Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

PİAR-GALLUP tarafından Eylül ayında yapılan bir kamuoyu araştırmasının sonuçlarını Şükrü Elekdağ''ın Milliyet''teki yazısından öğreniyoruz. Araştırmanın bir bölümü "Kurumlara Duyulan Güven" başlığını taşıyor. Burada ortaya çıkan sonuçlar şöyle: Ordu yüzde 65.1 (1997''de yüzde 81.3), Anayasa Mahkemesi yüzde 48.9 (1997''de 55.0), Cumhurbaşkanı yüzde 51.2 (1997''de 64.0), Meclis Başkanı yüzde 35.4 (1997-46.8), Parlamento yüzde 21.2 (1997-25.1), Polis güçleri yüzde 51.7 (1997-59.8), Muhalefet partileri yüzde 21.3 (1997-29.3), Milletvekilleri yüzde 16.5 (1997-17.9), Politikacılar yüzde 15 (1997-16.8), Başbakan yüzde 33.9, Medya yüzde 30.3, Diyanet İşleri Başkanlığı yüzde 43.6...

"Türkiye''nin Sorunlarını Çözecek Lider" başlıklı bölümde ise en yüksek rakam "Hiçbiri" tercihine çıkıyor... Kutan, Çiller, Ecevit, Öymen, Bahçeli, Bozlak, Cindoruk isimlerinden hiçbiri yüzde 10''un üstüne çıkmış değil. En üstte Devlet Bahçeli gözüküyor, onun da puanı yüzde 10.0.. Ecevit''in puanı yüzde 9.9, Çiller''inki 7.3, Kutan''ınki 6.8, Yılmaz''ın notu 6.1.

1997-1999 arasında hemen tüm kurumlarda güven aşınması var. Burada en dikkat çekici rakamların Ordu''ya ilişkin olanlar olduğu muhakkak. Bu millî kurumumuz, bu tür kamuoyu araştırmalarından hep "itibarı-güveni en yüksek kurum" olarak çıkmıştı. Bu araştırmada da "en güvenilir kurum" gene Türk Silahlı Kuvvetleri... Ama geçen iki yıl içinde "güven" yüzde 81.3''ten yüzde 65.1''e düşmüş. Yani 16.2''lik bir düşüş söz konusu.

Bunun önemsenmesi gerekir.

Anayasa Mahkemesine, Cumhurbaşkanına, Parlamento''ya, politikacılara, Diyanet İşleri Başkanlığına duyulan güvenlerin aşınması da son derece önemli. Çünkü her kurum, bir toplumsal gerçekliğin üzerine oturuyor. Güven aşınması da, bu toplumsal gerçekliğin yaralandığı, toplum-kurum ilişkisinde toplum tarafından "güven aşındırıcı" bulunan gelişmeler olduğu sonucunu doğuruyor. Toplumun temel, kurumların da bir toplumsal ihtiyacın somut uzantısı olduğu dikkate alındığında, "güven aşınması" ülke açısından vahim gelişmelerin zemini olur.

Toplum ve kurum ilişkisindeki "güven aşınması"nda Ordu''nun görünümü, belki diğer tüm kurumlardan daha çok önemsenmelidir. Çünkü söz konusu olan, ülke güvenliğinden sorumlu olan kurumdur.

Toplum-Ordu ilişkisinde beklenen güven-itibar yüzdesinin, 100''den aşağı olmaması normaldir. Beklenen odur. 100''den aşağı düşen her rakamda, bir problem görmek ve hem toplum, hem kurum açısından bir tahlile yönelmek lâzımdır. Burada yüzde 35''lik bir güven aşınması gerçeği ile yüzyüzeyiz. Nasıl oldu bu? Bu aşınmanın yüzde 16.1''lik bölümü son iki-buçuk yıla ait. Neler yaşandı bu süreç içinde ki, böyle bir toplumsal kuşku doğdu?

Zaman zaman TSK yetkilileri, "Ordu-halk ilişkilerinin yıpratılması"ndan şikâyet ettiler. Demek konu, TSK kurmaylarınca da önemseniyor. O zaman gerekli olan, objektif tesbit ve değerlendirmelerin yapılması ve sür''atle güven sağlayıcı adımların atılmasıdır. Burada sivillere görev düşüyorsa, o ortamın sağlanması da hayati değer taşımaktadır.

Bizim bu sütunlarda, ısrarla, son ikibuçuk yıla damgasını vuran bir "28 Şubat özeleştirisi"nden söz etmemiz, sadece ülkemize, insanımıza ve bu milli kurumumuza karşı duyduğumuz sorumluluğun sonucudur.

Ben, Diyanet İşleri''ndeki güven aşınmasının da, aynı derecede önemli olduğunu düşünüyorum.

Çünkü her iki kurum, politik kurumlardan farklı olarak, kişilerden ayrı bir müessese gerçekliği arzediyorlar.

Diyanet''teki güven aşınmasının yüzde 50''nin üzerine çıkması (toplumun yüzde 56.4''ü bu kuruma güvenmiyor, düşünebiliyor musunuz?) gerçek bir alarm olarak değerlendirilmelidir. Bu sonucun, bize göre devletin Diyanet''e yüklediği misyon açısından bir anlamı vardır. Diyanet yöneticilerinin din-devlet ilişkileri arasında üstlendikleri misyonu hangi seviyede gerçeleştirdikleri açısından bir anlamı vardır. Ve İslâm-toplum ilişkisinde açılması muhtemel yaralar açısından bir anlamı vardır... Demek ki Diyanet, devlet adına dinî alanı yönetirken topluma güven vermiyor, demek Diyanet yöneticileri devlet-din ilişkilerinde toplumu tatmin edici bir konumda değiller ve demek, Diyanet, İslâm''ı temsil noktasında güven vermekten uzak... Yoksa Diyanet''in görevi tam da bu, yani tüm bu alanlarda bir güven aşınmasına yol açmak mıydı?

Araştırmaya konu olan kurumlar, ülkenin temel kurumları ve tümünün toplumla ilişkileri yaralı... En yüksek güven yüzde 65''te... Yani toplumun en az yüzde 35''i en güvenilir olması gereken kurumlara güven duymuyor...

Oturup, herkesin başını elleri arasına alıp, bir devlet muhasebesi yapma mecburiyeti vardır. Yukardan aşağıya bir toplum projesinin uygulandığı ülkemizde gelinen nokta budur.


Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...