Kesişen tepkiler
Ahmet TaşgetirenYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 07/04/2001, Cumartesi • Yeni Şafak Haber Merkezi
Başbakanlığa kadar uzanan yazar kasalı tepki, artık il il büyüyen esnaf öfkesinin sembolü haline geldi.
Kriz, Türkiye''nin en sakin, en teennili kesimlerini, esnafı ve çiftçiyi "Ankara''yı sorgulama" çerçevesinde sokağa döktü.
Kısa süre önce, kaybolan yakınlarını arayan Cumartesi Anneleri vardı Türkiye''nin gündeminde. Her Cumartesi akşamı tv haberlerinde kolları bükülen, yerlerde sürüklenen kadınların görüntüleri yansırdı.
Ondan biraz önce veya sonra üniversite kapılarında ağızları kapatılan başörtülü öğrencileri gördü Türkiye..
O arada, sokak gösterilerinde coplanmaları izledik. Saçından tutulup sürüklenen, tekmelenen şu veya bu ideolojideki gençlerin görüntüleri taşındı evlerimize...
Bir ara, Meclis''ten, boyunlarına basılarak ekip otosuna bindirilen milletvekillerine tanık olduk.
Bir ara, yıllar süren düşük yoğunluklu savaşta genç evlâdlarını kaybeden şehit anneleri çığlık attı.
Bir ara Doğu-Güneydoğulu anneler zılgıt çekti kaybolan, fail-i meçhule giden yakınları için...
İnsan hakları odaklı, insanca yaşama talebi içeren seslerdi bunların büyük kısmı...
O günler birbirine seyirciydi toplum kesimleri... Duyarsızdı. Neme lazımcıydı. Bana dokunmayan bin yaşasıncıydı. Altta kalanlar arasında değilse, acıya bigâne kalabiliyordu.
Ama şimdi ekonomik boyutu da bütün dehşetiyle devreye giren acı, nerdeyse herkesin payına düşüyor. Tepkiler sokak sokak, il il kesişiyor. Acaba bugün herkes herkesi anlar mı? Yani bu toplu yaşanan acılar, acıları topluca dindirme noktasında bir kollektif heyecan üretir mi?
Doğrusu ben, cezaevinde ölüm orucuna giden genç insanların eriyişine, fikirlerine katılmasak da, göstermemiz gereken duyarlılığı göstermediğimiz kanaaatindeyim.
Doğrusu ben, şehid annelerini de, Doğulu-Güneydoğulu anneleri de anlayamadığımız kanaatindeyim.
Doğrusu ben, üniversite kapısından döndürülen başörtülü öğrencileri de anlayamadığımız kanaatindeyim. Hatta bazan, babalar anneler olarak bile çocuklarımızın acısını anlayamadığımızı düşünüyorum.
Doğrusu ben, aldığı yüksek puanlara rağmen, istediği üniversiteye alınmayan meslek liseli, İHL''li öğrencilerin tıkanmasını da anlayamadığımızı düşünüyorum.
Kronik işsizleri, aş yerine taş kaynatanları, her zamanın mağdurlarını anladığımız da söylenemez.
Ama şimdi, kollektif bir acı ile yanıyoruz. Bir tufan içinde herbirimizin payına yumruk gibi bir kriz darbesi düşüyor. İşten çıkarılma, iflas etme, kepenk kapatma, borç altında boğulma... değme insanları yakıyor. Şu an iktidar olanların bile, "ateşten gömlek nedir?"in cevabını buldukları söylenebilir. Belki, sokaklardan yükselen "hükümet istifa" çığlıklarını dinlerken, sırf böşürtülü oldukları için görevden aldıkları insanların yüreklerine saldıkları ateşten bir parçayı içlerinde hissederler.
Fatma K. Barbarosoğlu dünkü Yeni Şafak''ta yer alan yazısında "binlerce kızdan birinin, Sema''nın hikâyesi"ni hatırlatmış Cumhurbaşkanı Sezer''e...
"Daha lise öğrencisi iken öğretmenlerini matematik zekasıyla dehşete düşüren, arkadaşlarının tarifiyle günün her saniyesini problem çözerek geçiren İstanbul Teknik Üniversite Bilgisayar Mühendisliğinde hazırlık sınıfını geçip, bir dönem okuduktan sonra başörtüsü yüzünden okulunu bırakmak zorunda kalan Sema''nın gencecik bir kızın, kalbinden fetva alamadığı için (bütün çevresi başını açıp okuluna devam etmesini söylemektedir çünkü) başını açıp okuluna devam edemediği; okula devam edemediği için yirmi kilo kaybedecek kadar derin acılar yaşamakta olduğunu görselerdi bu kadar uzak kalırlar mıydı?" diye soruyor. Gençlerin kimi cezaevinde eriyor, kimi cezaevi haline gelen kendi evinde, kimi okulunda.. Dilerim sayın Cumhurbaşkanı''nın yüreğine de yansır Sema''ların acısı...
Önümde bir e-mail var. Öğrencilerine karşı sorumluluk duyan bir öğretmenin kıstırılmış duygularını yansıtıyor:
"Sayın Taşgetiren, bugün, Bakanlık müfettişlerinin etek boylarına müdahale ettiği için ağlayan kız öğrencilerimin bulunduğu bir sınıfta ders anlatmak zorunda kaldım. Hayatımın en zor günü ve en zor dersi idi...
Ben İstanbul''da bulunan bir özel okulda görev yapmaktayım. Malesef okulumda başını açarak veya peruk takarak derse girmek zorunda bırakılan kız öğrencilerim vardı. Bu bile onları arasıra okulun kuytu köşelerinde ağlarken görmeme yetiyordu.
Okulumuzun bakanlık müfettişleri tarafından geçirdiği son teftişinden sonra o öğrenciler artık istedikleri uzunlukta etek de giyemiyorlar. Bunalımdalar, ailelerinin desteğini göremiyorlar ve henüz çok gençler, bu sıkıntıya gelemeyecek kadar gençler, onlar için endişeleniyorum."
Bilmem bu e-mail ne söyler sayın cumhurbaşkanı''na? Öğretmenin duyguları ne der, öğrencilerin gözyaşı ne der?
Bu ülkede acılı yürekler büyüyor ve birbirine kenetleniyor. Tepkiler kenetleniyor. Bu, demokrasi adına olumlu bir gelişmedir. Halkın yönetime katılma, yönetimi denetleme talebidir. Akıllı bir sistem, bundan sadece memnuniyet duyar ve bunu anlamaya çalışır.
Bu noktada, devlet adına en yanlış tavır, bazan duyarsız, bazan kışkırtıcı refleksler vermektir. Konya''da esnafın üzerine, birkaç gün önce Ümraniye Cezaevi önünde, mahkûm ailelerinin üzerine boyalı su sıkmak kışkırtıcı tavırlardır... MGK''nın "irtica gündemi" bile halk nezdinde son derece saçma bulunmuştur. Hele şu etek boyu kontrolü... Bunlar, yangın üzerine benzin dökmekten farksızdır.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.