Nuran"ın yüreği
Ahmet TaşgetirenYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 08/04/1999, Perşembe • Yeni Şafak Haber Merkezi
Nuran''ın yüreği, kalleş bir bomba darbesi ile sustu. Bingöl onun için ağladı.
Bugün Nuran''ın yüreğini yazmak istiyorum. Susmadan önceki seslerini taşımak istiyorum sizin yüreğinize... Binlerce Nuran''ın yüreğinden sesler taşımak istiyorum.
Nuran, İmam Hatip Lisesi öğrencisiydi. Bu yıl mezun olacaktı. Üniversite sınavlarına hazırlanıyordu. Psikoloji okumak istiyordu.
Acaba her şey bu kadar yalın mıydı?
Meselâ Nuran, başörtülü olarak sınava girebileceğinden emin miydi?
Sınava girebilse bile psikolojiyi kazanabileceğinden emin miydi? Tek sınav sistemi, alan tercihi, orta öğrenim başarı puanı gibi bir dizi "engel"i düşündüğünde tıkanıp kalmıyor muydu?
Bütün bu engelleri aşıp okulu kazandığında, acaba başörtülü olarak kaydını yaptırabilecek miydi? İkna odalarından geçecek miydi? Bunlar aklına geldiğinde yüreğinde bir sıkışma hissediyor muydu?
Kaydını yaptırabilse okula başörtülü devam edebilecek miydi?
Okulu bitirdiğinde başörtülü olarak öğretmenlik yapabilecek miydi?
Bütün bunları yapabilmek için başını açmak zorunda kalmak, içinde nasıl duygular oluşturuyordu? Bir tercih yapmak zorunda kaldığında kişiliği nasıl bir çelişkiler anaforu içine düşecekti?
Nuran''ın yüreği kalleş bir bomba darbesiyle sustu. Şimdi artık, hiç endişe, hiç tıkanma, hiç çelişkiler anaforu hissetmeyecek. Güzel yaşadı, ebediyyet yurduna göçetti, inşaallah güzelliklere erecek orada... Ailesi de, takdir-i ilâhi sığınağında teselli buldu.
Şu an içlerinde derin sancılar barındıran, ama yürek seslerini duyamadığımız onbinlerce Nuran var. Onları biliyorum. İmam Hatip Okulları''nda okuyorlar. Bu yıl mezun olacaklar. Üniversite sınavına hazırlanıyorlar. Dershanelere gidiyorlar. Kendilerine yönelik sınav kuşatmasını aşmak için tarif edilmez bir çalışma temposu içinde gayret ediyorlar. Ama bu sınav stresi içinde yüreklerine üşüşen sorulardan kurtulamıyorlar:
-Acaba başörtülü olarak sınavlara alınacak mıyız?
-Acaba, okullara kaydımız yapılacak mı?
-Acaba başörtülü olarak okuyabilecek miyiz?
Mezuniyet sonrasına ilişkin "acaba"lar henüz gündemde olmasa da, bu sorular bir genç kızın yüreğini kıskaca almaya yetiyor.
Bunlar, bizim, henüz hayatın baharındaki çocuklarımız.
Neden onların tazecik yüreklerine bu işkenceyi çektiririz? Neden onların gençlik enerjilerini boğmadan hayata, ülkeye hizmete hazırlanmalarına fırsat tanımayız?
Bu yürek sancısı, çok daha geniş bir etkiye sahip aslında...
Şu sıralar, çevremde, kız çocuğu olan ailelerde derin bir endişe yaşanıyor. Bunu "Jakobenlikse Jakobenlik" diyen Kemalistlerimiz''e anlatmak kolay değil, biliyorum, ama gene de anlatmak istiyorum. Çünkü, bir operasyonun, nasıl yürekler çiğnenerek, üstüne basılarak gerçekleştiğini görmenin başka yolu yok. Bu ülkede bir eğitim düzenlemesi yapanlar, bu ülke gerçeğini bilmek zorundalar...
Hadise şu:
Kızı büluğ çağına gelip de, İslâmî kaygılar taşıyan bir aile, mahremiyet ölçülerine uyma kaygısını da birlikte idrak ediyor. Kızının okuyup eğitim görmesini istiyor. Ama eğitim ortamının bu mahremiyet kaygısına saygı göstermesini de istiyor. İşte Kız İmam Hatip Liseleri bunun için uygun bir ortam hazırlamaktaydı. Adeta bir kurtuluştu. Aileler, içlerinde bir sıkıntı duymadan gönderiyorlardı çocuklarını buraya...
(Bu hassasiyetin ne kadar yaygın olduğunu anlamak için, Kız İmam Hatip Liseleri''ne olan ilgiyi değerlendirmek kafidir. Konuyu, "Canım bu kızlar imam mı olacaklar?" türünden çarpıtmalar zemininde almak ve "değişsinler" diye dayatmalara yönelmek yerine, ülkenin psiko-sosyal gerçeklerinden yola çıkıp eğitim hizmetini ona göre sunmak daha sağlıklı bir yönetim üslûbu olmaz mı?)
Oysa 8 yıllık ilköğretim uygulaması, ailelerin, büluğ çağına gelmiş kız çocuklarının mahremiyet kaygılarını dikkate almayan bir düzenleme getiriyor. İmam Hatip sığınağını ortadan kaldırıyor. Öğrenci velisine, "Ya bu statüyü kabul edersin, ya da..." diyor. Aslında ikinci bir tercih imkânı yok... Çünkü 8 yıllık öğretim zorunlu... İkinci tercih, çocuğunu beşinci sınıftan sonra okuldan almak isteyen velinin, cezalandırılmayı göze alması...
Kaldı ki veli, cezalandırmayı göze alsa bile, çocuğu okuldan almanın bir çözüm olup olmadığı noktasında mutmain değil. Bir kere kız çocuğunu kesinlikle okutmak istiyor. Eğitimsiz kalmasını istemiyor. Çocuğu okuldan aldığında ne yapacak? Özel okullarda bile, genel resmî şablon egemen... Yani sığınacak bir yer yok... Veli için yok, çocuk için yok... Tepeden inmeci tavır o kadar egemen ki, kızlar ve erkekler için açılmış özel okullar bile "karma" hale getirilmek isteniyor. Adeta yukarda bir güç, toplumun çare diye yöneldiği tüm alanlara pençesini koyuyor...
Ne yapsın insan?
"Kelebekler yağmurda nereye kaçar?"
Yüksel Kanar''ın bu kitap başlığı gelip gelip oturuyor gündeme...
Nereye kaçar kelebekler.
Nuran''ın yüreği bir kalleş bomba darbesiyle sustu...
Diğer ''Nuran''ların yüreklerinde derin bir sancı yaşıyor... Ona yaşamak denirse...
Nuran''ın hüzünlü fotoğrafına baktıkça, teröre kendi çocuğumu kurban vermiş gibi dağlanıyor yüreğim.
Diğer ''Nuran''ları düşündükçe bu sinsi çarkı değiştirememenin ezikliği, utancı ile kahroluyorum.
Hayır bu ülkenin çocukları, bu ülkenin munis insanları, bunca horlanmayı haketmiyorlar.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.