Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Cumhurbaşkanı Demirel, TBMM''deki konuşmasında şunları söylüyor:

"ABD ile stratejik ortaklığımızı daha da güçlendirmeyi amaçlıyoruz. Demokrasiler coğrafyasının kader birliği içindeki birer üyesi olan Türkiye ve ABD arasındaki ortak çıkar ve eylem alanları Soğuk savaş sonrasında daha da genişlemiştir. Dostumuz ve müttefikimz ABD ile, Orta Asya ve Kafkasya''dan Batı Avrupa''ya, Balkanlar''dan Ortadoğu''ya, Hazar''dan Karadeniz ve Akdeniz havzalarına kadar uzanan geniş bir coğrafyanın barış, istikrar ve refahı için birlikte çalışmaya devam edeceğiz."

Bu sözler, Türkiye''nin son dönemdeki stratejik konseptinin ifadesidir. Bu konsept içine, İsrail ile ilişkiler ve NATO''nun yeni misyon değerlendirmesi de girmektedir. Türkiye, böyle bir ilişkiler ağı içerisinde, eğer ABD-İsrail ekseni ile Avrasya (Orta Asya ve Ortadoğu) arasında köprü görevi ifa edebilirse, 21''inci yüzyılda, bölgenin önemli bir güç merkezi olabileceğini düşünmektedir.

Burada, başlığa aldığımız bir stratejik hata söz konusudur ki, bu, yalnızca Türkiye''nin değil, hemen tüm İslâm coğrafyasının ortak problemi halindedir.

Kimi tariflere göre Ortadoğu, Mağrip ülkelerinden Çin Seddi''ne kadar olan coğrafyayı ifade etmektedir ve Türkiye, böyle bir coğrafyanın "Yürek ülke"sidir.

Bu coğrafyaya baktığımızda karşımıza çıkan en hakim görüntü, sistem istikrarsızlığıdır. Uluslararası odakların Türkiye''nin önüne koyduğu "azınlık hakları" aslında, ne bölgenin ne de Türkiye''nin kalıcı sorunu değildir. Belki o da, temel sistem istikrarsızlığından kaynaklanan acılı bir üründür.

Sistem istikrarsızlığı, tüm bölgede halkla yönetim ilişkilerinde derin sancılar ortaya çıkarmaktadır.

Özgürlük sorunundan söz etmek mümkünse bu, çoğunluk iradesinin belirleyici olamaması noktasındadır. Yani özgürlük problemi öncelikle çoğunluk için söz konusudur. Daha açık ifadesiyle, halk kesimleriyle devlet mantalitesi arasında ciddi kopukluklar mevcut olup, sonuçta ortaya, halkın yönelişlerini kontrol etmekle görevli bir devlet mantığı çıkmaktadır. Bu da, kimi yerde tepeden inmeci yönetimler, kimi yerde de içi boşaltılmış demokrasiler anlamına gelmektedir.

Tunus''tan yola çıkıp bakın... Fas''a gelin, Cezayir''e, Mısır''a, Filistin''e, Ürdün''e, Türkiye''ye uzanın... Bunlar, ABD-İsrail ekseniyle buluşan ülkeler... Hepsinde, demokrasi konusunda problem var ve sancılı alan çoğunluk iradesidir... Çoğunluk, yani belirgin islâmî hassasiyete sahip toplum kesimleri, temel inanç ve kültür dokusu olan din ile ilişkilerinin devlet tarafından "belirlendiği", "tanımlandığı", "biçimlendirilmek istendiği" buna itiraz edilmesi halinde de "özgürlüklerinin kısıtlandığı" kanaati taşımaktadır. Türkiye insanı, Tunus''laşmaktan korkmakta, belki Tunus''ta Cezayirleşme sendromu yaşanmaktadır... İşin garibi şu ki, Türkiye yönetimi Mısır yönetimini anlamakta, buna karşılık Türkiye insanı da Mısır insanı ile müşterek özgürlük arayışında buluşmaktadır.

Benzeri bir sancı Asya''da yaşanmaktadır. Özbekistan''a, Tacikistan''a bakın... halk cendere içinde... Diğer devletler de rahat değil.

Tüm bu coğrafyada İslâm-halk-devlet ilişkileri sağlıklı bir ahenkte buluşamadı. Halkın beklentileri ile yönetimlerin sundukları uyuşmuyor. Yönetimler, belki bu noktada, global irade ile paralel bir politika izliyorlar. Belki global irade, tüm bu coğrafyada, "Batı çıkarlarını tehdit etmeyecek" "kontrollü bir İslâm" istiyor. Bu çerçeveyi zorlayan her oluşumu da "tehdit" değerlendirmesi içinde görüyor. Bu dış irade, hemen peşinden, iç stratejik kopsepte "iç tehdit" olarak yansıyor. Ardından gelsin 28 Şubat projeleri, gelsin Cezayir-Tunus-Mısır modelleri... Çeçenistan-Dağıstan geriliminin Türkiye''ye "Vahhabi" imajı ile pazarlanması da, global iradenin yansıması olmalıdır. Demek ki, bölgede global stratejiye boyun eğmezseniz bağımsızlığınız bile birilerine peşkeş çekilebiliyor ve siz orada, sömürgeleşmeye alkış tutar hale gelebiliyorsunuz...

Amerika''nın global gücünü görmezden gelmeyi önerecek değilim. Bu gücün, bölgeye ilişkin hesaplarını-projelerini yok farzetmenin mümkün olduğunu ifade edecek de değilim. Bu güçle stratejik ortaklıkların, bölge yararına kullanılmasını sağlamak da, aklın gereğidir.

Ama, bir stratejik hatayı işlemeden...

Kendi halkınla temel meselelerde karşı karşıya gelmeden...

Bu global stratejinin, kendi halkının özgürce kendi kendisini gerçekleştirme iradesini boğmasına fırsat vermeden...

Halkın kendi kendisini gerçekleştirmesinin adı demokrasi ise, demokrasinin içini tam doldurarak...

Bölgede, demokratik açılım noktasında en iddialı ülke olan Türkiye bile 28 Şubat gibi bir süreci yaşıyor. Nam-ı diğer, "postmodern darbe" sürecini... Halk "iç tehdit" konseptinin cenderesinde boğuluyor. Devlet-halk ilişkilerinde ciddi sancı söz konusu... Mısır, Cezayir, Tunus, Fas, devlet-halk ilişkilerinde çok daha ciddi sorunlarla boğuşuyor.

Ortaya çıkan manzara şu:

Amerika-israil eksenindeki stratejik buluşma, bölgedeki İslâm ülkelerinde devlet-halk ilişkilerinde sancı biçiminde güncelleşiyor. Çünkü, o stratejik buluşma, bölgenin en belirleyici değeri olan İslâm''ı kontrol altında tutmayı öngörüyor. Buna yönelen bölgesel yönetimler ise, boğucu bir iç yapı oluşturuyor. Onun sonucu ise istikrarsızlıklar demek... Yani güçsüz yönetimler... Yani büyümenin motorundan yoksunluk...

Türkiye, stratejik aklını, öncelikle bu ikilemi gidermek için çalıştırmak zorunda... Belki bu noktada da, bölgeye örnek olmak gibi bir misyonu yüklenmeli... Bölge toplumlarının global irade istikametinde yabancılaştırılmasına öncülük etmeyi değil...


Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...