA olayından yola çıkarak bir özeleştiri yapmalısınız. "Halkla İlişkiler" alanında ciddi bir özeleştiri... Ordu bizim ordumuz. Bu milletin ordusu... Hiç kimse, o müesseseye, toplum değerleriyle çelişen bir imaj yükleme hakkını kendinde göremez. Eğer halkımız, zaman zaman inancının yaralandığını hissediyor ve içinden "Bunu askerlerden beklemezdim" duyguları geçiyorsa, orada sancının tohumları birikiyor demektir. Üniversitelerde, şimdi İmam Hatiplerde, zaman zaman TSK bünyesinde yaşanan başörtüsü acısı, gerçekten imaj yaralayıcı sancı tohumları ekiyor. Değerli komutanlığınızın, bebelerin güneş altında yanmasına izin vermeyecek ve sade insanların inanç hassasiyetlerini dikkate alacak bir başlangıç yapacağınızı ummak istiyorum. 28 Şubat''tan bu yana çok yaralandı bu toplum Sayın Komutan... Bilginize ve ilginize saygılarla...