Avrupa İşkenceyi Önleme Komitesi''nden bir heyet, Abdullah Öcalan''a işkence yapılıp yapılmadığını incelemek üzere Türkiye''ye geldi, İmralı''ya gidip Öcalan''la görüştü ve döndü. Bu arada komite, bazı karakolları, gözaltı yerlerini de denetledi. Hadise, Türkiye''nin uluslararası teahhüdleri çerçevesinde gerçekleşti.
Kendi hesabıma, insan hakları sorunlarımızın, böyle uluslararası kurumlara başvurarak çözülmesini içime sindiremiyorum. Ama, gelin görün ki, insan hakları açısından dünyanın en sorunlu ülkeleri arasında yer alan ülkemizde, iç şartlarda tıkanan insanların, dünyanın kapısını çalmasının da kaçınılmaz olduğunu kabul ediyorum.
Meselâ keşke şu başörtüsü meselesini içerde çözebilseydik. Keşke inanç ve düşünce özgürlüğünü gerçekleştirebilseydik. Keşke yargılamada sağlıklı bir seviye tutturabilseydik. Keşke dayaktan, işkenceden arınabilseydik... Ama gelin görün ki, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi''nin önünde, Türkiye''yi şikâyet eden 2000''e yakın dâvâ var. Ne yazık ki bunların içinde bir kısmı da inanç özgürlüğü alanındaki tıkanmaların ürünü...
Yazının başlığına "İşkenceyi Önleme Komitesi''ne çağrı" ifadesini koydum. İnanın ki bu da bir tıkanmanın ürünü... Artık bütün ilkesel tavrıma rağmen, "Gelin bu işkenceyi görün" deme noktasına geldim. Çünkü bir işkence var ve biz onu içerde ortaya koyduğumuz gayretlerle önleyemiyoruz.
Edirne''de baskılar sonucu başını açmak zorunda kalan İmam Hatip öğrencisi bir kız çocuğu intihara teşebbüs etti. Şükür ki kurtuldu.
Şimdi düşünün: İslâm, intiharı kesinlikle yasaklamış. Bu çocuk, bunu bilir. Aslında her insanın içinde hayata bağlılık, yani ölümden kaçma vardır. Dindar bir insan ise, ayrıca intihara karşı bir bilinçle kuşanmıştır. Ama o çocuk, intihara teşebbüs ediyor. Yani ne oluyor? Onunla ölüm arasındaki bütün sedler yıkılıyor, nefes alamaz hale geliyor, daralıyor ve tercih ediyor; ölümü... Yaşı henüz 14-15... Nasıl geliyor çocuk bu tükeniş noktasına? Acaba yaşadığı iç işkence nedir? Ona "başını aç" diyenler, "açmazsan okuldan atılırsın" diyenler, "ikna odaları"nın çok ikna edici olduğunu düşünenler, inancı ile gelecek kaygısı arasında kalan, üstelik kişiliği ezilen bir genç kızın ruhunda esen fırtınaları hissedebiliyorlar mı? Çiğneyip geçtikleri duyguların nasıl bir depresyon içine itildiğini düşünebiliyorlar mı?
Edirne''den bir dostla konuştum: Babasından naklen, başörtüsünü çıkaran bir başka İmam Hatipli kız çocuğunun acılarını anlattı. Adı Ayşe veya Zehra idi... Zorlamalara dayanamayıp başını açmıştı. Ama dünyaya küsmüştü. Gece uyuyamıyor, uykudan sıçrayarak uyanıyordu. Saçlarını yoluyordu... "Niçin varsınız, niçin varsınız?" diye hıçkırıyordu.
Bugüne kadar, başörtülerini çıkaran kız öğrencilerle ilgili bir çok vak''a dinledim. Bir kere çok azı müstesna, hiçbiri başörtüsünden kopmamıştı. Okul kapısına kadar başörtülü geliyor, orada çıkarıp içeri giriyor, çıkarken yeniden başını örtüyordu. Bir kısmı, okul içinde bile kendi saçını göstermemek için peruk takmayı tercih ediyordu.
Geçen gün, Maraş''tan bir öğrenci aradı. Akşam üzeri... "Hocam, diyordu, akşama kadar ne yaptım, bilemezsiniz. Peruk aradım. Bir ilçede Meslek Yüksek Okulunda okuyan ablam için... Kendimden utanıyorum. Ablamı sorsanız perişan. Bir de perukların kahredici fiyatları yok mu?"
Başörtülerini çıkarmayan öğrenciler, bir bedel ödüyorlar... Okulu bırakmak, ara vermek gibi bir bedele katlanıyorlar. Ama gene de, içlerinin mutmain olduğunu söylemek mümkün. Kararlılar, içleri yaralanmış değil. Çünkü bunu seçerek yaptılar...
Ama ötede, kişilikleri arada kalmış, yaralanmış binlerce genç kız var. İnançlarından kopmadılar, ama onu yaşayamıyorlar da... Okul ve inanç arasında bir yerde, duygu savrulmaları içindeler... İşte işkence bu, diyorum. Bir kısmı psikolojik tedavi görüyor. Erkek arkadaşlarının yüzüne bakamayanlar var içlerinde... Yüzleri alı al moru mor olanlar var... Koridorlarda en kuytu yerlerden geçiyorlar, anfilerde en gerilere saklanıyorlar... Arkadaşları utanıyor onlardan, onlarla göz göze gelmekten... İşte işkence bu...
Avrupa İşkenceyi Önleme Komitesi, Abdullah Öcalan''dan fırsat bulup, görür mü bu çocukları bilmem. Gelip dinleseler bir, bu gençlerin yüreğindeki baskıları... Gelip dinleseler, bu çocukların ailelerinde yaşanan acıları... Çözemedik ne yazık ki, kalem gücümüz, sesimiz, çağrılarımız yetmedi ilgilileri bir insaf noktasına getirmeye...
Avrupa''nın dilinden anlıyorlar... DGM''de tam bir seferberlik halinde hizaya geliyoruz, İşkenceyi Önleme Komitesine bütün kapılar açık... Acaba İşkence Komitesi''nin YÖK''e, Millî Eğitim bakanlığına söyleyeceği bir şey yok mudur? Gelse bir İmam Hatip''e, genç kızları-bayan öğretmenleri bir dinlese... Başını açmak zorunda kalan bir öğrencinin-öğretmenin yüreğine yansıyan burkulmayı, ezilmeyi hissetse...
Olur mu bilmem ki? Avrupa''nın Abdullah Öcalan''dan başka kaygısı var mıdır?
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.